Necromantia - Scarlet Evil Witching Black (1995)

 

Υπάρχει η γνωστή και μη εξαιρετέα ιστοσελίδα, map of metal, μία τίμια προσπάθεια απεικόνισης των διάφορων metal genres ανά τις δεκαετίες. Ο χάρτης αναπαρίσταται με κουρέλια από τζιν παντελόνια, ιδιαίτερα ευφάνταστος και δίνει τροφή για συζήτηση κι αντιπαράθεση (η καλύτερη φάση του μέσου μεταλλά). Αίσθηση προκαλεί πως μία υποκατηγορία του second wave of Black Metal, αποδίδεται ως Greek Black Metal. Δίχως ίχνος ψευτο-πατριωτισμού και χωρίς να θέτω σε αμφισβήτηση τις εξαιρετικές εγχώριες μπάντες του ακραίου ήχου, η αίσθηση είναι θετική διότι έχει αναγνωριστεί από τη διεθνή metal κοινότητα το μοναδικό ηχόχρωμα που χαρακτηρίζει τα Ελληνικά Black Metal συγκροτήματα που άνθισαν κυρίως στα 90s. 

Το Scarlet Evil Witching Black των Necromantia, είναι εξαιρετικό παράδειγμα αυτού του ηχητικού φαινοτύπου. Ακραίος ήχος στον οποίο απολαμβάνω τις κιθάρες, με στακάτο ρυθμό και μουσικό νόημα. 

Στα 90s όλες οι ακραίες διεθνείς μπάντες του είδους είχαν βαλθεί να ξεπατικώσουν με καρμπόν χαρτί τους Νορβηγούς. Γεμίζαν ένα CD με blast beats κι άναρθρες κραυγές, έβαφαν τις μούρες τους με άσπρη μπογιά, evil γκριμάτσες, γέμιζαν το εξώφυλλο με ανάποδους σταυρούς και κυκλοφορούσαν δίσκο κάθε τρεις και λίγο. Ειδικά οι underground μπάντες το είχαν πάει σε άλλο επίπεδο. Η μπάλα που έπαιζαν ήταν μεταξύ ενοχλητικής φασαρίας και φασαρίας, απλής. Πραγματικά, ποιος καθόταν και τα άκουγε αυτά πάνω από μία φορά;

Μπάντες σαν τους Necromantia έγραψαν μουσική με ούμπαλα, black metal που τριάντα χρόνια αργότερα είναι ολόφρεσκο. Φανταστικά ριφ, τεράστιες μπασογραμμές (με οκτάχορδο μπάσο παρακαλώ), samples για σωστή ατμόσφαιρα, απαγγελίες κι απόκοσμα φωνητικά να ξερνούν στίχους απόγνωσης. Ένα άλμπουμ που βγάζει γούστα και δικαιώνει όσους έχουν θεσπίσει στην αντίληψή τους για τον ξεχωριστό ήχο (που γαμεί και δέρνει) της Ελληνικής ακραίας σκηνής.

Ακόμη και το εξώφυλλο του Σούμα εξυπηρετεί αυτό τον καλλιτεχνικό σκοπό. Με έντονα χρώματα (αντί για μία βαρετή μαυρίλα), σκιτσάρισμα δαιμόνων που θυμίζουν καρικατούρες. Είναι λίγο fail wannabe evil αλλά ταιριάζει άψογα με το μουσικό περιεχόμενο κι δίνει και μία old school RPG πινελιά.

Το CD είναι κυκλοφορία που δινόταν δωρεάν με το περιοδικό Metal Hammer, που μου έκατσε καλή φάση μιας κι οι black metal επιλογές μου περιορίζονται σε εμπορικά mainstream Dimmu Borgir ή (είναι δεν είναι black) Cradle of Filth. Άντε και κανένα ξεκάρφωτο undergound που με ξεγελάει με τη Lovecraft θεματολογία.