Το Transcendence θα έπρεπε να είναι το καλύτερο μουσικό άλμπουμ της γήινης ανθρώπινης ιστορίας. Δεν είναι όμως γιατί όπως τα χταπόδια και τον Lionel Messi, είναι από άλλο πλανήτη. Ίσως κι από άλλη διάσταση. Τα λέει κι ο ίδιος ο Midnight στο Eternal World.
Down through the valley of shadows we go, into the canyon of moonlight below
Stairs of stone descending, Down where the magic river's bending
Είναι δυνατόν να ακούσει κανείς αυτούς τους στίχους και να μην βιώσει αυτόματα interdimensional εμπειρία; Ή στο υπαρξιακό ομότιτλο κομμάτι με τους αμφιλεγόμενους (για το αν εκβλύζουν αισιοδοξία ή απαισιοδοξία.
In death I've found the answer
In death I live again
Fear not the reaper's blade
It does not mean the end
It does not mean the end, no
It never really ends
Και δεν έχω κάνει αναφορά στην "αγγίζω την τελειότητα" πρώτη πλευρά του άλμπουμ με τα Lady of Winter, Red Sharks, Painted Skies (κλάμα λέμε), Masque of the Red Death, In Dark Places. Άξιο το Imaginations, τίμιο το Painkillah, υποκλινόμαστε στο Ride, δίνουμε Hail στην Αγγλία, αλλά το Transcendence είναι μία κατηγορία μόνο του. Παίζει χωρίς αντίπαλο. Είναι trans-dimensional φάση, σαν τον Cthulhu.
Οι Crimson Glory έπιασαν το πικ τους, μία μπάντα που θεωρητικά ήταν καταδικασμένη να ζει στη σκιά της μοναδικής φωνής του Midnight, πέρασε πολλαπλά επίπεδα κι έγραψε δέκα ύμνους που αναθεώρησαν το power metal (και προξένησαν ρωγμές στο court of Azathoth).
Τεράστιο respect και στον Takashi Terada για το εκθαμβωτικό εξώφυλλο που προσδίδει την εικαστική τελειότητα στην κυκλοφορία. Η κοσμική γυμνή μπλε (μάλλον είναι Kree) γκόμενα με τον διαστημικό πύραυλο στην πλάτη και τα μάτια Cyclops, σκουληκότρυπες, μαύρες τρύπες και κάμψη της τέταρτης διάστασης. Μόνο Ιάπωνας θα μπορούσε να εμπνευστεί τέτοιο μεγαλείο. Και τα καμπαλιστικά στο οπισθόφυλλο
Crimson Glory, We will strike down the ones who lead us, we are your future, we are forever, Transcendence
No comments:
Post a Comment