Ολοκληρώνοντας το δεύτερο μεταπτυχιακό μου – ναι, δεύτερο, όχι από μαζοχισμό αλλά από ανάγκη – και έχοντας ήδη αρκετά ένσημα εργασίας στην πλάτη, έκλεινε ένας κύκλος και άνοιγε ένας άλλος. Και όπως συμβαίνει πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν το καταλαβαίνεις τη στιγμή που συμβαίνει· το καταλαβαίνεις αργότερα, όταν κοιτάς πίσω και λες "α, τότε ξεκίνησε το πανηγύρι".
Η διαβίωση στο εξωτερικό για σπουδές, πέρα από το κρύο, την υγρασία και την πολιτισμική ψυχρολουσία, μου έδωσε κάτι πολύ πιο χρήσιμο: οπτική. Άρχισα να βλέπω τα πράγματα αλλιώς. Όχι πιο αισιόδοξα – μην τρελαθούμε – αλλά πιο καθαρά. Έτσι, όταν ξαναμπήκα στο γνωστό σπορ της αναζήτησης εργασίας, αυτή τη φορά δεν περιορίστηκα στο μαντρί της ελληνικής πραγματικότητας. Έκανα το λάθος – ή τη χάρη στον εαυτό μου – να κοιτάξω προς Ευρώπη. Τη σοβαρή Ευρώπη. Όχι αυτή με τα powerpoints και τις επιδοτήσεις.
Η αναζήτησή μου δεν κράτησε πολύ. Η ολλανδική Skalar απάντησε σχετικά γρήγορα, με δύο τηλεφωνικές συνεντεύξεις και στη συνέχεια μου έκλεισε αεροπορικά και ξενοδοχείο για να με δουν από κοντά. Η Skalar ασχολείται με ρομποτικούς χημικούς αναλυτές και έψαχνε Embedded Systems Engineer. Δύο τμήματα: Χημικοί και Μηχανικοί. Τοποθεσία: νότια Ολλανδία, κοντά στη Breda.
Το ταξίδι ήθελε το κατάλληλο soundtrack. Ποια καλύτερη επιλογή από το Chase the Dragon των Magnum. Κάποιον δράκο κυνηγούσα κι εγώ ...
Πέταξα Αθήνα–Βρυξέλλες, πτήση γεμάτη όνειρα, φόβο για το άγνωστο αύριο, τη μαγική φωνή του Bob Catley και τις συγκλονιστικές συνθέσεις του Tony Clarkin. Ήμουν κι εγώ ένας Soldier of the Line.
Στις Βρυξέλλες με παρέλαβε μια τύπισσα με ένα τζιπ τόσο μεγάλο που περίμενα να μεταμορφωθεί σε Transformer. Η μεταμόρφωση δεν ήρθε (έπαιξε μία μικρή απογοήτευση), αλλά όλα ήταν τόσο εξωτικά για μένα. Σαν να βρισκόμουν στην άλλη άκρη του κόσμο. Η διαδρομή κράτησε 45 λεπτά. Από την κουβέντα κατάλαβα ότι δουλεύει στο HR – πράγμα που εξηγεί γιατί δεν έμαθα απολύτως τίποτα χρήσιμο για την εταιρεία. Σε αντίθεση με τους Μηχανικούς, οι HR έχουν έναν μονοδιάστατο επαγγελματισμό και δύναται να επικοινωνούν μόνο με το σινάφι τους. Δεν έχουν Spirit οι human resources.
Η εταιρεία ήταν στη μέση ενός λιβαδιού. Αγελάδες, πράσινο, Milka live edition. Στη reception, ψηφιακή πινακίδα: "Welcome Mr. …" (ναι ρε μουνιά, για μένα ήταν η πινακίδα, ζούσα ένα ροκσταρ μεγαλείο). Για τους Ολλανδούς ίσως τυπική ρουτίνα, εγώ μετάνιωσα που δεν είχα πρόχειρα γυαλιά ηλίου και να γυμνωθώ από τη μέση και πάνω. Μοναδική Sacred Hour για τα νεανικά μου χρόνια.
Συνεντεύξεις, «γεύμα» (ένα σάντουιτς, μπισκότα και χυμός – πολιτισμός), ξενάγηση. Ξεχώρισαν τρεις συνεντεύξεις.
Ο επικεφαλής των Μηχανικών: Ρουμάνος κομμουνιστής, μούσι αντάρτη, λίγα λόγια. Τον συμπάθησα αμέσως. Ήταν ο μόνος που μιλούσε λιγότερο απ’ ό,τι σκεφτόταν. Με ξενάγησε, μου σύστησε κόσμο, κύλησε ανθρώπινα. Ο κομμούνας βάδιζε τον ίσιο δρόμο των Μηχανικών.
Η HR manager: σαραντάρα, παρελθόν γεμάτο ξίδια και παρόν γεμάτο yoga και χαμόγελα. Σκληρό μίλφ, όπως αρμόζει σε μία μάνατζερ. Αλλά ευγενέστατη μου έδωσε να καταλάβω πως We All Play the Game (αλλά ελπίδες μαζί της δεν είχα).
Ο πρόεδρος της εταιρείας ήταν άλλο επίπεδο. Δίμετρος, φέτες, Ολλανδός Schwarzenegger. Χημικός. Με ρώτησε ποιο είναι το σημαντικότερο προσόν ενός Μηχανικού. Και πήρε ως απάντηση την αιώνια ατάκα
Ο μηχανικός είναι άτομο ανήσυχο με ταραγμένη φαντασία που διαρκώς παρατηρεί τον κόσμο γύρω του και αναζητά μανιωδώς πως τον βελτιώσει με τη χρήση της τεχνολογίας.
Τεράστια σοφία που μου μετέδωσε ο Teacher στη σχολή και θα με συνοδεύει αιώνια στο ταξίδι της ζωής μου.
Η συνέντευξη γάμησε, οι Magnum γάμησαν, οι Ολλανδοί γαμάνε γενικότερα, η θέση μου προσφέρθηκε από τη Skalar αλλά το Ολλανδικό όνειρο δεν ήρθε ποτέ για εμένα. Έριξα άκυρο στην προσφορά τους γιατί The Lights Burned Out, μιας κι υπήρξε κι η εναλλακτική πρόταση. H εταιρεία που ίδρυσε κάποτε ένας Γερμανός μουσάκλας από το Ανόβερο είχε προτεραιότητα...
No comments:
Post a Comment