Monday, May 29, 2023

Reptilian - Castle of Yesterday (2001)


 Στην εμποροπανήγυρη που είχε στηθεί στο θρυλικό March Metal Day, τσίμπησα όμορφα πράματα για να χτίσω την τότε φτωχή συλλογή μου. Μπάντες σαν τους Reptilian δεν είχα την παραμικρή πληροφορία, αλλά το εξώφυλλο βροντωφώναζε Ιταλικό πληκτράτο power metal με δυνατό όνομα της σκηνής για ανούσιο (πέρα από marketing λόγους) γκεσταριλίκι.


Έπεσα έξω στην χώρα, οι Reptilian είναι από τη Σουηδία, από Malmö συγκεκριμένα. Η Σκανδιναβική τους καταγωγή αποτυπώνεται ηχητικά στα κομμάτια του άλμπουμ. Να το κάνω πενηνταράκια, βάλεις να παίξει το Oblivion ή το Castle of Yesterday, γουστάρεις άγρια με αγνό ώριμο power metal και λες "αυτό δεν παίζει να το έγραφε ποτέ Ιταλός". Οι Ιταλοί θα το είχαν ξεσκίσει σε ατελείωτες χορωδίες, ορχήστρες και μπουκωμένα πλήκτρα. Οι Σουηδοί μελωδικοί powerάδες έχουν μία πιο απλή προσέγγιση. Παίρνουν το melodic death metal με το οποίο έχουν νουθετηθεί από μικρά παιδιά, βγάζουν την deathίλα στην άκρη, κοπιάρουν Brainstorm κι έτοιμη η συνταγή της επιτυχίας.


Το άλμπουμ είναι αναπάντεχα ποιοτικό, δεδομένου της τότε υπερπροσφοράς σε εκείνον τον ήχο. Κύριο συστατικό η φωνή του Jonas Blum με τη χαρακτηριστική χροιά που αδυνατώ να καταλάβω γιατί δεν τραγούδησε σε περισσότερα άλμπουμ.


Οι προβλέψεις μου έπεσαν έξω και στο ότι περίμενα κάποιον γκεστ μουσικό με όνομα βαρύ σαν ιστορία. Κανένας Kai να τους γράψει κάνα κομμάτι, κανένας Timo να παίξει δέκα δευτερόλεπτα σολο για να μπει στο sticker, τίποτε Matos να τραγουδήσει μισό ρεφρέν, κάποιος... Προφανώς στη Regain Records δεν είχαν λεφτά ούτε για χαρτί υγείας, πόσο μάλλον να κουβαλήσουν κάποια σταρούμπα για το δίσκο.


Άνευ λοιπόν κάποιου κράχτη, το high fantasy εξώφυλλο του Eric Philippe ήταν αρκετό για να μου κάνει το κλικ για την αγορά και πολύ λίγες φορές το έχω μετανιώσει. Βλέπεις κάστρα, ουράνια τόξα, λιβάδια και μαγικούς τόπους όπου fantasy ήρωες ζουν την περιπέτεια, ε κάτι καλό θα κρύβεται στα αυλάκια του CD. Respect στον Philippe, που δημιουργίες του έχουν κοσμήσει άπειρα μεταλ άλμπουμ, που δεν μασάει να χώσει χρώμα και δημιουργία θετικών συναισθημάτων σε έναν χώρο που επιτηδευμένης μπρουτίλας, δίδοντας άλλη διάσταση στο μουσικό ψευτομάτσο καφριλίκι.

No comments:

Post a Comment