Scorpions – Virgin Killer (1976)

 Τεράστιος ντόρος είχε γίνει για το αυθεντικό εξώφυλλο του Virgin Killer με το γυμνό δεκάχρονο κοριτσάκι και το σπασμένο γυαλί που εστιάζει στην ευαίσθητη περιοχή. Σε συνδυασμό με τον τίτλο του άλμπουμ, δεν ήθελε και πολύ να δημιουργήσει το στοχευμένο μπίρι μπίρι για το άλμπουμ.

Παραδοσιακά τα εξώφυλλα των Scorpions είναι για τον πούτσο (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Η πλειονότητα τους έχει ένα ηλίθιο σεξουαλικό concept, φεστιβάλ κακογουστιάς, γερμανικό καρακιτσαριό. Στο Virgin Killer η δισκογραφική εταιρεία είχε τη φαεινή ιδέα να σοκάρει λίγο με ένα γυμνό κοριτσάκι που βρίσκεται στην προ εφηβεία, σε μία αφύσικη (για παιδάκι) στάση. Και πολύ καλώς έφαγαν το ban κι αναγκάστηκαν να κυκλοφορήσουν εναλλακτικό εξώφυλλο (αυτή την άλλη κακογουστιά που είναι στο CD μου), ή με μαύρο κάλυμμα. Μπράβο στην cancel culture και στα woke κινήματα, όταν αυτά γίνονται για τους σωστούς λόγους και να πάνε να γαμηθούν (για τους σωστούς πάλι λόγους) όσοι δεν τα γουστάρουν.

Το τεράστιο πρόβλημα της παιδοφιλίας οργίαζε πάντοτε στις συντηρητικές κοινωνίες (κι ας παριστάνουν οι anti-Woke καλοί χριστιανοί οικογενειάρχες). Στις κοινωνίες που ο φόβος ορίζει τα πάντα, οι ευαίσθητες παιδικές ψυχές δύσκολα θα βρουν το σθένος να μιλήσουν ή να αντιδράσουν σε τέτοια αρρωστημένες καταστάσεις. Επίσης στις γαμώσπιτες συντηρητικές κοινωνίες που ευαγγελίζονται όσοι βγάζουν φλύκταινες όταν γίνεται cancel ο κάθε καριόλης παιδέρας, δεν υπάρχει ίχνος πρόνοιας ή κοινωνικής προστασίας για τα παιδιά ή οποιαδήποτε άλλη ευάλωτη ομάδα ανθρώπων ή ζώων. 

Σαν πατέρας μικρού κοριτσιού, έχω ιδιαίτερη ευαισθησία σε κάθε είδους θέματα παιδικής κακοποίησης. Ουκ ολίγες φορές ήθελα να σπάσω και τα 206 οστά κάποιων "παραδοσιοκρατών που σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τον κάθε ανώμαλο υψηλής φήμης καλλιτέχνη, είτε κάποιον θρησκευτικό ηγέτη που γουστάρει να χαρχαλεύει παιδάκια, ή κάποιον πολιτικό ή οποιονδήποτε γενικότερα ανήκει σε αυτό τον βόθρο.

Να τονίσω βέβαια πως επειδή δεν μου τρώει τον εγκέφαλο η μαλακία, αντιλαμβάνομαι την διαφορά του αισχρού εξώφυλλου Virgin Killer με το παιδικό πωπουδάκι στο cover του Houses of the Holy των Led Zeppelin. Πέρα από την οπτική απεικόνιση υπάρχει κι η ανάλυση της πρόθεσης για το κάθε καλλιτεχνικό έργο. Δεν τραβάω κανένα νταλκά με το cover της δισκάρας των Zeppelin, όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος με στοιχειώδη νοημοσύνη.

Στο μουσικό κομμάτι του άλμπουμ, το Virgin Killer το θεωρώ απίστευτα άνισο μεταξύ της πρώτης και δεύτερης πλευράς. Τα πέντε πρώτα κομμάτια ξεκινούν με τα θρυλικά Pictured Life και Catch your Train (υποκλινόμαστε σε Roth και Schenker) και συνεχίζουν με τα τίμια In Your Park, Backstage Queen και κλείνει με το αρκετά καλό ομότιτλο (το οποίο οι στίχοι του δεν πραγματεύονται το θέμα για το οποίο ρίχνω τα above μπινελίκια). 

Η δεύτερη πλευρά όμως ξεκινάει με το αδιανόητα κακό Hell-Cat με τον Roth στα φωνητικά (μιλάμε για μεγάλη επιτυχία). To Crying Days είναι φουλ βαρεμάρα, στο Polar Nights επιστρέφει ο Roth στο μικρόφωνο (γιατί δεν τον χορτάσαμε στη διαβολόγατα) κι ίσως το μελαγχολικό (με τέτοιο όνομα τι θα ήταν) Yellow Raven σώζει κάπως την κατάσταση και κλείνει ο δίσκος με μία αξιοπρέπεια.