The Sisters of Mercy

First and Last and Always (1985)

Vision Thing (1990)

Από τις μεγαλύτερες παθογένειες που μπορεί να περάσει ένας μεταλλάς είναι η γνωστή ασθένεια του "εγώ ακούω μόνο μέταλ". Τι θα πει ακούς μόνο μέταλ ρε ψωλοκοπάνα μαχλέμπουρα, που προστάζεις αυθυποβολή μην τυχόν κι ακούσεις κάποιο άλλο είδος καλής ποιοτικής μουσικής και σου αρέσει. Όπως ο ΠΑΟΚ έκανε κόσμο με την κλάψα της αδικημένης ομάδας (έναν τίμιο τίτλο δεν έχουν σηκώσει ακόμη), έτσι και το μεταλ έφτιαξε πολλούς οπαδούς με ψευδοσταυροφορίες ενάντι σε κάθε non-metal μουσική.

Ευτυχώς που υπάρχουν μπάντες σαν τους Sisters of Mercy με άλμπουμ σαν το Vision Thing ή το First and Last and Always. Τέτοιες κυκλοφορίες έσωσαν πόσα παιδιά από αυτή την κατάντια μανιακής απόρριψης. Η μουσική των The Sisters of Mercy λειτουργεί αρκετά υπόγεια, αρχικά σαν guilty pleasure, ύστερα με το πρόσχημα "υπάρχουν metal στοιχεία", στη συνέχεια την παραδοχή "gothic και metal είναι αδελφάκια, μαύρα πέτσινα φοριούνται και στα δύο" και τέλος στην λύτρωση "δεν γαμιέται, γουστάρω heavy metal κι ότι άλλο κάθεται καλά στα αυτιά μου".

Η ιδιοφυής darkwave/gothic rock μουσική/στίχοι των Marx, Adams κι Eldritch δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, εκτός κι αν είναι κουφός. Που και κουφος να είναι θα γουστάρει με τις στιλιστικές επιλογές της μαύρης πέτσινης καπαρντίνας, της μαύρης μπότας και των (guess what) μαύρων γυαλιών.

Κομμάτια σαν το Black Planet, το First and Last and Always, το Vision Thing ή το Doctor Jeep, μου άνοιξαν το μυαλό και τους μουσικούς ορίζοντες. Σε μία τρυφερή ηλικία όπου φλέρταρα με την προαναφερθείσα ασθένεια, οι αδελφές του ελέους με πήραν από το χέρι και με οδήγησαν έξω από το κουτί στενομυαλιάς που μάστιζε γενιές νεαρών μεταλλάδων.