Σε κάποια φάση οι Priest έπρεπε να γράψουν ένα άλμπουμ για να το απολαμβάνουν όσοι κάνουν αμαξάτο roadtrips και θέλουν ένα κατάλληλο soundtrack για συνοδεία. Τα ταξίδια με το αυτοκίνητο είναι από τις πιο απολαυστικές φάσεις που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος που έχει λύσει τα προβλήματα της ζωής του. Ακόμη κι αν έχει προβλήματα, ένα road trip θα είναι αρκετό για να τα ξεχάσει ή να φύγει μακριά τους (ή μακριά από αυτούς που χρωστάει και του δημιουργούν τα προβλήματα). One way or another το road trip είναι η λύση. Και μία τέτοια λύση θέλει και τη σωστή μουσική, οι Judas Priest είναι εδώ και την προσφέρουν απλόχερα.
Τα δύο τραγούδια ευρύτερης αποδοχής από το άλμπουμ είναι το Heading Out to the Highway και το Desert Plains. Κομμάτια που γράφτηκαν για το δρόμο, μυρίζουν καμένο λάστιχο, μαστούρα βενζίνης και σάπιο σάντουιτς (που αγοράζεις από το βενζινάδικο που μόλις μαστούρωσες όταν γέμιζες το ντεπόζιτο). Κλασσικά Priest έπη που μόνο η παρουσία τους δίνει βαρύτητα στην όλη κυκλοφορία. Γιατί το υπόλοιπο άλμπουμ, ναι μεν δεν είναι κακό, αλλά λειτουργεί κυρίως για αμαξοφάση κι όχι κάτι παραπάνω. Έχοντας ήδη στην πλάτη τους ένα κάρο αριστουργήματα, αναπόφευκτα το Point of Entry πέφτει στο Europa League της Priest δισκογραφίας με κρυφές ελπίδες για Champions League (που δεν θα ευοδωθούν ποτέ).
Έχει αντέξει όμως στο χρόνο και ποτέ δεν μπήκε η στάμπα της "μετριότητας" ή "αδιάφορο άλμπουμ", κυρίως γιατί υπάρχει αρκετή καλή μουσική εκεί μέσα, απλά δεν βγάζει την Metal Godτζίλα που απαιτεί ο μέσος οπαδός της μπάντας. Είναι φάση σαν την Σεβίλλη, έχει κατακτήσει (ούτε αυτοί δεν ξέρουν πόσες φορές) το Europa League, αλλά Ρεάλ Μαδρίτης ή Μπαρτσελόνα δεν θα γίνουν ποτέ. Και ποτέ να μην γίνουν γιατί μόνο Sevilla FC until death!
No comments:
Post a Comment