Σαν γνήσιο monomaiden greek cunt ακολουθώ πιστά τη δισκογραφία της μεγαλύτερης heavy metal μπάντας του πλανήτη. Μετά το Book of Souls και τους Μάγιας το ταξίδι συνεχίζεται στην σκοτεινά εξωτική Ιαπωνία με τους σαμουράι, τους ρόνιν, τα σεπούκου, τις κατάνες και τους νίντζα. National Geographic είναι λίγο η φάση, στο επόμενο άλμπουμ βλέπω να πηγαίνουμε στους Μασάι της Τανζανίας και guest αφηγητή τον David Attenborough. Θα παίξει και περιοδεία σε Αφρικανικές χώρες, με αντίστοιχη DVD κυκλοφορία και τον Eddie ντυμένο κανίβαλο.
Θα γράψουν και κομμάτι, Nelson Mandela, στα live θα γίνεται χαμός από τους οπαδούς της μαύρης φυλής να το παίξουν live, αλλά ο Dickinson θα τους περιπαίξει με αστειάκι του στυλ "Nelson Mandela... (ζητωκραυγές από τους οπαδούς)... didn't know the Number of the Beast". Και στο πρώτο καπνογόνο που θα ανάψουν οι Μασάι θα φύγει ο Dickinson από τη σκηνή βρίζοντας "nigga cunt" κι επιστρέφει με αυθεντική στολή βρετανού αποικιοκράτη να τους θυμίσει τα πραγματικά μουνόπουνα της ανθρώπινης ιστορίας.
Δεν έχω δυνατές γνώσεις για την κουλτούρα που επικρατεί σε διάφορες χώρες της Αφρικής, για το αν θα αναγόταν σε εθνικό θέμα προσβλητική φρασεολογία ενός ροκστάρ επί σκηνής και δεν ξέρω αν κουβαλάνε αντίστοιχα βαλκανικά κόμπλεξ. Φαντάζομαι ότι στις πολιτισμένες (δίχως ίχνος ειρωνείας) χώρες της Αφρικής δεν έχουν συμπεριλάβει ως βρισιές στο λεξικό τους, εθνικούς προσδιορισμούς όπως Αλβανός ή Βούλγαρος. Πιστεύω πως ο μέσος Καμερουνέζος maidenάς θα έγραφε στα τεράστια μπελερίνια του το τάντρουμ του Dickinson, θα ευχαριστιόταν το live της μπαντάρας και θα επέστρεφε στο δωμάτιο του σπιτιού του να χλαπακιάσει βρώμικο και να κοιμηθεί, με τις αφίσες του Ροζέ Μιλά να κοσμούν τους τοίχους.
Όσον αφορά το Senjutsu, ένα ακόμη τίμιο, ποιοτικό άλμπουμ, (κάπως soft βέβαια), full μπαμπάτσικο όπως το συνηθίζουν από το reunion και μετά, δίχως να υπάρχει το άγχος των 80s να γράψουν ύμνους που θα μείνουν κλασσικοί. Το καλλιτεχνικό status των Maiden είναι αδιαμφισβήτητο κι ο studio επαγγελματισμός (γιατί σε κάποια live θα τσακωθούν και με τους ενισχυτές κάποια στιγμή) ξεχειλίζει.
Από το Dance of Death κι έπειτα, ακολουθούν μία μουσική αναζήτηση που καμία μπάντα-δεινόσαυρος δεν έχει τολμήσει. Δεν ταράζουν τις δάφνες τους παρελθόντος για να πετάξουν στάχτη στα μάτια των οπαδών. Θα γράψουν δεκάλεπτα κομμάτια με τεράστιες εισαγωγές κιθαριστικών αρπισμάτων, δεν θα προσαρμόσουν τους στίχους στη μελωδία αλλά το αντίθετο, θα συνεχίσουν να επινοούν ανθεμικές ρεφρενάρες (κι ας μην έχει πιά ο Dickinson τη φωνή να τις υποστηρίξει) με τις Maiden δισολιές και το κιθαριστικό καλπασμό να είναι πάνταχου παρών.
Αρέσει στον κόσμο αυτό; Ιδέα δεν έχω, σε κάποιους σίγουρα όχι. Δεν είμαι αναμεσά τους, γουστάρω με τα χίλια τη μουσική των Maiden της post-reunion εποχής και γουστάρω που ο οργανισμός Iron Maiden (απλή μπάντα έχει πάψει να είναι εδώ και δεκαετίες) δεν έχει εκπέσει στο να γίνει το πουτανάκι του κάθε παρελθοντολάγνου γκρινιάρη "οπαδού".
No comments:
Post a Comment