Το Black Halo όσο κι αν με γεμίζει χαρά γιατί είναι Kamelot δισκάρα, τόσο με γεμίζει και με θλίψη γιατί ήταν η αρχή του τέλους. Σπάνια περίπτωση μπάντας που επί δέκα χρόνια κυκλοφορούσε το ένα διαμάντι πίσω από το άλλο (ορυχείο το είχαν κάνει το στούντιο), με έναν λυρικό ήχο τόσο μοναδικό (Warlord φάση). Εναλλακτικό power/prog με δύο φανταστικές φωνές (Vanderbilt, Khan) να ντύνουν τα άλμπουμ τους. Στη δεκαετία 95-05, έβρισκα τους Kamelot να γράφουν μουσική γιατί γουστάρουν οι ίδιοι κι όχι για εμπορικούς σκοπούς. Έλα όμως πως η καλή μουσική πουλάει, οπότε γίνεται αναπόφευκτα εμπορική. Και στο Black Halo ξεπέρασαν το κατώφλι καλλιτέχνης/έμπορος μουσικής κι άρχισε η κατρακύλα.
Μουσικούς guests είχαν σχεδόν σε όλους τους προκατόχους του Black Halo. Ο παραγωγός Sascha Paeth έφερνε παρέα στο στούντιο, όλη την οικογένεια Youngblood, σύζυγο, παιδιά, μπατζανάκη, μπαρμπάδες, ένα τσούρμο τραγουδιστές και κιθαρίστες. Στο Black Halo έφερε τον Shagrath να κάνει τον Mephisto (γελάει όλη η Marvel) και την Simone Simons των (next big thing) Epica να τραγουδήσει ως Μαργαρίτα. Βουρ στον πατσά του εμπορικού metal που ζούσε τις χρυσές εποχές σε πωλήσεις δίσκων.
Το άλμπουμ όμως παραμένει κορυφή, με κομματάρες όπως το Soul Society, The Haunting και Memento Mori, ιντερλούδια και θεατρικά στοιχεία (έχουμε να πούμε και την ιστορία) και μία ώρα φοβερής Kamelot μουσικής. Την παράσταση κλέβει ο Roy Khan, θεωρώ πως είναι η καλύτερη του ερμηνεία ever, δίνει απίστευτο πόνο. Τεράστιες κι οι Youngblood κιθάρες κι οι ενορχηστρώσεις του Paeth, αλλά η φωνή του Khan σβήνει πλανήτες στο Black Halo.
Ο δίσκος λειτουργεί και σαν κύκνειο άσμα του συγκροτήματος. Στην ύστερη περίοδο η μπάντα αρχίζει να κυκλοφορεί μετριότητες, ο Khan θα αποχωρήσει (για να έρθει ο αντιπαθητικός Karevik), ο Seth θα αναλάβει να σχεδιάσει άθλια (όπως πάντα) εξώφυλλα, η μπάντα συνεχίζει με άθλιες κυκλοφορίες. Ο πήχης ήταν ψηλά για δέκα χρόνια κι η τεράστια επιτυχία του Black Halo θα έπρεπε να δώσει τις απαραίτητες ανάσες στο συγκρότημα αντί να το ωθήσει στην αυτοκαταστροφή.
Όπως έχουν γράψει κι οι ίδιοι
Life is treacherous, but you're not the only who must pretend.
(κάπως άσχετο, αλλά και γαμώ τους στίχους)
No comments:
Post a Comment