Από το 1994 η μπάντα είχε ανακοινώσει τον διάδοχο των Illusions. Με τα μέλη του συγκροτήματος να αλλάζουν πιο γρήγορα κι από τους προπονητές του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού επί Μαρινάκη, οι Guns N' Roses είχαν μεταλλαχθεί σε Axl Rose & Friends (έχει φίλους αυτός ο τραμπαρίφας;). Σε ένα οίστρο τεράστιας δημιουργικότητας που διήρκησε τέσσερα χρόνια κατάφεραν να γράψουν ένα τραγούδι, το Oh My God για την ταινία End of Days (εκεί που ο Arnold νικάει τον αντίχριστο με κίνηση rugby και πετυχαίνει το touchdown). Τέσσερα χρόνια για να παρουσιάσουν μία industrial μαλακία και να μπει soundtrack σε μία ακόμη πιο μαλακία ταινία.
Οι συνεργασίες με διάσημους και μη μουσικούς συνεχίζονται. Άλλοι πάνε, άλλοι έρχονται, δουλίτσα να υπάρχει. Ο Axl εξελίσσεται σε μαϊντανό των τότε media και σχολιάζει ότι παπαριά του κατέβει. Οι φανς άλμπουμ ακούνε κι άλμπουμ δεν βλέπουνε. Τα sold outs καλά κρατούν με την καθιερωμένη δίωρη καθυστέρηση (μιλάμε για τεράστιους γαμώσπιτους). Τα mid-90's/early 00's στο στρατόπεδο των GNRs γίνονται τα πάντα εκτός από το να παράξουν νέα μουσική.
Αναμονή, αναμονή (κάποτε οι Έλληνες πλήρωναν για το μουνί) έως το 2008 όπου θα κυκλοφορήσει το πολυπόθητο "νέο Guns N' Roses". Και σκάει στο στερεοφωνικό το πρώτο κομμάτι, Chinese Democracy. Ροκ ριφάρα από τον Buckethead, λες θα γίνει της πουτάνας, άξιζε όλος αυτός ο χρόνος. Μέχρι να ηχήσει κι η φωνή του Axl,... "It don't really matter" (σε κόβουν στο Lower με τέτοια αγγλικά) και να πέσει λίγο ξενέρωμα. Το κομμάτι γενικότερα είναι αξιόλογο, δεν είναι για να κόψει κάποιος τις φλέβες του, αλλά έχει προσωπικότητα.
Μέχρι να παίξει η συνέχεια με το Shackler's Revenge. Απίστευτη παπάτζα, ένα φθηνό τουρλουμπούκι μεταξύ industrial, sleaze και κακογουστιάς. Τι είναι αυτά ρε! Δύο δεκαετίες γράφατε το άλμπουμ για να κυκλοφορήσετε τέτοιες πίπες; Κόσμος πέθανε με την αναμονή, GNRs οπαδοί κι ΑΕΚτζήδες δεν έζησαν το Chinese Democracy ούτε την Αγιά Σοφιά. Οφείλουμε να σεβαστούμε τη μνήμη τους.
Και τι χειρότερο από το Better που ακολουθεί. Κακό τρολάρισμα από καλλιτέχνες που πραγματικά αδικούν τους εαυτούς τους. Στη συνέχεια βγάζουμε το πιάνο στη σκηνή για να παίξουμε μία κακή απομίμηση του Κnocking on Ηeavens Door (λέγε με Street of Dreams) και να δώσουμε ρεσιτάλ κακής φωνής. Αυτά παθαίνεις όταν την παραγωγή την αναλαμβάνει το υπερεγώ ενός ατάλαντου μπάμια.
Με τόσο κακό ξεκίνημα, μόνο ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να ανατρέψει τα δεδομένα και να χτυπήσει τον τίτλο. Οι Guns N' Roses όμως δεν είναι Θρύλος, ειδικά η αποδεκατισμένη version του Chinese Democracy. Ο δίσκος γίνεται ακόμη χειρότερο και το φάρμακο για την αυπνία, If the World.
Catcher in the Rye, Scraped, Sorry και πάει λέγοντας, η όλη φάση ξεπερνάει τα όρια του τραγικού. Περισσότερο από 70 λεπτά μουσικής στα οποία κρατάμε το ομότιτλο, κάποια σόλος του Buckethead και σκόρπιες καλές στιγμές που θες τον Indiana Jones για να τις αναζητήσεις εκεί στα βάθη που κρύβονται.
Μετά το Chinese Democracy, οι Guns οπαδοί κρύβονται από ντροπή στα ίδια λαγούμια που κρύβονται κι οι βάζελοι μετά το πρωτάθλημα του Δούρου. Κι όσο κι αν κάποιες ντροπές δεν ξεπλένονται, η μπάντα (μετά την επανένωση) οφείλει να αποκαταστήσει το όνομά της.
Στον πραγματικό κόσμο, Κινέζικη Δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ (καπιταλιστική δικτατορία υπό το ψεύτικο μανδύα του κομμουνισμού). Έτσι και στον κόσμο της μουσικής το Chinese Democracy δεν μπορεί να είναι η τελευταία κυκλοφορίας μίας μπάντας που είτε μας αρέσει, είτε όχι (εγώ με αυτούς είμαι), έχει λάβει τη θέση της ψηλά στο πάνθεό της ροκ μουσικής.
No comments:
Post a Comment