Angra - Fireworks (1998)

 

Υπήρξε μία και μοναδική φορά που κέρδισα σοβαρά χρήματα στη ζωή μου, παίζοντας ΠΡΟ-ΠΟ. Θυμάμαι ακριβώς το ποσό (ξεχνιούνται αυτά), 125.050 δραχμές με 12άρι δίχως να υπάρχει 13άρι. Είχα προβλέψει γκέλες και των τριών μεγάλων της Αθήνας κι έχασα ο ηλίθιος έναν καραμπινάτο άσσο του Λεβαδειακού. Αναρωτιέμαι πως εκείνες τις εποχές με πέντε στήλες πιάναμε τουλάχιστον 9 στους 13 αγώνες και τη σημερινή εποχή στο στοίχημα δεν μπορούμε να πιάσουμε ούτε μία τριάδα.

Εξυπακούεται πως έπρεπε να κάνω κάποιο δώρο στον εαυτό μου, ως ανταμοιβή για την ενασχόλησή μου με το Ελληνικό ποδόσφαιρο, την μελέτη συγγραμμάτων τύπου Sportime και ξελαρυγγιάσματα στο ΟΑΚΑ προς διαιτητές κι αντιπάλους του Θρύλου.

Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να μου κάνω ήταν απογευματινή βόλτα σε δισκάδικο για - μη στοχευμένη - αγορά, δύο πιτόγυρα γίγας και ταινία από το videoclub για γερή μοναχική (διότι πρόσωπο εκείνη την εποχή δεν έπαιζε) απόλαυση. Μη στοχευμένη αγορά για μουσικό άλμπουμ ήταν κάτι ιδιαίτερα ιντριγκαδόρικο, αλλά ταυτόχρονα σπάνιο. Τα χρήματα ήταν περιορισμένα, οι αγορές CD με το σταγονόμετρο, δεν μας έπαιρνε να ξοδέψουμε χρήματα για κάτι αμφιλεγόμενο. 

Μπήκα στο Rock city φουριόζος, δεν είχα πολύ χρόνο για εξονυχιστικό ψάξιμο, το πρόγραμμα σουβλακοκατάνυξης - ακρόαση καινούργιου άλμπουμ - ταινία, ήταν πιεστικό. Ξεκίνησα από το ‘Α’ και το μάτι μου έπεσε στο Fireworks των Angra. Η μπάντα δεν μου ήταν άγνωστη, power metal από λατινική Αμερική, αλλά δεν είχα περαιτέρω ιδέα τι παίζει με δαύτους. Το όνομα έκανε αυτόματους συνειρμούς με τη λέξη Angry, οπότε υπέθεσα ότι θα είναι και λίγο μπρουτάλ η φάση τους (που να ξερα). Οι Angra είχαν θετική παρουσία στα μέταλ έντυπα της εποχής, οπότε δεν μπορούσα να φανταστώ τι μπορεί να πάει λάθος. Η μη στοχευμένη αγορά είχε γίνει, το Fireworks ήταν δικό μου, ακολουθούσαν τα σουβλάκια κι η ταινία.

Ήταν η πρώτη μου επαφή με τους πατριάρχες του progressive power, την τεράστια φωνή του Andre Matos και την μοναδική προσέγγιση που δίνουν οι Βραζιλιάνοι στο αγαπημένο μου genre της metal μουσικής. Κι αυτός είναι ο λόγος που το Fireworks έχει ξεχωριστή θέση στη συλλογή μου και στις προτιμήσεις μου. Αναγνωρίζω πως (αντικειμενικά) δεν μπορεί να συγκριθεί σε ποιότητα με τα Angels Cry, Holy Land ή και το μετέπειτα Temple of Shadows, αλλά η μνήμη να πρωτοπαίζει στο στερεοφωνικό του σπιτιού μου το Wings of Reality οσμίζοντας τα τζατζίκια και τα κρεμμύδια από τη σουβλακοσακούλα και κοιτώντας τα credits του The Fifth Element, είναι once in a lifetime.

Το άλμπουμ έχει το δικό του χαρακτήρα με τεράστια Angra κομμάτια όπως το Lisbon, το Metal Icarus το πολυαγαπημένο Paradise και το καθηλωτικό Speed. Progressive όσο χρειάζεται, power όσο πρέπει, αρκετά χέβι και μελωδίες που δεν συναντάς αλλού.

Αν συνοψίσω ότι έχω ακούσει από την τεράστια οικογένεια Angra, Viper, Shaman (και μερικών ακόμη υποκαταστημάτων), το Fireworks συγκεντρώνει απόλυτα το μουσικό όραμα αυτής της βραζιλιάνικής dream team. Είναι ο πυρήνας, το αρχέτυπο, η αφετηρία κι ο προορισμός.