Κάθε μπάντα που έχει θεσπίσει μία μασκότ, οφείλει σε κάποιο άλμπουμ να στείλει τον χαρακτήρα της στους πάγους. Οι Helloween αργήσαν κάπως, αλλά o κολοκυθόπουλος Jack O. Lantern βρήκε το δρόμο του για το ψύχος. Σε ένα post-apocalyptic (?) σκηνικό όπου η εποχή των παγετών έκανε πάλι την εμφάνισή της στον πλανήτη (Νιου Γιορκ Σίτι συγκεκριμένα), έχει μαζευτεί ένας στρατός από κολοκυθάδες με πανοπλίες Tau Warrior και βαρούν προσοχή στον αρχικολοκυθά. Παραδοσιακά τα computerized artworks του Martin Häusler, δεν βγάζουν πολύ νόημα αλλά επειδή θυμίζουν νοσταλγικά ρετουσαρισμένα γραφικά Playstation, τα αγαπάμε.
Καινούργιο άλμπουμ Helloween και χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Πιο πολλές προσδοκίες έχω από τον Ολυμπιακό για πορεία στο Champions League. Κάπως έτσι ήταν οι αντιδράσεις μου σε κάθε νέο Helloween άλμπουμ, από το Dark Ride κι έπειτα και πριν γίνει το επικό reunion. Περίμενα power metal υπερδισκάρα; Όχι. Το αγοράζω με την πρώτη ευκαιρία; Εννοείται και μάλιστα Earbook έκδοση την οποία βρήκα σε προσφορά.
To πόσο απροσδόκητα καλός δίσκος είναι το My God-Given Right, φαίνεται από τα bonus κομμάτια που είναι διαθέσιμα στο Earbook. To I Wish I were There είναι κλασσικό filler που θα έμπαινε σφήνα σε κάποια δυνατή κυκλοφορία και δεν θα χάλαγε κανέναν. Όμως το Wicked Game είναι εξαιρετικό κομμάτι κι απορώ γιατί το έβαλαν στα bonus. Είναι διαφορετικό από τα συνηθισμένα, θα μπορούσε να το είχε γράψει ο Wagner από τους Rage (οπότε γαμάτο) και συνδυάζει τις χάρες του pomp rock με την power metal διάθεση. Μπόλικο ψωμί έχουν να δώσουν και τα Nightmare και More than a Lifetime που κατανοώ γιατί δεν συμπεριληφθήκαν στο άλμπουμ, μιας και δεν ταιριάζουν στον φαινότυπο My God-Given Right (είναι κάπως old school) αλλά δεν πάσχουν διόλου στο θέμα ποιότητάς.
Η bonus πλευρά δείχνει πως η μπάντα είχε μία απροσδόκητα ανανεωμένη έμπνευση. Ποιος ξέρει το γιατί, ίσως γιατί ήδη γνώριζαν πως το reunion με τον καράφλα και τον κοντό ήταν πιο κοντά από ποτέ.
Το κυρίως γεύμα είναι γευστικότατο με starter το Heroes. Power ύμνος με προσανατολισμό εποχής Dark Ride. Κι επειδή είμαστε Helloween και δίνουμε good feeling metal στον κόσμο, πάρτε ένα Battle's Won να γουστάρετε πιο πολύ κι από Freedom Call.
To ομότιτλο κομμάτι με άγγιξε πολύ όσον αφορά τους στίχους. It's my god-given right, To stand and fight, For what I like. Έχοντας μεγαλώσει με σκατο-νοοτροπίες του στυλ "να γυρίζεις και το άλλο μάγουλο" από μαυροφορεμένα καθίκια (σκατά στον τάφο τους), χαιρετίζω πλέον κι επικροτώ το σωστό preaching του "γάμησε (ντου και ξύλο) τον κάθε καριόλη που μπαίνει εμπόδιο σε κάθε επίπεδο στη ζωή σου".
Το άλμπουμ κυλάει σαν γάργαρο νεράκι με δύο ακόμη φοβερά κομμάτια. Stay Crazy και Lost in America, power metal στα καλύτερά του από τους πατέρες του είδους. Τα δοξασμένα 90s είναι πάλι εδώ, στο έτος 2015, με φρέσκια μουσική να βροντοφωνάζει πως δεν θα πεθάνουμε ποτέ ρε κουφάλες.
Ώρα για πειραματισμούς με τραγούδι έξω από τα συνηθισμένα μοτίβα της μπάντας και Russian Roulé. Και στα μισά του δίσκου, περιμένεις να γίνει η κοιλιά (όπως συμβαίνει σε κάθε Helloween) και σου δίνουν το μυστηριώδες The Swing of the Fallen World για να χύσεις από τα αυτιά. Το tempo πέφτει, οι ρυθμοί εναλλάσσονται κι η καταδίκη της ανθρωπότητας έχει φθάσει.
Κι όποιος αναρωτιέται που στον πούτσο είναι η μπαλάντα του άλμπουμ, Like Everybody Else. Για να ανέβουν ξανά οι ρυθμοί, επιστροφή στην κανονικότητα, Creatures in Heaven (κομματάρα), If God Loves Rock 'n' Roll (πιασάρικο) και Living on the Edge(βγάζει γούστα).
Ο εξαιρετικός δίσκος κλείνει με τα τίμια Claws και το μίνι έπος You, Still of War, δημιουργώντας ένα ποιοτικό closure κι ευτυχία στον μέσο Helloween φαν πως όντως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
No comments:
Post a Comment