Ημισκούμπρια – 2030 (1999)

 

Ένα πρωινό Σαββάτου, άραζα στον κήπο του σπιτιού μου κι απολάμβανα την φθινοπωρινή λιακάδα του Δουβλίνου. Έπινα φραπεδάρα και μου τη βάρεσε στο κεφάλι να ψάξω στο discogs να βρω σε λογικές τιμές Ελληνικά Hip Hop άλμπουμ που έλιωσα (σε mp3) στη μετεφηβική μου ηλικία. Λίγα λεπτά αργότερα είχαν μπει στο καλάθι μου, διαμάντια της Ελληνικής κουλτούρας των 90s, στίχοι που χάραξαν μία γενναία γενιά με γένια (τη δική μου).

Η αναμονή για το μαγικό πακέτο κράτησε μερικές ημέρες και through the miracle of time, ήμουν έτοιμος να φορέσω τα μπάγκι παντελόνια (που χωρούσαν κάνα δυο ακόμη), ανάποδο baseball καπέλο και να ραπάρω ασύστολα.

To 2030 είναι το τελευταίο "δυνατό" άλμπουμ που κυκλοφορούν. Ακολούθησε η πτώση, η σόλο πορεία των μελών κι έπαψα να ασχολούμαι μαζί τους (πέρα από περιστασιακές χορταστικές συνεντεύξεις που δίνουν εδώ κι εκεί). Θεωρώ πως η ώσμωση με το σάπιο Ελληνικό σταρ σύστημα, featuring με χλέμπουρες καλλιτέχνες όπως Σαββιδάκης, Γαλάνη ή Μπουγάς έφερε αποπροσανατολισμό και σημάδια σήψης.

In my humble opinion, μία βασική διαφορά μεταξύ των ροκάδων και ραπάδων είναι πως ένα ραπ συγκρότημα έχει πεπερασμένο καλλιτεχνικό potential. Θα παραδώσουν όλη την μαγεία τους στα πρώτα άλμπουμ κι έπειτα θα φθάσουν σε τέλμα. Αντίθετα οι άπλυτοι μαλλιάδες της ροκ/μέταλ, εξελίσσονται, ωριμάζουν κι έπειτα από 20 χρόνια καριέρας φθάνουν κοντεύουν να πατήσουν τα 50 κι εξακολουθούν να παράγουν διαμάντια (βλέπε Battleroar).

Ακόμη κι έτσι, όσα χρόνια κι αν περάσουν εγώ πάντα θα μπιτάρω με τους Ημίζ ύμνους, Νωρίς, Δώρο του Καίσαρα, 80αρία, Καταδότες και τις υπόλοιπες ριμοδημιουργίες του 2030. Κι όταν θα μπει το έτος 2030, αν ζούμε κι υπάρχει ο πλανήτης (με αυτούς τους μαλάκες που έχουμε μπλέξει), θα οργανώσω ακρόαση υπερπαραγωγή να γουστάρει Ημισκούμπρια ολόκληρο το Δουβλίνο.