Όποιος έχει στοιχειώδη αξιοπρέπεια και σώας τα φρένας κατανοεί πως οι Metallica από τα late 90s κι έπειτα άρχισαν να τραγουδούν "με παρέσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα". Μετά τα Load/Reload κι εναρκτήριο λάκτισμα την υπόθεση Napster, καταπιάνονται με τη μία μαλακία πίσω από την άλλη, προσφέρουν απίστευτο γέλιο, διατηρούν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο (λέγε με live εμφανίσεις) κι εκμηδένισαν τις ελπίδες ακόμη και του πιο αισιόδοξου οπαδού τους να ξαναγράψουν αθάνατα μέταλ έπη. Πιο πολλές ελπίδες έχει να πάρει ο Άρης κύπελλο στο ποδόσφαιρο.
Κατσαρόλια, φέρετρα, λουλούδες, big brothers, τίποτε δεν μπόρεσε να τους εκδιώξει από το κέντρο της μέταλ επικαιρότητας. Άλλες μπάντες μεγαθήρια του παρελθόντος θα είχαν εξαφανιστεί (άπειρα παραδείγματα), οι Metallica όχι. Έχω αρχίσει να πιστεύω πως οι Metallica είναι ιδέα and ideas are bulletproof.
Και κάπως έτσι φθάσαμε στο Hardwired με το πιο αντιαισθητικό art packaging. Δεν με χαλάει τόσο η φωτοσοπιά με τις φάτσες των μελών της μπάντας (χάθηκε ο κόσμος να βάλουν έναν βάρβαρο με μία σπάθα, ένα δράκο και μία βυζουκλού), αλλά αυτό το λευκό φόντο είναι το απόλυτο αίσχος. Και στο booklet η απόδοση των στίχων συνεχίζει την κακογουστιά του Death Magnetic (χωρίς να είναι κομμένες οι σελίδες αυτή τη φορά).
Από μουσική πλευρά δεν τα λένε και τόσο άσχημα (με δεδομένο ότι ο πήχης είναι πιο χαμηλά κι από προσδοκίες του Άρη στο Conference). To Hardwire δεν μου είπε τίποτε, αλλά το Atlas, Rise! θυμίζει λίγο παλιές καλές εποχές. Για να μπει το Now that we're Dead με μία όμορφη κιθαριστική εισαγωγή που τη γαμάει ο παπάρας ο Ulrich που κοπανάει κάτι άρυθμες χαζό-μπιτιές. Αυτές οι μαλακίες συμβαίνουν όταν δεν έχεις παραγωγό (ο μαριονέτας Greg Fidelman δεν μετράει) και κάνεις ότι στον πούτσο θέλεις. Το ίδιο το κομμάτι δεν είναι άσχημο, φέρνει Load αναμνήσεις, αλλά ούτε αυτό είναι κάτι το ιδιαίτερο. Κι ήδη αρχίζει η γκρίνια του - δεν φοράω Metallica παρωπίδες - οπαδού.
Είναι ξεκάθαρο πως η έμπνευση στέρεψε εδώ και δεκαετίες, μουσική της προκοπής δεν μπορούν να γράψουν (σε αντίθεση με Priest, Maiden, Ozzy, που έχουν πατήσει τα 70 και συνθέτουν ακόμη έπη). Εγώ στη θέση τους θα προσλάμβανα στα μουλωχτά μία ψιλοάγνωστη μπάντα (π.χ. Prejudice Reborn) να μου γράψει ένα δίσκο, θα τον σένιαρα λίγο με κάποιον legend παραγωγό, θα εξαγόραζα τη σιωπή της ψωμόλυσας μπαντούλας και θα πουλούσα μαγκιά στους fan.
Κι έρχεται το Moth in Flame να με διαψεύσει. Στο Moth μπαίνει μία Kreator κιθάρα που δίνει τόνο στο τραγούδι, ο Hetfield αποφασίζει να τραγουδήσει για 2 δευτερόλεπτα (αυτό το μονοκόπανο flow που φτύνει τους στίχους σε ένα ρεσιταλ μονοτονίας ξεπερνάει τα όρια του ενοχλητικού εκνευρισμού), κι η σύνθεση έχει μία φρεσκάδα. Βέβαια φθάσαμε στο τέταρτο κομμάτι για να σκάσει λίγο το χειλάκι μας, αλλά έχει ακόμη δρόμο η ανηφόρα.
Κι σκάει ο δυναμίτης, Dream No More. Έγραψαν οι Metallica κομμάτι για τον Cthulhu (ξανά)!!! Τι λες τώρα, πάμε ρε Metallica, δείξτε τον δρόμο για το epic doom. Με σωστή ορθογραφία και την απαραίτητη sludgίλα γιατί μιλάει για ανείπωτο τρόμο, κοσμική τρέλα και σύμπτωμα του σύμπαντος.
To πρώτο μέρος του άλμπουμ κλείνει με το mixed feelings Halo on Fire που κι αυτό θυμίζει παλιές καλές 90s εποχές που ξεκίναγε η παντοκρατορία του Ολυμπιακού σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ.
Δεύτερο ημίχρονο στο Hardwired Arena κι η Metallica City μπαίνει πολύ δυναμικά στον αγώνα και προκαλεί Confusion στον αντίπαλο. Σύγχυση μου προκάλεσε κι εμένα το πόσο καλό είναι το εν λόγω τραγούδι και πως είναι δυνατόν μία τόσο δυνατή σύνθεση βρήκε το δρόμο στην post 90's Metallica εποχή. Για να έρθει η απογοήτευση με το ManUNkind. Από τα χειρότερα κομμάτια του άλμπουμ (με μεγάλο ανταγωνισμό) που πραγματεύεται (αν κρίνω από το αντίστοιχο βιντεοκλίπ) τις τραγικότητες των Mayhem. Ειδικά το solo του Hammett στα μισά του τραγουδιού κοιτάει στα ίσια την κακομοιριά του St. Anger.
H μπάντα είχε αποφασίσει να κυκλοφορήσει διπλό CD άλμπουμ, οπότε έχωνε αργόσυρτα βαρετά επτάλεπτα κομμάτια σαν τους Here Comes Revenge και το Am I Savage, για να δίνει πάτημα στους κριτικούς να πετάνει την παπάτζα "αν το είχαν κυκλοφορήσει σε ένα CD με λίγότερα τραγούδια θα μιλάγαμε για έπος". Πίπες, από τη στιγμή που η μπάντα, παραγωγή, δισκογραφική δίνει το πράσινο φως να μπουν στο άλμπουμ τα συγκεκριμένα 12 κομμάτια, αυτή είναι το καλλιτεχνικό τους δημιούργημα, είτε αρέσει είτε όχι (το δεύτερο) και το απολαμβάνουμε/κράζουμε στην ολότητά του.
Tribute και στον Lemmy (γιατί δεν είχαμε αρκετά) με το Murder One το οποίο δεν είναι κακό κομμάτι, αλλά περιμένεις να ακούσεις κάτι που προσεγγίσει (έστω κι επιφανειακά) τον Motorhead ήχο. Για να μην το ζαλίζω, οι Grave Digger το έκαναν καλύτερα και σας πήραν τα σώβρακα.
Για να φθάσουμε στο Spit Out the Bone, ίσως ότι καλύτερο έχουν παρουσιάσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αγνό Metallica έπος, από αυτά που έκαναν χιλιάδες οπαδούς να τους υποκλιθούν. H ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
No comments:
Post a Comment