Έχει καταντήσει λίγο αηδία η αλόγιστη χρήση θεματικής έμπνευσης του multiverse των Lovecraft/Howard. Κάθε χρόνο κυκλοφορούν ένα κάρο video games και metal άλμπουμ με χταπόδια στο εξώφυλλο/concept art, γυμνούς μουσκουλάτους ήρωες και βυζουκλούδες μιλφάρες. Εκεί που κάποτε η υποψία λοβκραφτιανού τρόμου τσουτσούριζε το είναι μας, πλέον όποια πέτρα κι αν σηκώσεις ο μέγας Κθούλου παίζει τάβλι με τον Nyarlathotep. Για βλαμμένους σαν κι εμένα, δεν είναι τόσο πρόβλημα. Με το που αντικρύσω πλοκάμι, ιδρωμένο six pack και βυζόμπαλο, ψαρώνω αμέσως και θέτω τον εαυτό μου σε αυθυποβολή πως αυτός ο δίσκος (ή βιντεοπαιχνίδι, ταινία κτλ) γαμεί και δέρνει. Αλλά αντικειμενικά, αυτή η υπερπροσφορά κρύβει και πολύ σαβούρα, δύσκολο να φιλτραριστεί.
Σαν γνήσιος βλαμμένος, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στην κυκλοφορία των Iron Flame. Εξώφυλλο και τίτλος με καλούσαν στο υπνωτικά σαγηνευτικό Tekeli-li, ήμουν εγκλωβισμένος στο κάλεσμα του Thinny, να ξαναζήσω την εμπειρία των Βουνών της Τρέλας.
Έλα όμως που το Where Madness Dwells είναι αντικειμενικά δισκάρα. Από το εναρκτήριο Everlasting Fire, με κέρδισε με την πρώτη ακρόαση. Headbanging ατελείωτο, αρπάζουμε maces και flagellants από τον οπλοβαστό κι ορμάμε στην μάχη παρέα με τον Κιμμέριο για να θερίσουμε Πίκτες. Στο background θα παίζει το έπος Under the Spell.
Η μάχη για επιβίωση συνεχίζεται, Kingdom of Lies, το ("αργό") Funeral Within, το (majestic) The Phantom Flame, το ομότιτλο υπερέπος, η κρεατομηχανή έχει πάρει μπροστά και ξεκοιλιάζει αγριάνθρωπους, νεκρομάντηδες, χταπόδια και πάσης φύσεως τέρατα νοσηρής φαντασίας.
Κραδαίνοντας το σπαθί μου να ξαποστάσω για να πάρω μία ανάσα από το ατελείωτο σλαπάκιασμα, παρατηρώ ότι ο συναγωνιστής μου δεν είναι κάποιος βάρβαρος αλλά ο ιθύνων νους της μπάντας ο Andrew D'Cagna. Ούτε που τον γνώριζα τον τύπο, παρά το ότι έχει εμπλακεί σε ένα σκασμό μπάντες (τέτοιους τύπους θέλουμε - dedicated μεταλλάδες). Σύμφωνα με το δισέλιδο booklet (ρε τουρκόγυφτοι εκεί στην High Roller) ο Andrew με την τσετσενόφατσα του, έπαιξε όλα τα όργανα (κι εμείς το δικό μας από την κάβλα) και τραγούδησε στο δίσκο. Με τους Lukas και Scott να παίζουν τα σόλο. Στην φωτογραφία στο booklet είναι κι ο Skiba (drums) με τον Babcock (μπάσο), αλλά δεν είναι ξεκάθαρο αν έπαιξαν τίποτε στο άλμπουμ ή απλά πήγαν για να γεμίσει η φωτογραφία.
Αγνό heavy/power, ο ορισμός του τίμιου άλμπουμ, με τα όποια προβλήματα (π.χ. το rhythm session φλατάρει κάπως) παρουσιάζονται όταν ένα άτομο προσπαθεί να τα κάνει όλα (μέχρι και την παραγωγή), τα οποία δεν μειώνουν καθόλου το τελικό αποτέλεσμα.
No comments:
Post a Comment