Η οπαδική προσωπολατρία είναι αγαπημένο σπορ στον χώρο της μέταλ μουσικής και του ποδοσφαίρου. Παίχτες και μουσικοί έχουν μπει πιο πάνω από το σήμα της ομάδας ή το όνομα του συγκροτήματος με φανατικούς ακολούθους. Στη μουσική βγάζει κάποιο νόημα, ένας μουσικός μπορεί να αποτελεί το "ποιόν' του συγκροτήματος, να είναι ο κεντρικός συνθέτης και να ορίζει τη ψυχοσύνθεση της. Στην μπάλα όμως, βλέπω κάτι κακομοίρηδες να αλλάζουν ακόμη κι ομάδα ακολουθώντας πιστά την όποια φανέλα φορέσει το ίνδαλμά τους. Αυτούς θα τους καθαρίσουμε με βασανιστήρια που θα σχεδιάσει ο ίδιος ο Jigsaw (δεν αλλάζουμε ποτέ ομάδα ρε καριόλιδες, μόνο Πρόο!).
Κι έρχεται η ώρα που κάποιος θρυλικός καλλιτέχνης (της παραπάνω κατηγορίας) αφήνει τον μάταιο τούτο κόσμο για να ταξιδέψει στη Valhalla, στην αίθουσα του Κρομ, στο Mount Celestia ή όπου τελικά ανήκει. Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση με τη μπάντα. Συνεχίζει; το διαλύουν; αλλάζουν όνομα; Παραδείγματα πολλά, Chuck Schuldiner, Lemmy Kilmister, Dio, Phil Lynott κι ο ιθύνων νους των τεράστιων Warlord William Tsamis. Και τεράστιo variety για το τι ακολούθησε στην "επόμενη μέρα" από τους κληρονόμους της μπάντας.
Κάποιοι έβαλαν τίτλους τέλους και αρκέστηκαν σε live εμφανίσεις που τιμούν τη μνήμη του καλλιτέχνη. Άλλοι έφτιαξαν νέο σχήμα, άλλοι ανακάλυψαν τα ολογράμματα, ενώ υπήρχε και το φαινόμενο "μάγκες συνεχίζουμε και χωρίς τον μακαρίτη". Η τελευταία περίπτωση πάντα συνοδευόταν και με το αφήγημα "αν ζούσε ο μακαρίτης, θα ήθελε να δει το συγκρότημα να συνεχίσει". Κι εκεί είναι που θα βγουν οι τσουγκράνες κι οι δάδες από τους hardcore οπαδούς που δεν θα ανεχτούν να σπιλωθεί η ιστορία του συγκροτήματος για τα φράγκα. Στη περίπτωση των Thin Lizzy θυμάμαι, πριν από περίπου 15 χρόνια, συντάκτες των mainstream μέταλ/ροκ έντυπων μέσων που είχαν ανοίξει βεντέτα με τον Gorham στην περίπτωση που κυκλοφορούσε νέο Lizzy άλμπουμ με την τότε σύνθεση που περιόδευε. Τελικά δεν έγινε, γλυτώσαμε το τρομοκρατικό χτύπημα, γεννήθηκαν οι Black Star Riders κι ησυχάσαμε.
Οι τσουγκράνες βγήκαν πάλι από τις αποθήκες, δάδες και κρεμάλες στήθηκαν απέναντι στον Mark Zonder αυτή τη φορά, όταν επίσημα ανακοίνωσε πως οι Warlord θα συνεχίσουν και χωρίς τον Τσάμη. Υπάρχει υλικό που πρέπει να κυκλοφορήσει, να παικτεί live και να βροντοφωνάξουν πως οι Warlord είναι ιδέα κι οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ.
Και πολύ καλά έκανε κατά την ταπεινή άποψή μου και στις ζμπούτσαμ'ς όσοι δεν γουστάρουν λες και τρέχουν μαζί το συγκρότημα. Ποιο είναι πραγματικά το πρόβλημα; Ότι γίνονται όλα για τα χρήματα; Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλλιτέχνης, όσο εμπορικός κι αν είναι, όσο κι αν γράφει μουσική στοχευμένη με marketing κριτήρια, να μη γουστάρει και να μη βάζει τη ψυχή του (έστω ως ένα σημείο). Η υπέρμετρη χρηματική ανταμοιβή της καλλιτεχνικής αξίας είναι θέμα καπιταλισμού, όποιος έχει πρόβλημα με αυτό (εγώ έχω), πάμε να αλλάξουμε τον κόσμο κι όχι τους Warlord.
O άλλος φόβος είναι η υστεροφημία της μπάντας. Αφού ο Τσάμης (ή όποιος από τα παραπάνω παραδείγματα) δεν ζει πια, ποιος θα γράψει νέα έπη και ποιος θα τα εκτελέσει στο σανίδι όπως εκείνος. Μία ανησυχία που έχει μία λογική αλλά πραγματικά... ακόμη κι αν επαληθευθεί, θα είναι η πρώτη φορά που μία θρυλική μπάντα κυκλοφορεί μαλακία δίσκο ή κάνει μία κακή περιοδεία; Οι Manowar και χωρίς να έχει αποχωρήσει o DeMaio μια χαρά "κατάφεραν" να γράψουν το The Lord of Steel.
Αντίστοιχη φάση, στον χώρο της ένατης τέχνης, στο θρυλικό κόμικ Asterix. Οι πατέρες των θρυλικών Γαλατών, ο Goscinny (σενάριο) κι ο Uderzo (σχέδιο) παρέδωσαν στην ανθρωπότητα μία χρυσή σειρά κόμικ, με ανεπανάληπτες ιστορίες, χαρακτήρες που λατρεύτηκαν όσο κανείς άλλος που γαλούχησαν γενεές. Τουλάχιστον όσο ζούσε ο Goscinny. Όταν απεβίωσε και πήγε να βρει τον μεγάλο Τουτατή κι ο Uderzo έπιασε τη συγγραφική πένα, βγήκαν Asterix τεύχη που χαρακτηρίζονται από μετριότητα έως και τεράστιες μπαλούφες. Ο Uderzo δεν είχε τη διάνοια του Goscinny και "ταλαιπώρησε" τους Γαλάτες μέχρι το 2005. Επί της ουσίας όμως δεν άλλαξε τίποτε στην παρακαταθήκη του κόμικ. Οι φανς ξεχωρίζουν την χρυσή περίοδο, αναγνωρίζουν τις αρετές του κάθε συντελεστή και στην τελική ο Uderzo έγραψε και δύο πολύ δυνατές ιστορίες (Η μεγάλη τάφρος, Ο Γιος του Αστερίξ).
Επαφίομαι στο τεράστιο καλλιτεχνικό status του Mark Zonder και του συμπαραστάτη του Giles Lavery πως θα εγγυηθούν για την ολοκλήρωση της πολεμικής επέλασης των Warlord για να αποτάξουν το κακό από αυτόν τον κόσμο.
No comments:
Post a Comment