Υπάρχουν κι οι στιγμές που στα ηχεία πρέπει να παίξει τίμιο ανόθευτο mediocre heavy metal, που ναι μεν δεν έχει να πει πολλά πράγματα αλλά κάνει σωστά τη δουλειά του. Αυτή την ιδέα εξυπηρετούν (κατά την άποψή μου) οι Resistance. Τέσσερις κωλόβλαχοι από την Καλιφόρνια κι ένας Ινδιάνος, όνομα για μπάντα που δεν παίρνει Όσκαρ πρωτοτυπίας (υπάρχουν ένα κάρο συγκροτήματα με το όνομα Resistance).
To CD ήταν δώρο από την NoRemorse, από το εξώφυλλο και μόνο, ήξερα τι θα ακούσουν τα αυτιά μου. Ο σιδερόφραχτος ιππότης (Mecomechanical Knight σύμφωνα με τους στίχους) που σαρώνει τα ζόμπια με το Warhammer του (τσάμπα διαφήμιση για την Games Workshop). Μάλλον δεν παίζει να ακούσω Dream Theater κλώνους. Κι ευτυχώς δηλαδή γιατί δεν πάσχω από αυπνίες.
Οι Resistance παίζουν το metal το σωστό, το πρόστυχο το έξυπνο το γοητευτικό. Με ριφάρες του Dan Luna αν και την μουσική τη γράφει κυρίως ο drummer - Matt Ohnemus. Respect στις μπάντες που ο ιθύνων νους είναι αυτός που βαράει τα τύμπανα.
Από φωνή ο Robbie Hett ακούγεται σαν να έβαλε κάποιος στο μπλέντερ τον Stu Block και τον Blackie Lawless, μία φωνή απόλυτα ταιριαστή με τους καταιγιστικούς ρυθμούς που κινείται το άλμπουμ. Αγαπημένες στιγμές το The Metal Machine και το Time Machine (η χροιά του Hett στην λέξη "Machine" δημιουργεί μίνι οργασμούς), δυνατή διασκευή στο Blackout και τα υπόλοιπα κομμάτια έχουν το λόγο υπαρξής του στο χέβι μέταλ γιουνιβέρς (που λέει κι ο Kai).
Η διάρκεια του άλμπουμ είναι κάτι που χαλάει κάπως τη μανέστρα, 32 και κάτι λεπτά μόνο, υπολογίζοντας και τη Scorpions διασκευή. Αν κρίνω από τις φωτογραφίες του booklet, το συγκρότημα είναι πολύ απασχολημένο να κατεβάζει μπύρες με φθηνά σάπια burgers και να δίνει live μπροστά σε φίλους και συγγενείς, οπότε που να βρουν χρόνο να γράψουν κάνα τραγούδι. Ακόμη κι έτσι τους αγαπάμε, που βάζουν κι αυτοί το λιθαράκι τους στη συνέχεια της καλύτερης μουσικής στο σύμπαν.
No comments:
Post a Comment