Tiamat - Wildhoney (1994)

 

Αυτή η κασέτα είναι δώρο από το μεγαλύτερο ρεμάλι που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου. Ο ορισμός του κατεστραμμένου λουμπεναριού, επαγγελματίας τεμπέλης που δεν έχει εργαστεί ούτε δευτερόλεπτο στη ζωή του, διαβίωση βασισμένη σε περιστασιακά επιδόματα, συσσίτια και φιλανθρωπίες. Η παρασιτική του ύπαρξη οφειλόταν στην κατεστραμμένη οικογένεια από την οποία προερχόταν με αυτόχειρα πατέρα, μητέρα φρενοβλαβή κι αδερφή που κατέληξε από υπερβολική δόση ηρωίνης. Όχι ότι ο ίδιος έκανε καλύτερες επιλογές στη ζωή του.

Πάραυτα, φίλος μου γιατί όσες κοινωνικές ταμπέλες κι αν κουβαλάει κάποιος πάνω του, παραμένει ανθρώπινη ύπαρξη, μία προσωπικότητα με επιθυμίες, ανάγκες και διαθέσιμός για κοινωνικοποίηση. Στην ονομαστική εορτή μου, μου δώρισε το Wildhoney των Tiamat (φαντάζομαι πως την κασέτα από κάπου θα την ψείρισε), ανοίγοντας μου μία ακόμη πόρτα στο ώριμο ντουμντεθοειδές gothic metal. Έχοντας υπόψιν πως ο φίλος μου ο πλέμπας, περνούσε "δημιουργικά" την ώρα του με χόρτο και χάπια, συνοδεία Motorhead ή βαριάς Grundgίλας, εντυπωσιάστηκα από την "αγάπη" του για ένα πιο "μέταλ" συγκρότημα. Στα 90's ήταν νόμος πως όταν κάνεις δώρο μουσική σε κάποιο φίλο, στην ουσία "μοιράζεσαι" τις προσωπικές σου προτιμήσεις. 

Χωρίς να γνωρίζω πολλά από Tiamat, περισσότερο από άρθρα κι αφιερώματα παρά από την ίδια τους τη μουσική, το Wildhoney είναι κομβικός δίσκος που χαρακτήρισε την μετέπειτα πορεία τους. Περισσότερη γκοθίλα και καταστροφή, λιγότερη ντεθίλα κι ωμότητα. Συνήθως κάτι τέτοια δεν τα σηκώνουν οι old school φανς, αλλά ποιος τους χέζει δαύτους. Το Wildhoney είναι καταπληκτικό άλμπουμ, υποδειγματικό gothic metal σε μία εποχή που οι γκοθάδες, μη έχοντας πλέον την 80ίλα ως πέπλο προστασίας, είχαν περάσει στα όρια της γραφικότητας. 

Οι καταπληκτικές συνθέσεις του "Σαλονικιού" Johan Edlund, πέρα από "μουσικά" απολαυστικές, βγάζουν μία βαθιά αγανακτισμένη κραυγή απόγνωσης απέναντι στην σκατόψυχη κοινωνία που δημιουργεί περιθωριοποιημένους και λουμπεναριό. Ένας ύμνος για τα χαμένα όνειρα όσων δεν μπόρεσαν να ενταχθούν στον μέσο όρο. Μία κατάρα στον εξαναγκασμένο παρασιτισμό από τους "προνομιούχους" των τάξεων. Whatever that Hurts, Gaia, Do you Dream of Me, A Pocket Size Sun, εμπλουτισμένα με φανταστικά instrumental πρελούδια, δημιουργούν μία μουσική εγκεφαλική πανδαισία, μία ηχητική "μαστούρα" που πολύ λίγα άλμπουμ του είδους μπόρεσαν ποτέ να δώσουν.

Κάθε φορά που απολαμβάνω το Wildhoney, έρχομαι πιο κοντά στην μπερδεμένη κοσμοθεωρία ενός ανθρώπου, που σύμφωνα με τα κοινωνικά στερεότυπα θα έπρεπε να αποφεύγω, τον κατανοώ, συμπάσχω, γουστάρω τις στιγμές που πέρασα μαζί του, τις συζητήσεις, τους εκνευρισμούς και την όποια τοξικότητα μοιράστηκε μαζί μου.