Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

 To τελευταίο άλμπουμ του Portnoy με τους Dream Theater, πριν αποχωρήσει κι αφοσιωθεί με τις ένα εκατομμύριο μπάντες του. Δεν έχω ιδέα αν το είχε προαποφασίσει ή προέκυψε μετά την ολοκλήρωση του δίσκου. Δεν παρακολουθώ τόσο κοντά τις κουτσομπολίστικες εξελίξεις στο στρατόπεδο των Theater (αν και θα έπρεπε γιατί έχει πολύ ψωμί η υπόθεση).

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, ο Portnoy έπρεπε να αφήσει μία γερή παρακαταθήκη πίσω του ώστε οι επικείμενες συγκρίσεις να προκύψουν υπέρ του. Και δεν αναφέρομαι στις συγκρίσεις με τον αντικαταστατή του αλλά για τη συνθετική δεινότητα της μπάντας. Ήταν δεδομένο ότι οι Dream Theater θα προσλαμβάναν έναν drummer top επιδόσεων, όπως κι έγινε με τον Mike Mangini. H συνεισφορά του Portnoy δεν ήταν μόνο οι εξωπραγματικές παικτικές του ικανότητες στα τύμπανα, αλλά όριζε τον υπαρξιακό χαρακτήρα της μπάντας.

Όποτε ο τεράστιος κοντοπίθαρος έβαλε μπροστά το υποχθόνιο σχέδιό του. "Θα γράψουμε ένα άλμπουμ τόσο γαμάτο, ώστε να το συγκρίνετε με τις μπαλούφες που θα ακολουθήσουν και Portnoy θα λέτε και θα κλαίτε". Το συνθετικό βάρος (ως συνήθως) έπεσε κυρίως στο δίδυμο Petrucci/Portnoy, ο Myung έβαλε τις πινελιές του κι ο Rudess πρόσθεσε τις (παίζω παπάτζες) keyboardιές του. Το γλυκό έδεσε άψογα.

Το Black Clouds & Silver Linings είναι υπεργαμάτο άλμπουμ. Περιέχει πεμπτουσιακά Dream Theater στοιχεία, η μπάντα ωρίμασε, βρήκε τον ορίζοντά της και πλέον παράγει απολαυστικά safe τίμιο progressive metal. Έξι έπη, το ένα καλύτερο από το άλλο, με φοβερές ιδέες, δίχως τις (όποιες) μανιέρες του παρελθόντος. Από την τετριμμένη αλλά φοβερή πεντάλεπτη μπαλάντα Wither (να μπορεί να παίξει και κάτι στο ραδιόφωνο), στο υπερχίτ Rite of Passage. Τα δύο τραγούδια που έχουν διάρκεια κάτω των 10 λεπτών.

Από εκεί κι έπειτα, αρχίζει η πραγματική απόλαυση. Είσαι αλκοόλας; βάζεις το The Shattered Fortress. Έχεις υπαρξιακές ανησυχίες, έχασες κάποιο κοντινό σου άτομο; βάζεις The Best of Times. Σε έχει πάρει από κάτω, σε έφτυσε το γκομενάκι γιατι τα μούτρα σου δεν βλέπονται ούτε με πλαστική εγχείρηση; βάζεις A Nightmare to Remember. Θες μουσικό μεγαλείο, να σου σηκωθούν τρίχες, μαλλιά κι ότι άλλο έχει να σου σηκωθεί για μήνες; (είπαμε, γκομενάκι γιοκ), βάζεις The Count of Tuscany.