Bon Jovi

Cross Road (1994)

It's My Life (2000)

Lost Highway: The Concert (2007)

Μία από τις μεγαλύτερες "παγίδες" που πέφτει ένας μεταλλάς πιτσιρικάς είναι ο αντι-μουσικός αυτοπροσδιορισμός. Με πιο απλά λόγια, στα πρώτα του βήματα ο σπυριάρης μεταλλάς (ή μεταλλού), πριν ακόμη αποχτήσει αγαπημένες μπάντες ή είδος, έχει ήδη ανακαλύψει μουσικούς εχθρούς, καλλιτέχνες που σιχαίνεται κι είδη στα οποία έχει κηρύξει ανελέητο πόλεμο. Πιο συγκεκριμένα ο κλασσικός Έλληνας μεταλλάς, από την ημέρα που θα φορέσει Maiden μπλουζάκι, κράζει μπουζούκια/λαϊκάτζα, rap/hip-hop, pop, RnB, Soul κι οτιδήποτε mainstrιμίλα υπάρχει εκεί έξω (λες κι οι Maiden είναι τίποτε underground).

Σε αυτή την ηλίθια παγίδα είχα πέσει κι εγώ και στις πρώτες ένδοξές ημέρες μου στον ήχο της σκληρής μουσικής, δεν έχανα την ευκαιρία να εκφράσω την απέχθειά μου σε κάθε συγκρότημα που δεν έμπαινε στο Book of Heavy Metal. Η μπάλα αυτής της παράνοιας έπαιρνε και μπάντες του σκληρού ήχου με αρκετό εμπορικό status, ευρείας αποδοχής, με πρώτους και καλύτερους τους Bon Jovi. Οι γκλαμομεταλλάδες μποντζόβιδες, άσχετα με τα πόσα κιλά ποιότητας κουβαλάνε (τόνους), αγνοώντας την τεράστια ηχητική συγγένεια με hard n heavy μπάντες που είχα αρχίσει να γουστάρω, είχε μπει η μαλακία στον εγκέφαλό μου κι έκραζα. 

Το παράδοξο της βλακείας που έδερνε εμένα και τους πιτσιρικάδες συν-μεταλλάδες είναι πως βρίσκαμε φλώρους και χλεχλέδες τους Bon Jovi, αλλά γουστάραμε με τα χίλια όταν έπαιζε το Livin' on a Prayer ή κάποιο άλλο από τις ατελείωτες επιτυχίες του. Προφανώς ο κάλος ήταν στον εγκέφαλο κι όχι στα αυτιά. Όλη αυτή τη κωλονοοτροπία μου στέρησε στα πρώτα μου βήματα να ανοιχτώ σε συγκροτήματα κι ήχους που θα ήθελα να είχα επενδύσει περισσότερο χρόνο, σε μία περίοδο που υπήρχε δίψα για καινούργια μουσική.

Μεγαλώνοντας, αποκτώντας περισσότερο εμπειρία κι αποτινάσσοντας τον κάλο του εγκεφάλου, τσίμπησα κάποια Bon Jovi τεμάχια για να παίξει μπάλα στα ηχεία μου ο τεράστιος ροκάς της γενιάς μου που πλαισιώθηκε από τιτάνες της εξάχορδης, της τετράχορδης και των τυμπάνων.