Sons of Apollo, όνομα που θα μπορούσε να είναι σύνδεσμος φιλάθλων του Απόλλων Αθηνών. Από το φλώρικο Blue Angels πολύ καλύτερο. Θυμάμαι ένα απόγευμα Κυριακής που είχα βρεθεί μόνος στη Ριζούπολη να παρακολουθήσω ένα τέρμα άκυρο ματς Απόλλων - Χαλκηδόνα (όταν δεν έχεις γκόμενα, τέτοια κάνεις). Δίχως να έχω ιδέα σε ποια κερκίδα μαζεύονται οι διακόσιοι Απολλωνιστές, είχα αράξει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα στην εξέδρα δίπλα στο αριστερό κόρνερ προς μεριά του ηλεκτρικού. Στο διπλανό πέταλο ήταν πενήντα πουθενάδες Χαλκηδόνες να πανηγυρίζουν για την ομαδάρα που θα ανέβαζαν στην Α Εθνική (μέχρι να την κατασπαράξει η συγχώνευση με τον Ατρόμητο).
Είχα απλώσει την αρίδα μου στην άδεια εξέδρα κι είχα πιάσει ψιλή κουβέντα με ένα βαριεστημένο μπάτσο που ήταν στο τερέν. Και σκάνε 5-10 Blue Angels, να με ρωτήσουν ποιος είμαι, ποιον υποστηρίζω, γενικά τι παίζει με τη φάση του ξεκάρφωτου οπαδού στη Ριζούπολη. Τους έδωσα τις απαραίτητες συστάσεις με ύφος νταή από τη Νίκαια. Ευγενέστατα τα παιδιά, δεν είχαν θέμα ότι οπαδός της Προοδευτικής είχε εισβάλει στο βασίλειό τους και μάλιστα με ρωτήσαν αν με πείραζε να αράξουν στην ίδια εξέδρα να στήσουν πανό και να φωνάξουν συνθήματα κατά του Αλαμάνου. Πολύ ευγένεια ρε παιδί μου, φλωροκαταστάσεις για τα δεδομένα των Ελληνικών γηπέδων αλλά με τέτοιο όνομα για σύνδεσμο τι να περιμένεις.
Οι Sons of Apollo, το supergroup των Bumblefoot, Sheenan, Soto, Portnoy και Sherinian μόνο φλώρικο δεν το λες. Κι ενώ απέφυγα το πρώτο άλμπουμ γιατί είχα παίξει στοίχημα ότι θα είναι κολοσσιαία μαλακία, πήγα κουβά και φρόντισα να επανορθώσω στην δεύτερη κυκλοφορία τους, το φοβερό MMXX. Όταν έχεις μαζέψει πέντε κολοσσούς της προγκρέσιβ μουσικής με εβδομηνταπέντε χιλιάδες πρότζεκτ ο καθένας, τι το φρέσκο μπορείς να περιμένεις. Στην καλύτερη περίπτωση μία αλληλουχία ανούσιων σόλο παίξιμο οργάνων λες και παρακολουθούμε Jazz τζαμάρισμα. Στο πέρασμα των δεκαετιών το προγκ είχε εκφυλιστεί σε performers που παίρνουν παρτούζα τη μουσική.
Κι όμως ο δίσκος είναι υπέροχος, ωδή στην όμορφη ποιοτική προγκ μεταλ μουσική, γεμάτη ουσία κι ολοκλήρωση. Υπάρχουν φοβερά κομμάτια στο δίσκο, King of Delussion (μιλάμε για έπος), το (υπέροχα καταθλιπτικό) Desolate July, η DreamTheaterική απάντηση Ressurection Day και το επικό New World Today. Επικρατεί Sherinian-ίλα και τα γκρουβ που αγαπάει ο κοντοπίθαρος ο Portnoy, αλλά δένουν άψογα για να εξυπηρετήσουν τα τραγούδια. Κι ο Soto να δίνει απίστευτο πόνο στα φωνητικά. Το γλυκό έδεσε σωστά κι είναι απολαυστικό.
Με μία φράση, οι Sons of Apollo είναι σωστοί τίμιοι Dream Theater με ικανό τραγουδιστή και Πληκτρά που δεν μαλακίζεται. Και το MMXX είναι δίσκος που πάει το progressive metal πολλά βήματα μπροστά, ευτυχώς φέρνει νέους οπαδούς στο χώρο γιατί όπως είχε καταντήσει η φάση οι προγκρεσιβάδες θα ομοίαζαν σε αριθμό με τους Blue Angels.
No comments:
Post a Comment