Οι old school θιασώτες της οδού Στουρνάρα θυμούνται το θρυλικό CD Corner. Το μαγαζί που στιγμάτισε την εφηβική ψυχή μου με την υπέροχη βιτρίνα, γεμάτη ανεκτίμητα relics, θησαυροί για κάθε εραστή της φαντασίας. Αξέχαστη η Παρασκευή που μετά την σχολή μου, πήγα στον ιερό αυτό δρόμο για να "επενδύσω" μέρος των κόπων μου της part time εργασίας μου (από μικρός στο μυστρί και πηλοφόρι), στο ποθητό κομμάτι εκείνης της βιτρίνας. Advanced Dungeon and Dragons 2nd edition, στο πανέμορφο κίτρινο κουτί με τον τρομερό κόκκινο δράκο της TSR να κοσμεί το αριστουργηματικό artwork.
Το CD Corner ήταν η Tanelorn της Στουρνάρα, ένα μέρος απόλυτης ισορροπίας με τα προϊόντα προς πώληση να μεταβάλλονται διαρκώς αλλά χωρίς να αλλοιώνεται ο μοναδικός χαρακτήρας του καταστήματος. Αναλλοίωτο και το μοναδικό άρωμα του μαγαζιού, αγνή RPGίδικη μυρωδιά, ανάμνηση παντοτινή. Την ιστορική εκείνη ημέρα που θα αποχτούσα τον ADnD θησαυρό, στο κατάστημα ήταν ο γνωστός μπάρμπας ιδιοκτήτης (ο Μάκης νομίζω) στην κλασσικη του γωνία να λιώνει σε κάποιο cRPG. Σχεδόν ενοχλημένος που τον διέκοψα από το Eye of the Beholder, του ζήτησα να μου δώσει το κομμάτι της βιτρίνας και πιάσαμε λίγο την παιχνίδιαρόλων-πάρλα. Βγαίνοντας από το CD Corner ήμουν κατενθουσιασμένος, δεν έβλεπα την ώρα να επιστρέψω σπίτι για επικό unboxing, να λιώσω στην ανάγνωση και να οργανώσω το πρώτο session με τους φίλους μου.
Πόσο πιο τέλεια θα μπορούσε να πάει εκείνη η μέρα (πέρα από ένα πιτόγυρο γίγας και μία κόλα light). Υπήρχε κι ένα ακόμη side quest, η αγορά του Somewhere Far Beyond, το άλμπουμ της μπάντας που είχε ήδη μπει στην καρδιά μου με το Imaginations from the Other Side. Μπαίνω στο Metropolis με το ανεκτίμητο κουτί παραμάσχαλα, ορμάω στο metal section, καθαρίζω και δύο orcs, το τεράστιο CD της μπαντάρας ήταν στην κατοχή μου. Είχα ξοδέψει πάνω από δέκα χιλιάδες δραχμές εκείνη την ημέρα, χρήματα που εργαζόμουν σκληρά να τα αποχτήσω αλλά το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά δεν έλεγε να φύγει από το πρόσωπό μου.
Η εξερεύνηση του ADnD box set ξεκίνησε ταυτόχρονα με τις εκπληκτικές κιθάρες του Time what is Time και την τζατζικίλα που είχε κατακλύσει το δωμάτιό μου από τα πιτόγυρα που περίμεναν να τα καταβροχθίσω. Ήταν μεγαλείο αυτό που ζούσα, βουτιά στον μαγικό κόσμο των Forgotten Realms, με τους Blind Guardian να χώνουν στα Journey through the Dark, στο Ashes to Ashes και The Quest for Tanelorn. Το Black Chamber να γαργαλάει την ψυχή μου και τα δύο Bard's Song να με γεμίζουν με Tolkien fan περηφάνεια.
Piper's Calling κι έτοιμη για την μάχη που ερχόταν με το απόλυτο έπος Somewhere Far Beyond. Τι δισκαρα κυκλοφόρησαν το '92 οι βάρδοι. Για πολλούς το καλύτερο Blind Guardian άλμπουμ, για μένα ένα από τα χρυσά δεκάρια τους (έχουν πολλά), κοιτάζει το Imaginations στα μάτια και μετά κάνει μία ελαφριά υπόκλιση.
Αφανής ήρωας ο παραγωγός Karl-Heinz Trapp που έβαλε το λιθαράκι του να απεγκλωβιστεί το τεράστιο ταλέντο των βάρδων από το speed καλούπι κι ο συνήθης ύποπτος (καλύτερος μηχανικός ήχος στο heavy metal universe) Piet Sielck. Ο έταιρος συνήθης ύποπτος, Andreas Marschall, με ένα εξώφυλλο έπος. Πάντα είχα την απορία αν o Marschall είχε σχεδιάσει την δική του εκδοχή Fellowship of the Ring αλλά δεν βγαίνουν τα νούμερα (είναι οκτώ χαρακτήρες αντί για εννιά). Ο Gimli στα αριστερά (ο νάνος με το μούσι) και τα τρία Hobbits γύρω του, Merry, Sam, Pippin. Ο Aragorn στο κέντρο, να την έχει δει βάρδος που παίζει το λαούτο. Δίπλα ο Boromir με το bagpipe (και το κοράκι στον ώμο - τυχαίο?), τον Legolas στα δεξιά με το hurdy gurdy και πλάτη γυρισμένη ο Gandalf πιο απόμακρος όπως πάντα. Απών είναι ο Frodo που είτε έχει φορέσει το one ring κι είναι αόρατος ή έχει πάει για κατούρημα στο δάσος.
Φανταστικές κι οι διασκευές στα Spread your Wings και Trial by Fire, καλό είναι τεράστιες μπάντες σαν τους Guardian να διασκευάζουν συγκροτήματα μικρότερου βεληνεκούς σαν τους Queen, για να μπορέσουν οι οπαδοί να τους ανακαλύψουν.
Άφησα για το τέλος το Theatre of Pain, ένα κομμάτι που εξακολουθεί να με ανατριχιάζει η ακροασή του. Δεν είναι απλά το αγαπημένο μου ever μουσικό κομμάτι, είναι ένα βίωμα, μία εμπειρία ζωής, ξεπερνάει τα στενά όρια της καλλιτεχνικής διασκέδασης. Οι νότες του, οι στίχοι του, η ερμηνεία του Kürsch, οι κιθάρες των Andre και Siepen, το παίξιμο του Thomen, όλα δένουν αρμονικά με το είναι μου. Σε μία από τις πιο ευτυχισμένες ημέρες της αθωότητάς, η ψυχή μου έγινε πιο πλούσια, πέρασα the other side.
Don't fear Your last step
From the theatre of pain
And the children will love Your singing
From the sea
The sea is calling
I hear them calling
No comments:
Post a Comment