Ταραξίας – Διαταραχή (2006)

 Πόσο πιο ηλίθιο όνομα θα μπορούσε να διαλέξει ένας καλλιτέχνης, έστω κι αν είναι hip hop. Μία λέξη αργκό πηγμένη στην κριντζιά. Άντε να πεις στην κοπέλα σου "να βάλουμε να παίξει Ταραξίας στο CD player, να γουστάρουμε". Θα σου απαντήσει "δεν βάζουμε το καινούργιο Cattle Decapitation" και καλείς επιτόπου παπά ή κάποιον Cthulhu cultist να σας παντρέψει.

Το άλμπουμ μου το σύστησε ένας κολλητός μου, μεταλλάς μεν, που έβαλε να παίξει το κομμάτι "Σκακιέρα". Έπαθα πλάκα, υπήρχε πολύ ψωμί εκεί μέσα. Ο Γκόγκας (αυτό είναι το επώνυμό του, τελικά το Ταραξίας δεν είναι και τόσο άσχημο) ήθελε να παίξει επικό doom metal αλλά για κάποιο λόγο κόλλησε με τους ραπάδες και τα όνειρα πήγαν στράφι. Σε ένα παράλληλο σύμπαν ο Γκόγκας έχει heavy metal μπαντάρα, τους Knights of Agitation κι ανοίγει συναυλίες για τους Warlord.

Το υπόλοιπο άλμπουμ έχει όλες τις αρετές του mainstream hip hop που μεσουρανούσε στην Ελλάδα που (ακόμη) ζούσε τον μύθο και το φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ρυθμό, bit, προβλέψιμους στίχους, τον Βουρλιώτη, τον Αθέατο και τον Ισορροπιστή (που πάνε και τα βρίσκουν τέτοια ονόματα οι κερατάδες).

Σε αυτό το παραμύθι ένας πρίγκιπας νεκρός

ένα σκάκι που δεν έπαιξα, ένοιωθα ζωντανός

στο όνειρο πιστός πολεμιστής μοναχικός

κι άπ'ότι δεν με σκοτώνει γίνομαι πιο δυνατός