Αγαπούμε sword n' sorcery metal και με τις ατελείωτες μπάντες να μας χαρίζουν επικές στιγμές ηρωικής φαντασίας. Yπάρχουν όμως κι οι στιγμές που η αλητεία, τα δερμάτινα κι η rock'n' roll επαναστατική φιλοσοφία παίρνουν τα ηνία. Στιγμές για μπάντες σαν τους Pounder και δισκάρες σαν το Breaking the World. Ένα πολυεθνικό power trio με ένα άλμπουμ που σε κάθε ακρόαση το αγαπώ ακόμη περισσότερο.
Κι αν το εναρκτήριο Spoils of War ήταν ακριβώς ότι περίμενα επιμεταλωμένος ροκ εν ρολ ύμνος, το ομότιτλο Breaking the World ήταν αποκάλυψη που μου κατέβασε τα αυτιά στο πάτωμα. Ένας Manowar ύμνος που οι βασιλιάδες του μεταλ έχουν να γράψουν εδώ και δεκαετίες. Δεν ξέρω αν κάποιος τους σφύριξε να γράψουν ένα τραγούδι βασισμένο στα golden years των Manowar, αλλά όπως κι αν προέκυψε θα ήθελα πολύ να ακούσω τέτοιο έπος από τη φωνή του Adams, ένα bass guitar σόλο του DeMaiο (στο κλείσιμο του τραγουδιού) και περίτεχνο σολάρισμα του αμφιδέξιου περούκα στα σημεία που εκείνος θα κρίνει.
Τίμιοι οι Pounder αλλά από πλευρά εκτέλεσης παίζουν στις χαμηλότερες κατηγορίες, χωρίς να είναι απαραίτητα κακό αυτό.
Μετά το εντυπωσιακό Manowar διάλειμμά, επιστροφή στην καθημερινότητα του αλήτη. Hard Road to Home και ύμνος σε όσους την πάτησαν να αναζητήσουν μάταια μυθικά πλούτη κι ο δρόμος της επιστροφής είναι μακρύς και δύσκολος (σαν να γυρίζεις με το λεωφορείο από το Πέραμα ένα πράγμα).
Δώσε γκάζια και Never Forever. Γαμώ την πουτάνα μου, τι φοβερή δισκάρα είναι αυτή που παίζει με την μία επιτυχία πίσω από την άλλη. Δίχως σημείο ανάπαυσης, συγκλονιστικοί ρυθμοί που κατακλύζουν τα ηχεία, με αγαπησιάρικες κιθάρες και ρεφρενάρες που κολλούν με το καλημέρα.
Και το Hard City που ακολουθεί δεν πάει πίσω. Αν δεν υπήρχε το έπος Breaking the World, θα δυσκολευόμουν να διαλέξω αγαπημένο κομμάτι του δίσκου. Το Give me Rock μπορεί να μην παίρνει Όσκαρ πρωτοτυπίας στους στίχους αλλά διατηρεί τα υψηλού στάνταρντ ρυθμικού heavy metal που ζούμε ως τώρα.
Για κλείσιμο του άλμπουμ θα ήθελα ένα μακροσκελές κομμάτι, με εισαγωγές, ακουστικές κιθάρες στην αρχή, φουλ ξέσπασμα με ένταση στο maximum και όμορφες γέφυρες. Να δώσουν και λίγο διαβολικό σκοτεινό στιχουργικό περιεχόμενο (όλα τα μέλη των Pounder έχουν θητεύσει σε ακραίες μπάντες), να υπάρχει μία δραματική περάτωση. Αντί για το (προβλέψιμο αλλά πάντα γαμάτο) παραπάνω concept, πήγαμε σε ένα speed/heavy metal κομμάτι φόρος τιμής στα ένδοξα 80s.
Ωραίο και το art design στο εξώφυλλο με τον μεταλλά που σπάει την υδρόγειο ξεχύνοντας τις λάβες μπροστά σε μάτια γεμάτα μανία. Όσοι είναι παρατηρητικοί, θα δουν πως υπάρχει κοινό στοιχείο και με τα άλλα δύο εξώφυλλα. Στο Uncivilized τα διαβολικά μάτια δίνουν το παρών ενώ στο Thunderforged ναι μεν δεν υπάρχουν μάτια στο σχέδιο αλλά στο εξώφυλλο δεσπόζουν κάτι τεράστιες βυζάρες με καυλωμένες ρόγες που είναι σαν μάτια.
Pounder και eyes on the prize.
No comments:
Post a Comment