Nightwish - Dark Passion Play (2007)/Bye Bye Beautiful (2008)

 Πάντα ήμουν αθεράπευτα ρομαντικός με τις σχέσεις μου. Σε κάθε επίσημη αγαπημένη, είχα πλέξει ένα μαγικό παραμύθι στο μυαλό μου πως εκείνη θα είναι η εκλεκτή με την οποία θα μοιραστώ τη ζωή μου, δεν θα χωρίσουμε ποτέ, ενωμένοι για πάντα θα βαδίζουμε στο ηλιοβασίλεμα κι άλλα τέτοια γλυκανάλατα λες κι γράφω στίχους για Ιταλική power metal μπάντα των 90s.

Τελικά δικαιώθηκα με την Ιρλανδέζα της καρδιάς μου, αλλά μέχρι να δικαιωθώ έφαγα αρκετές σακούλες. Η χειρότερη σακούλα από όλες ήταν η Στέλλα (κρατάω μαχαίρι). Πριν ακόμη συνάψουμε τη σχέση, έπρεπε να είχα απομακρυνθεί. Κοπέλα που σου εκμυστηρεύεται πως έχει σχέση και στην ουσία τον απατά μαζί σου, δεν είναι για να χτίσεις το παραπάνω παραμυθάκι. Δηλαδή τι…, εγώ ήμουν ο γαμάμουα κι εκείνη θα άλλαζε νοοτροπία τώρα που με γνώρισε; Πόσο ηλίθιος ήμουν; Αθεράπευτα ρομαντικός.

Η αποκάλυψη των γεγονότων έγινε όταν αποφάσισα να πάρω στο κινητό τηλέφωνο, ένα Σαββατοκύριακο που βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη για ένα συνέδριο. Εγώ στη Θεσσαλονίκη, να περπατάω στους μπουγατσοπέζοδρομους και να ακούω το καινούργιο άλμπουμ των Nightwish και να διακόπτω την ακρόαση για μοιραστώ με την καλή μου τον ενθουσιασμό. "Αγάπη μου, ο Holopainen έγραψε δισκάρα με την καινούργια τραγουδίστρια, οι Nightwish μπορούν και χωρίς την Κάργια". Η "καλή" μου υποτίθεται πως ήταν στο σπίτι της στη Νίκαια - γερή μελέτη - εξετάσεις για το Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Έλα όμως που η σύντομη συνομιλία μου έβαλε φιτιλιές. "Ρε γαμώτο, σειρήνα πλοίου ήταν αυτό που άκουσα".

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται τα δεδομένα με απίστευτο τρόπο και προβαίνει σε περίπλοκα συμπεράσματα. Ειδικά όταν έχεις ακούσει το έπος The Poet and the Pendulum, βοηθάει. Είχα πάντοτε υποψίες, αλλά το παραμυθάκι στο μυαλό μου ήταν πιο ισχυρό. Η νοοτροπία μου ήταν πάντα "καλύτερα να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους κι ας το μετανιώσεις αργότερα". Ακόμη το πιστεύω αυτό, η αντίθετη κατεύθυνση είναι σκατοψυχιά. Από την μία εμπιστοσύνη, από την άλλη δεν είμαστε και μαλάκες. Οπότε, διέκοψα για μία ακόμη φορά την ακρόαση της κομματάρας, Master Passion Greed και τηλεφώνησα στην κοινή φίλη για ψάρωμα.

Όταν υπάρχει υποψία για κέρατο, δύο είναι τα σημαντικά δεδομένα. Υπάρχει πάντα άτομα στον περίγυρο του ζευγαριού που το γνωρίζει και πρέπει να βρεις το πιο αδύναμο που με λίγη λεκτική πίεση θα τα ξεράσει όλα. Αυτό έπραξα κι εγώ. Η κοινή καλή μας φίλη την οποία ψάρωσα με την αλάνθαστη τακτική "ρίχνω άδεια να πιάσω γεμάτα". 

Η επίσημη αγαπημένη μου τα "φορούσε" εδώ και λίγο καιρό με τον πρώην (τον οποίο κεράτωσε μαζί σου). Κερατοception η φάση κι εγώ στην πόλη του Άρη (ποιος ΠΑΟΚ τώρα) να περιφέρομαι σαν την άδικη κατάρα. Στο Dark Passion Play υπήρχαν όλες οι απαντήσεις. Ήρθε η ώρα να πω Bye Bye Beautiful, να αποκτήσω ηθικό ακμαιότατο με το Last of the Wilds και να γίνω ο Islander.

Με ένα απλό SMS "γνωρίζω τα πάντα, τελειώσαμε" και τακτική -δεν σηκώνω πλέον τηλέφωνα- βγήκα αλώβητος (πληγωμένος μεν as fuck, με κλάματα για μέρες άλλα ότι δεν σε σκοτώνει...) από το δράμα κι έζησα ώστε να γράψω το επόμενο κεφάλαιο του παραμυθιού.