Καλλιτέχνης που αυτοαποκαλείται Guy Mann-Dude (εντάξει τον άλλο τον λένε Abbath) και κυκλοφορεί άλμπουμ με ένα σκελετό-στρατιώτη με το Μ249 σε στάση επίθεσης περικυκλωμένος από ηχεία. Πως να να αντισταθείς σε κάτι τόσο old school, με original άγνοια κινδύνου και φουλ στη μέταλ γκάνβλα για το σωστό speed power όπως το δίδαξαν οι Αμερικάνοι (ποιοι Helloween τώρα, ασε βρε σε λέω).
Αυτά τα άλμπουμ δεν θα αλλάξουν τη ζωή ή την μουσική κοσμοθεωρία κανενός, αλλά είναι πλασμένα για να δυνατές στιγμές εναλλακτικής ακρόασης (πόσο πια τευτονικό metal να αντέξουμε). Και το πάει καλά ο ντιουντ, με τα speedoθρασα Hand in Hand και Against the Grain για να μπει το μυστήριο Blue Liquid Eyes που αναδύει λανθασμένη χρήση LSD. Θέλω να πιστεύω οι στίχοι έχουν να κάνουν με τα οράματα του Paul Atreides στο Dune, γιατί το κομμάτι έχει πολύ ψυχή.
Η επιστροφή στα speed δεν αργεί με το Broke Dick Dog (τι άλλο θα μπορούσε να είναι με τέτοιο όνομα) κι ακολουθεί το έπος του άλμπουμ Faces in the Dark. Από τα εναρκτήρια ριφ, ο Guy ξεκαθαρίζει ότι θα ακολουθήσει μεγαλείο, οπότε λάβετε θέσεις, βγάλτε το κερί από τα βρώμικα αυτιά σας που έχετε να τα πλύνετε από τότε που γεννηθήκατε και απολαύστε μέταλ παράνοια.
Η κιθαριστική επίθεση συνεχίζεται μέχρι το τέλος του δίσκου, στο οποίο παίζει μπάλα το πολύ ενδιαφέρον acoustic instrumental (σαν αυτά που γράφει ο Waters στους Annihilator) Glida με ελληνική παρουσία του μπουζουκτσή Danny "The Greek" Papakalos (κάνας σουβλατζής στη γειτονιά του Guy που θα παίζει μπουζουκάκι) κι ο δίσκος κλείνει ιδανικά.
No comments:
Post a Comment