Candlemass - Epicus Doomicus Hellenicus (2016)

 

Όταν είχε έρθει η στιγμή να αποφασίσω με τη σύζυγό μου για τον προορισμό μας στο ταξίδι του μέλιτος, είχαν πέσει πολλές ιδέες στο τραπέζι. Θέλαμε να ταξιδέψουμε σε μία χώρα για περιπέτεια, χουχούλιασμα, δίχως να είναι πήχτρα στους τουρίστες και να μην ξοδέψουμε μία περιουσία. Το πλάνο ήταν πως ο "μήνας του μέλιτος" θα ήταν όντως μήνας κι όχι δεκαήμερο. Η ανατολική Ευρώπη ήταν ιδανικός προορισμός, είχα στη μνήμη μου και τις ταινίες Hostel και 8mm2, οπότε αποφασίσαμε Ρουμανία.

Η σχέση μου με τη Ρουμανία ήταν ανύπαρκτη. Ήξερα τον πορτοφολά Ντάνουτ Λούπου, το "μπάτσοι ρουφιάνοι έρχονται Ρουμάνοι", την ανατροπή του Τσαουσέσκου και τον μπαμπά Λουτσέσκου πριν ακόμη ο γιος του κατακτήσει το πιο πέτσινο πρωτάθλημα στην ιστορία του Ελληνικού πρωταθλήματος. Η Ρουμανία πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις που θέλαμε, κι είμασταν έτοιμοι για το ταξίδι στο άγνωστο (κυριολεκτικά).

Το ταξίδι περιλάμβανε πολλαπλούς προορισμούς, με αφετηρία και τέρμα το Βουκουρέστι. Η πρώτη μας εξόρμηση ήταν στην πόλη της Τρανσυλβανίας, Sibiu. Μία ιστορική πόλη που ζει στη σκιά των τρομακτικών Καρπάθιων όρων, ιδανικό μέρος για να μείνει κάποιος που θέλει να ζήσει την ορίτζιναλ εμπειρία της εποχής του Vlad III ή αλλιώς Vlad the Impaler ή πιο γνωστός ως Count Dracula. Δεν θα ασχοληθώ να διαχωρίσω τον μύθο από την ιστορία και την λογοτεχνική μυθοπλασία. Ούτε τότε ασχολήθηκα κι η εμπειρία που ζήσαμε ήταν ακόμη πιο δυνατή.

Από τις πιο συγκλονιστικές αναμνήσεις που έχω από εκείνο το ταξίδι είναι η μέρα που επισκεφθήκαμε το αυθεντικό κάστρο του Vlad, το Poenari Castle, ένα πραγματικά δύσβατο οχυρό. Οι επισκέπτες που θέλουν να πατήσουν στο μέρος που ο Vlad έδινε τις διαταγές του για ανασκολοπισμό στους εχθρούς του, έπρεπε να περατώσουν μία δύσβατη ανάβαση με κοντά στα 1.500 σκαλοπάτια. Η φάση ήταν doom, καταστροφή κι ruthless evilness, οπότε γουστάραμε κάργα και δεν μασήσαμε μπροστά στο ξεποδάριασμα που ακολουθούσαμε. Αν δεν ήταν κι οι νεόπλουτοι Ρουμάνοι που είχαν ξε-βλαχέψει και τραβούσαν ατελείωτες selfies, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα. Το κάστρο, αν κι ερείπιά πλέον, ακόμη είχε τον στιβαρό χαρακτήρα του fortress, ειδικά όταν στεκόσουν στην κορυφή των εναπομεινάντων πύργων κι ατένιζες τον αφιλόξενο γεωγραφικό περίγυρο που επίδοξοι εχθροί του Vlad είχαν βρει φριχτό θάνατο.

Η συνέχεια της περιπέτειας ήταν στην πόλη Sibiu, με (αμφιβόλου ποιότητας) πίτσα, κι επίσκεψη στο Brukenthal Palace που είναι ανοικτό για το κοινό. Ο τρόμος της μεσαιωνικής εποχής της ανατολικής Ευρώπης είναι διάχυτος σε μέρη σαν το Brukenthal Palace. Οι αθεόφοβοι, είχαν ακόμη κι έκθεση με όργανα βασανιστηρίων (σε ειδική αίθουσα, μόνο για ενήλικες). Τα έργα τέχνης, οι πίνακες, τα γλυπτά, οι αμφιέσεις, μέχρι κι η αρχιτεκτονική των σπιτιών (με τα μάτια να σε κοιτούν περίεργα), κρύβουν μία καταδίκη, ένα γλυκό συναίσθημα (άνευ διεξόδου) φόβου. Η Ρουμανία είναι σκοτεινό μέρος κι η ιστορία της βαμμένη στο έρεβος.

Στην επιστροφή στο χωριουδάκι όπου νοικιάζαμε το BnB, είμασταν γεμάτοι συναισθήματα, τρόμο κι έξαψη. Η σύζυγός μου ήθελε σεξ, εγώ ήθελα να ακούσω το Epicus Doomicus Metallicus. Συμβιβάστηκα και με το Ελληνικό Tribute από το Hammer που είχα μαζί μου για την τουαλέτα, εκείνη συμβιβάστηκε με doom metal σεξ (και δεν την χάλασε καθόλου).