Judas Priest - Rocka Rolla (1974)

 Υπάρχουν συγκροτήματα που έβγαλαν όλη τους την έμπνευση και μουσική ορμή στο ντεμπούτο τους, όταν ήταν ακόμη έφηβοι ψωλοκοπάνες. Για έναν ακατονόητο λόγο, παιδιά που μετα βίας ήξεραν να κρατούν τα όργανά τους (τα μουσικά,... για τα άλλα είχαν εμπειρία ετών) κι όμως έγραψαν, έπαιξαν παππάδες που στιγμάτισαν το ρου της heavy metal ιστορίας. Προσωπικά γουστάρω όταν τα πράγματα συμβαίνουν ανάποδα, το συγκρότημά να ξεκινά με κάποιες καλές ιδέες αλλά να ωριμάζει και να πιάνει τις κορυφές του μετά από χρόνια που θα λιώσει στo στούντιο και στο σανίδι. Σε αυτή την φάση είναι οι Judas Priest που το ντεμπούτο τους, το Rocka Rolla δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στα διαμάντια που για δύο σχεδόν δεκαετίες κυκλοφορούσαν το ένα πίσω από το άλλο.

Ακόμη κι ο τίτλος του άλμπουμ (σε συνάρτηση και με το εξώφυλλο) είναι τέρμα ηλίθιος αλλά επειδή για μιλάμε για Judas Priest τα συγχωρούμε όλα. Από μουσική πλευρά, πρέπει να δώσω δικαιοσύνη και να πω πως είναι εύκολα το πιο υποτιμημένο άλμπουμ. Δεν είναι το καυτό heavy metal που θα λιώσει στα μούτρα μας (φάση Kal Drogo με τον αχώνευτο Viserys) από το Stained Class και μετά. Είναι το 70s hard rock, το λες και proto metal, με λίγη ψυχεδέλεια, λίγο (άδειασε το τσιγάρο στο τασάκι, με γειά και το...) μπλουζάκι, heavy στιγμές εδώ κι εκεί, τέτοια πράγματα. Συναυλιακά τον δίσκο δεν τον τιμάει ούτε η ίδια η μπάντα (με το δίκιο της, όταν έχεις βγάλει ένα σκασμό άλμπουμ με χρυσές επιτυχίες), από τους φαν δεν ξέρω ποιος θα το βάλει να παίξει στα ηχεία αντί να ακούσει (για χιλιοστή φορά) το παινκίλα.

Κι όμως υπάρχουν πολλά πράγματα που δίνουν αξία στο άλμπουμ πέρα του προφανές ότι χωρίς την cocka colla δεν θα υπήρχαν οι Priest.

i. Η φωνή του Halford, ο πούστης (κυριολεχτικά) βγάζει απίστευτες ερμηνείες στην τρυφερή ηλικία των 23, άψητος, άβγαλτος κι ελάχιστη παρουσία στην μπάντα. Στο Run of the Mill, δίνει τρελό πόνο και βαριές υποσχέσεις για το μέλλον.

ii. Το Never Satisfied, κομματάρα, το πρώτο πραγματικό Priest διαμάντι.

iii. To Run of the Mill, το πρώτο έπος των Priest. Θα ακολουθήσουν κι άλλα, λιγότερα από όσα θα θέλαμε. 

iv. Οι κιθάρες Tipton/Downing άγουρες μεν, δίνουν όμως βροντερό παρών ιδιαίτερα στα One for the Road, Rocka Rolla.

Δεν είναι το ντεμπούτο άλμπουμ που αξίζαμε, αλλά εκείνο που χρειαζόμασταν εκείνη την χρονική περίοδο για να γεννηθεί αυτή η τεράστια μπάντα.