Πρέπει να έχω κάποιου είδους mancrush με τον Thomen Stauch κι ακολουθώ τόσο φανατικά ότι μπάντα/project συμμετέχει. Από τη μία να ψάχνω τους παλιούς Guardian με τους Savage Circus (βγάλτε νέο δίσκο ρε), αλλά και να γουστάρω μοντερνίλα με τους Coldseed, safe επιλογές με τους Mentalist, αποθέωση με τους Iron Savior και σουπεργκρουπ με τους Serious Black.
Τέτοια αφοσίωση ούτε στην Προοδευτική. Και στη Β' και στη Γ' και στη Δ' Εθνική, και στα τοπικά να πέσεις μια ζωή Προοδευτική. Όπου πάει ο Stauch, ακολουθώ κι εγώ.
Οπότε το ντεμπούτο των Serious Black μπήκε άμεσα στη συλλογή. Ακόμη κι αν ήξερα πως δεν πρέπει να περιμένω πολλά. Σουπεργκρουπ που έβγαλε δισκάρα, μόνο οι Iron Savior κι εκεί μιλάμε καλύτερη χημεία κι από την Ανόργανη της Β' Λυκείου. Στους Serious Black, έχουμε τον Thomen the Omen στα ντραμς, τον κολοκύθα Grapow στην κιθάρα (ε τι θα έπαιζε), τον Mario Lochert από τους Emergency Gate (τους θυμάται αυτούς κανείς στην συναυλία των Kreator?), τον αδιάφορο Dominik Sebastian (κιθάρα), τον εξίσου αδιάφορο Jan Vacik (πλήκτρα) και την Tad Morose φωνάρα Urban Breed.
Τι μπορεί να πάει στραβά; Τίποτε, αλλά σίγουρα δεν είναι και πρότζεκτ να έχει κανείς προσδοκίες. Άσε που το όνομα παραπέμπει στον νονό του Harry Potter.
To εναρκτήριο I Seek No Other Life είναι μεγάλο έπος της σχολής Iron Savior. Ο Thomen δίνει ρεσιτάλ παιξίματος στα τύμπανα (να μαθαίνει ο καραφλοπιγουνομουσάκιας) κι ο Breed ξεδιπλώνει τη φωνάρα του. Το άλμπουμ θα κινηθεί σε τέτοια επίπεδα, δίχως εκπλήξεις με σημεία που έχουν ξαναπαιχτεί στο τεράστιο εύρος του power (π.χ. πληκτράτη εισαγωγή του High and Low - όλο το κομμάτι βρομοκοπάει Kamelot). Διάσπαρτες όμορφες στιγμές στα τραγούδια Seling My Fate, Akenaton και Setting Fire to the Earth να αγαπήσει ο πιστός power οπαδός (υπάρχουμε ακόμη?) ώστε να μη σβήσει η φλόγα που φούντωσε στην Ευρώπη στα μαγικά 90s.
Εντύπωση μου προκάλεσε το ότι ονοματοδότησαν το άλμπουμ με την γλυκανάλα μπαλάντα As Daylight Breaks. Με το σωστό αριθμό ακροάσεων κατανόησα πως ήταν μία πανέξυπνη κίνηση. Αρχικά δίνει την εντύπωση για ένα slow (κλάμα μόνο) τραγούδι, αλλά είναι περίτεχνα δομημένο κι έχει να δώσει ουσία κι όραμα σε όποιον το αγκαλιάσει.
Η μπάντα συνέχισε να υπάρχει, ο Thomen δεν συνέχισε στο δεύτερο τους άλμπουμ, οπότε κι εγώ σαν σωστός groupie τους έγραψα στα παπάρια μου.
No comments:
Post a Comment