Επιτέλους μία μπάντα που καταπιάνεται σοβαρά με την Ελληνική μυθολογία. Οι Däng από τη Βόρεια Καρολίνα, διδάσκουν σε όλους τους μυρωδιάδες των Βαλκανίων πως θα υμνήσεις έναν μυθικό fantasy κόσμο που σφυρηλατήθηκε από ραψωδούς και storytellers της εποχής, για περίπου 6 αιώνες. Με βαρύ κι ασήκωτο ποιοτικό sludgάδικο doom metal, απόλυτα ταιριαστό για την σκοτεινή εποχή της αρχαίας Ελλάδας που οι θεοί ήταν μουνόπανα του κερατά κι οι ήρωες (όσον γυαλισμα κι αν έχουν φάει από τα παιδικά βιβλία του Στρατίκη - τα οποία είναι και γαμώ) ήταν στην πραγματικότητα εγωκεντρικά καθίκια.
Πως να μην λατρέψω μία τέτοια αλμπουμάρα, Tartarus: The Darkest Realm, τι δεν καταλαβαίνεις.
Οι Däng ανοίγουν τον δίσκο με μία από τις τραγικές φιγούρες της εποχής, τον Σίσσυφο. Ο βασιλιάς της Κορίνθου που φρόντισε να εξαπατήσει ο πούστης, τον Δία, τον Θάνατο, τον Άρη, τον Άδη, ακόμη και την Περσεφόνη. Πως να μην του γαμήσουν τη ζωή, σύσσωμο όλο το δωδεκάθεο, με το να καταδικαστεί αιώνια να σπρώχνει τον βράχο μέχρι την κορυφή του λόφου (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί συνέχισε το μαρτύριο αντί να αράξει πέτσα και να κωλοβαράει όλη μέρα).
Και στο καπάκι, δεύτερο έπος με τον αδερφό του Σίσυφου, τον Σαλμωνέα. Άλλος παπάρας από εκεί, ο οποίος πήγε να μιμηθεί τον Δία οδηγώντας ένα χάλκινο άρμα με αλυσίδες να σέρνονται πάνω σε χαλίκια, περιτριγυρισμένο με δαυλούς (τρελό ποζέρι λέμε). Τσάντισε κι αυτός τους θεούς με την ύβρη του (σόι πάει το βασίλειο), στα Τάρταρα κι ο σαλμονέλας.
Οι Αμερικάνοι Däng, αντλώντας απίστευτη έμπνευση από την μυθολογία των Ελλήνων, συνεχίζουν τον μεταλ ορυμαγδό με το Titans. Η Τιτανομαχία, ίσως η πιο επική μάχη που έχει λάβει χώρα σε fantasy universe και δεν έχει υπάρξει ένας χριστιανός (ας είναι και δωδεκαθεϊστής, στα αρχίδια μας) που να δώσει μία mythpank απόδοση της Ελληνικής κοσμογονίας σε νουβέλα, κόμικ, ταινία (ή όλα αυτά μαζί). Και soundtrack αυτή η κομματάρα, να παίζει όταν θα γίνεται η τελική μάχη (την οποία οι σκηνές δράσης θα προσαρμοστούν στο ίδιο το τραγούδι).
Τεράστιο κομμάτι του άλμπουμ και το Ixion. Με τα απαραίτητα ανατολίτικα ριφ που κατεδαφίζουν το σύμπαν και θεματολογία για τον απόλυτο αρχιδάντρα της μυθολογίας, τον Ιξίωνα. Μιλάμε για έναν λιτσανόπουστα που πέρα το ότι έκαψε ζωντανό τον πεθερό του, όταν ο Δίας του πρόσφερε προστασία στον Όλυμπο (για να ξεφύγει από τους συγγενείς που ήθελαν να τον καρυδώσουν), την έπεσε στην υπερμιλφάρα την Ήρα. Στα Τάρταρα κι αυτός να στρώσει χαρακτήρα.
Για να μην κατηγορηθούν ως σεξιστές οι Däng (κρίμα είναι), παρουσιάζουν και θηλυκούς χαρακτήρες που πέρασαν μία βόλτα από Tartarus, τις πενήντα αδελφές του βασιλιά Δαναού, τις Δαναΐδες. Τώρα πως μπόρεσε η γυναίκα του Δαναού να γεννήσει πενήντα κόρες... δεν βγαίνουν τα νούμερα. Οι οποίες έσφαξαν τους πενήντα γιους του Αιγυπτίου (άλλος γαμίκουλας από εκεί) τη νύχτα του γάμου τους (εκτός από μία η οποία γούσταρε τον άντρα της - ωραίο στατιστικό). Κι οι σύγχρονοι doom ραψωδοί Däng θα γράψουν το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ για να εξιστορήσουν το αμάρτημά τους και την τιμωρία τους.
Επόμενος τραγικός χαρακτήρας, ο Τιτυός, ένας γίγαντας που πρόδωσε την μεριά του Δία (πατέρας) και πήγε με τους Τιτάνες και βίασε την Λητώ, γκόμενα του μπαμπά. Με δεδομένο ότι ο Δίας είχε γκόμενα ότι θηλυκό κυκλοφορούσε, ο κάθε βιαστής θα έπρεπε να έχει παρόμοια τιμωρία με τον Τιτυό, δύο γύπες να του τρώνε ατέρμονα το συκώτι (σε όλους τους βιαστές, αυτό αξίζει).
Το άλμπουμ κλείνει με τον Τάνταλο (βρε καλώς τον), βασιλιάς της Φρυγίας. Πλούσιος, όμορφος, πανίσχυρος, αλλά τεράστιος μαλάκας. Την είδε μαστερ σεφ και θέλησε να πειραματιστεί κατά πόσο οι Ολύμπιοι θεοί θα αντιλαμβανόντουσαν έναν γεύμα που το κύριο πιάτο θα περιλάμβανε μαγειρεμένο άνθρωπο. Κι όχι όποιον να ναι, αλλά τον ίδιο τον γιο του τον Πέλοπα. Μιλάμε για πολλά κιλά αρχαία Ελληνικής σοφίας. Οι θεοί το πήραν χαμπάρι γιατί είχαν λιώσει στα μαγειρικά realities της Ελληνικής τηλεόρασης και τον καταδίκασαν κι αυτόν σε ένα μαρτύριο πείνας, δίψας με λαχταριστά μεζεδάκια να κρέμονται μπροστά του και να μην μπορεί να τα πιάσει.
Ένα άλμπουμ, πραγματική απόλαυση.
No comments:
Post a Comment