Στις τοπ 3 δυσκολότερες αποφάσεις που πήρα ποτέ στη ζωή μου ήταν η μετανάστευση. Μία απόφαση που ταλάνιζε την ψυχή μου για χρόνια. Κι όχι άδικα, η μετανάστευση υπό όποιους όρους κι αν γίνεται, πρόκειται ουσιαστικά για έναν ξεριζωμό.
Από πολύ μικρό παιδί είχε μπει ο σπόρος της θεσπέσιας βόρειας Ευρώπης. Στο μυαλό μου υπήρχε ένα διαρκές κάλεσμα το οποίο συνόδεψε τα εφηβικά και φοιτητικά μου χρόνια. Ένας αόριστος προορισμός, σκιώδης πυξίδα για όλες τις σημαντικές αποφάσεις. Οι μεταπτυχιακές σπουδές στην Στοκχόλμη, έφεραν το πρώτο μεγάλο βήμα. Crash test, για σπουδές πήγαινα (και ξανθιά γκομενάκια - λέμε τώρα), δεν θα έμενα εκεί, υπήρχε πλάνο επιστροφής, αλλά η πρώτη επαφή γινόταν πραγματικότητα.
Κι όπως πολύ σωστά λένε οnce you go black, you gonna need a wheelchair, ολοκληρώνοντας τις σπουδές κι επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ήξερα ότι ήταν η αρχή του τέλους για τα γαλανόλευκα χώματα. Είχα συγκεντρώσει όλα τα λογικά επιχειρήματα, την σοβαρή επαγγελματική αποκατάσταση, την προοπτικής καλύτερης ζωής, τα όμορφα (τότε) πρόσφατα βιώματα της Σουηδικής περιπέτειας, τη σαπίλα της Ελληνικής κοινωνίας που αιμορραγούσε κοινωνικά από τις αρχές των 90s με μία βρωμερή πληγή που κρατάει δεκαετίες τώρα. Παρέθετα όλα τα επιχειρήματα στον μουρόχαβλο εαυτό μου, αλλά αυτός εκεί να αντιστέκεται στην βίαιη αλλαγή. Σώμα και ψυχή δεν ξεβολεύονται εύκολα. Όσο σκατά κι αν είναι το παρών, οι ρίζες έχουν εισχωρήσει βαθιά στα θεμέλια.
Σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθάει κι ο κοινωνικός περίγυρος. Ο οποίος γαμημένος κοινωνικός περίγυρος, στην περίπτωσή μου δεν βοήθησε καθόλου, το αντίθετο μάλιστα. Σε διάστημα 2 ετών, κατάφερα να κλείσω 3 διαφορετικές συμφωνίες για αλλαγή καριέρας στην Ολλανδία, Μάλτα, Νορβηγία και τελευταία στιγμή τις απέρριψα και τις τρεις (αποτέλεσμα του πρηξαρχιδισμού από τον κοινωνικό περίγυρο). Ώσπου ήρθε η πρόταση από Γερμανία, τεράστια επαγγελματική ευκαιρία από τεχνολογικό κολοσσό γνωστό με όνομα βαρύ σαν ιστορία (το οποίο αν αναγραμματιστεί θυμίζει "χρηματισμό").
Όταν ολοκλήρωσα τους γύρους των συνεντεύξεων/τεστ/HR παπαριές και κρατούσα το συμβόλαιο στα χεριά μου, δεν είχα παρά να το υπογράψω/σκανάρω/απαντήσω με email. Και το γαμημένο χέρι έτρεμε. Ώσπου ήρθε το βράδυ, βγήκα από το σπίτι με το πιστό μου mp3 player και τα ακουστικά, κι άρχισα να περπατώ ασταμάτητα. Έπιασα την Πειραιώς κι άρχισα να κατευθύνομαι προς το λιμάνι της καρδιάς μου. Δεν θυμάμαι ποια κομμάτια άκουσα εκείνη τη νύχτα (shuffle mode), αλλά στο Islander των Nightwish ήταν η στιγμή που πάρθηκε οριστικά η απόφαση. Θα αφήσω πίσω αυτόν τον καταραμένο τόπο και θα φύγω για τον προορισμό που πάντα έμελλε να ακολουθήσω. Να βρω το long-forgotten light at the end of the world κι άσε τον ορίζοντα να κλαίει, the tears he left behind long ago.
Ξημερώματα Σαββάτου, είχα περπατήσει για ώρες μακριά από το σπίτι μου, ειδοποίησα καλή μου φίλη από τη σχολή να με δεχτεί ως απρόσκλητο επισκέπτη (ευτυχώς ο κοινωνικός μου περίγυρός δεν ήταν μόνο μαλάκες) κι επισφράγισα την απόφασή μου με το συμβόλαιο που θα ήταν το εφόδιό μου στο επερχόμενο quest.
Ποτέ δεν ξέχασα εκείνη τη νύχτα, την κορύφωση μίας κομβικής απόφασης. Εκείνη τη νύχτα, υπό τους ήχους των Nightwish έγινα μέλος της παγκόσμιας κοινότητας των μεταναστών. Κι από το προσωπικό μου βίωμα, έμαθα πόσο βαριά είναι αυτή η λέξη και τι κρύβει. Σέβομαι τον κάθε είδους μετανάστη και πρόσφυγα (εκτός κι αν είναι κανένα αρχίδι) κι αηδιάζω με όποιο σκατόψυχο σκουπιδάνθρωπο τους αντιμετωπίζει ως εισβολείς, παράσιτα, δενεχωπροβλημαμετουςξενουςαλλά...
Πολίτης του κόσμου, μόνη μου πατρίδα, τα παιδικά μου όνειρα και Nightwish ρε μουνιά!
No comments:
Post a Comment