Helloween Keepers of the Seven Keys

Keeper of the Seven Keys Part I (1987)

Keeper of the Seven Keys Part II (1988)

Keeper of the Seven Keys - The Legacy (2005)

Ποιος ο λόγος που έχω βάλει δίπλα δίπλα τα δύο πρώτα αριστουργήματα Keepers με την μπαλούφα το Legacy. Κάνω κι εγώ κάτι μαλακίες, ώρες ώρες. Από την άλλη δεν ευθύνομαι εγώ που κάποιες μπάντες αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν "sequels" δίσκων ορόσημα. Στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του αιώνα μας, Θα μαζεύτηκαν οι Kai με τον Weikath και τον Tate και θα έβαλαν στοίχημα ποιος μπορεί να αρμέξει περισσότερο την αγελάδα. Κι έχεις τους μαλάκες του οπαδούς να ελπίζουν σε επανάληψη του "θαύματος" μόνο και μόνο από τον τίτλο. Μιλάμε για μεγάλους μαλάκες (με πρώτο και καλύτερο εμένα).

Τα πρώτα δύο Keepers είναι άλμπουμ που όρισαν το ευρωπαϊκό power metal, αξεπέραστα, με μία μουσική dream team που θύμιζε την ολοκληρωτική ομάδα των 90's Chicago Bulls. Δισκάρες που τις έχουν λιώσει στις ακροάσεις ακόμη κι οι undergound μεταλλάδες (και μετά κράζουν). Λογικό βέβαια να κράζουν, γιατί οι αγαπημένες τους μπάντες (συνήθως από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού) δεν μπόρεσαν ποτέ να γράψουν τόσο υπεργαμηστερό power (με εξαίρεση τους Crimson Glory).

Η τριλογία (μη χέσω) έχει δώσει τροφή για άπειρες συζητήσεις και debates. Το αιώνιο ερώτημα είναι για το ποιο είναι καλύτερο (μεταξύ των δύο πρώτων, το τρίτο πραγματικά ποιος το χέζει). Η δική μου απάντηση είναι το πρώτο, γιατί δεν έχει δευτερόλεπτο που να μην ξεχειλίζει ποιότητα. Europower ύμνοι που θα παίζουν για δεκαετίες και τη φωνή του Kiske στις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας τους. I’m Alive, A little Time, (μόνο δακρύβρεχτο κλάμα)A Tale what wasn’t Right, (έπος επών) Future World κ.τ.λ. Δεν υπάρχει ίχνος φιλεριάς (βοηθάει και λίγο το γεγονός ότι η διάρκεια δεν αγγίζει καν τα σαράντα λεπτά) κι όλη η μουσική διαχέεται από μία μοναδική απολαυστική σκοτεινίλα (που θα την ξαναδούμε στο μόνο στο Dark Ride).

To δεύτερο Keepers, διαμάντι, έχει τα αιώνια hits Eagle Fly Free, I Want Out και Dr. Stein, αλλά έχει και τις ποιοτικές πίπες Rise and Fall και Save Us. Η φάση εξισορροπείτε με το March of Time, το πιο ολοκληρωμένο Helloween κομμάτι στην καριέρα τους. Στο ξύλο που θα παίξουν τα δύο γομάρια των άλμπουμ, Halloween vs Keeper of the Seven Keys νικητής βγαίνει οριακά το πρώτο και δίνει εξτρά πόντους στην άτυπη μονομαχία.

Και μετά από χρόνια έρχεται το Legacy. Υποτίθεται να συνεχίσει την ιστορία με το The King for a 1000 Years, ένα ακόμη (σχεδόν) δεκατετράλεπτο τραγούδι που δεν μπορεί να συγκριθεί σε ποιότητα τα δύο πρώτα. Και σε αυτή τη φάση κινείται γενικότερα το Legacy, δεν αγγίζει σε τίποτε τα δύο πρώτα, ακόμη χειρότερα είναι ένα σχεδόν αδιάφορο Helloween άλμπουμ, από τα μέτρια που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ.

Είχαν βαλθεί να φέρουν τους Helloween στις late 80s δόξες τους, είχαν μπει στο στούντιο γεμάτοι αυτοπεποίθηση, έγραφε ο Sascha Gerstner κομμάτια, έγραφε ο Deris κάτι Mrs God κάτι Occasion Avenue (το πιο "ότι να'ναι" τραγούδι του), έγραφε ο Weikath τις κλασσικές μετριότητες, κάποια στιγμή τους λέει ο Grosskopf. "Ρε μαλάκες, γιατί δεν φωνάζουμε τον Kai Hansen να μας γράψει κανένα τραγούδι. Το βλέπω να βγαίνει μαλακία το άλμπουμ." 

Κι η πικρή αλήθεια είναι αυτή, τα Keepers ήταν η τότε χημεία του Kai με τον Kiske κι υπόλοιποι συμμετείχαν σε αυτή την οργανική ένωση. Στο Legacy, απλά συνεχίζουν στην μέτρια europower μουσική που παράγουν στην post Dark Ride εποχή. Κομμάτια που ναι μεν δεν είναι για πέταμα - δεδομένη μία Helloween θετική αύρα - αλλά ξεχνιούνται εύκολα και δεν ανταποκρίνονται στα υψηλά στάνταρντ του παρελθόντος.