Survivor - Ultimate Survivor (2004)

 Παιδί των 80s, τα VHS με Hollywood ταινίες κι οι περιστασιακές προβολές στα κρατικά (κι έπειτα και ιδιωτικά) κανάλια, έχουν σημαδέψει την παιδική κι εφηβική μου ηλικία. Οι true action heroes, το καράτε, οι νίντζα, εκρήξεις, σκληροί τύποι άνευ λόγου κι αιτίας, διαχρονικές badass ατάκες. Κλασσικές έως και σήμερα ταινίες, διαμόρφωσαν την ψυχοσύνθεση μου, έδωσαν τροφή για σκέψη και πρόσφεραν ατελείωτες ώρες διασκέδασης και ψυχαγωγίας.

Συνήθως η υπόθεση ήταν μία υπεραπλουστευμένη ιστορία, με μία προβλεπόμενη κλιμάκωση και χαρακτήρες με συγκεκριμένα κίνητρα. Καλύτερο παράδειγμα το Karate Kid, ένας έφηβος καμπανόφατσας που από τα πρώτα λεπτά της ταινίας τρώει ξύλο από κάτι μπούληδες ερασιτεχνικής κατηγορίας, εμφανίζεται από το πουθενά ο μέντορας-πατρική φιγούρα που θα του διδάξει τον σωστό τρόπο. O Ντανιελσάν μαθαίνει καράτε σε μία εβδομάδα κι επιστρέφει full force να μοιράσει άντερα στα χέρια των εχθρών του. Δεν του δίνεις στο σενάριο βραβείο Όσκαρ, αλλά το Karate Kid είναι ταινιάρα γιατί οι πρωταγωνιστές-χαρακτήρες ήταν απίστευτες μορφές. Στα 80s ο Hollywood κινηματογράφος ήταν μία ατελείωτη σκιαγράφηση γαμάτων χαρακτήρων, μία γραμμή παραγωγής role models που μπορούσε να ταυτιστεί ο μέσος καθημερινός μαλάκας, από κάθε μέρος της γης.

Από τους πιο iconic 80s χαρακτήρες (άσχετα αν οι πρώτες δύο ταινίες του ήταν 70s), o Rocky Balboa. Ένας μπουνταλάς αποτυχημένος μποξέρ, με την πιο βαρετή ζωή στην ιστορία κινηματογραφικών ηρώων, που θα του δοθεί η μεγάλη ευκαιρία (κυριολεκτικά από το πουθενά) και θα την αρπάξει από τα μαλλιά. Η ταινία με το υπερεπιτυχημένο soundtrack, Eye of the Tiger που μετέτρεψε όλα τα μπουλουκόπαιδα της εποχής μου σε μποξέρς. Έπαιζε η χιτάρα των Survivor στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της εποχής κι έπεφταν βροχή οι μπουνιές σε μαξιλάρια κι αυτοσχέδιους σάκους προπόνησης. Η αλήθεια είναι πως το δεύτερο μέρος της ταινίας, που είναι κυριολεκτικά ο αγώνας με τον Apollo Creed, είναι επικός, με φανταστική κλιμάκωση (η σκηνή με το κόψιμο του ματιού γαμεί και δέρνει) και λογικό να κλέβει την παράσταση. 

Όμως σαν παιδί, πάντα προτιμούσα το πρώτο μέρος της ταινίας, στο οποίο βρίσκεται και το πραγματικό ζουμί. Δεν την είχα δει αντιδραστικός παπάρας που γουστάρει τα εναλλακτικά και γύρναγα την πλάτη στο εμπορικό δεύτερο μέρος του φίλμ που απευθύνεται σε πιο εύπεπτα συναισθήματα. Το πρώτο μέρος με είχαν μαγέψει οι σκηνές λουμπεναριού της Αμερικάνικης Φιλαδέλφειας, ανθρώπων που η μοίρα τους είχε φτύσει στα μούτρα. Ατελείωτες μικρές λεπτομέρειες underground καθημερινότητας που ξεδιπλώνονται όταν φύγει η αναμονή για τον μεγάλο μποξ αγώνα, ο Σταλόνε με ανύπαρκτα acting skills να γράφει και παίζει ουσιαστικά τον πραγματικό του εαυτό και μία σειρά από τελειωμένους τύπους. 

Το Rocky (όνομα κι αυτό – ο Βραχούλης), κι η μουσική των Survivor έβαλαν το λιθαράκι τους, στα χρόνια της αθωότητας μου, στο να εκτιμήσω πραγματικά την ομορφιά που προσφέρει η απλή λιτή ζωή, η συντροφικότητα κι η βιοπάλη.