Κόβω το κεφάλι μου (μην πω και τίποτε άλλο και παρέμβει το ΕΣΡ) ότι ούτε ο Αλέξανδρος Βασιλόπουλος δεν γνωρίζει να προφέρει σωστά το Gaelic όνομα Airged L'amh. Ζήτησα από Ιρλανδούς να το προφέρουν και παπάρια, σκάλωναν οι γλώσσες τους. Τα Ιρλανδικά είναι γαμωγλώσσα, με μπόλικα άηχα σύμφωνα και φωνήεντα, περίτεχνες φωνητικές αποδόσεις φθόγγων και ηχητικούς συνδυασμούς που δένουν τη γλώσσα κόμπο.
Όμως η κέλτικη κουλτούρα είναι διανθισμένη με ηρωισμό και μυστήριο, οπότε καλά έκαναν οι Αθηναίοι επικάδες να τη χρησιμοποιήσουν για να ντύσουν την αισθητική τους και τους στίχους τους.
Αρχικά πίστευα πως το The Silver Arm θα πραγματεύεται την ιστορία του Corum (prince of the Silver Hand κι έτσι), αλλά παίζει μπαλίτσα με την κέλτικη φολκλορ ιστορία του θεού της ίασης Dian Cécht (άλλο γαμωόνομα που δεν προφέρεται).
Το άλμπουμ είναι απίστευτο, σε μία εποχή που το Ελληνικό epic metal είχε αρχίσει να γιγαντώνεται στο παγκόσμιο στερέωμα. Καθιστά ένα από τα καλύτερα δείγματα της post europower πρωτοκαθεδρίας, στα μέσα των 00s που το χαρούμενο στρουμφομέταλ παρέδιδε τη σκυτάλη στο στιβαρή επική guitar oriented μεταλλική μουσική, γεμίζοντας τα ράφια των δισκοπωλείων με ατόφιο ατσάλι.
Μία φανταστική εποχή που κρατάει μέχρι και σήμερα και ξεσκίζει τα όνειρα των 80s παρελθοντολάγνων γκρινιάρηδων που δεν μπορούν να εκτιμήσουν την τωρινή μαγική sword 'n sorcery μέταλ εποχή.
No comments:
Post a Comment