Ram - Svbversvm (2015)

 Σκέψεις από την εποχή που το μέταλ δεν είχε μπει ακόμη στη ζωή μου. Με μουσική υπόκρουση την αλμπουμάρα των Ram.

Στην πρώιμη παιδική μου ηλικία —τότε που οι λέξεις ήταν λίγες αλλά τα συμπεράσματα οριστικά— δύο περιστατικά φρόντισαν να μου υπενθυμίσουν ότι η αθωότητα δεν είναι κατάσταση· είναι μεταβατική φάση.

Στο νηπιαγωγείο υπήρχε ένα σετ από μικροσκοπικές πινακίδες: γράμματα, αριθμοί, σύμβολα μιας τάξης που προσποιείται πως έχει φυσική υπόσταση. Για λόγο που ούτε η μνήμη μου μπήκε στον κόπο να διασώσει, μου ζητήθηκε να ξεχωρίσω το μηδέν και να πω κάτι γι’ αυτό. Το κοίταξα. Δεν είδα αριθμό. Είδα απουσία. Είδα την ιδέα του τίποτα μεταμφιεσμένη σε σύμβολο. Και αντέδρασα αναλόγως.

Η περιγραφή μου δεν είχε παιδικό ενθουσιασμό. Ήταν ένα μικρό, ακατέργαστο μανιφέστο απέναντι στην ανυπαρξία. Μίλησα για την αχρηστία του μηδενός, για την τέλεια αοριστία του, για το θράσος μιας οντότητας που υπάρχει μόνο για να δηλώνει ότι δεν υπάρχει. Στα πέντε μου χρόνια, χωρίς να το ξέρω, έριξα μια ματιά στην άβυσσο. Κάπου εκεί, η αθωότητα σταμάτησε να συγχέεται με την άγνοια.

Λίγο αργότερα ήρθε το δεύτερο μάθημα, πιο κοινωνικό, εξίσου βίαιο. Τα γενέθλια της νηπιαγωγού έπεφταν Πέμπτη —το θυμάμαι γιατί τέτοια πράγματα χαράζονται ανεξίτηλα όταν συνοδεύονται από τρόμο. Η τελετουργία ήταν απλή: σειρά, ευχή, φιλί στο μάγουλο. Ένα μικρό τελετουργικό καθυπόταξης, ντυμένο με γλάσο ευγένειας.

Στάθηκα στη σειρά όπως όλα τα προβατάκια. Και περίμενα. Όχι τη σειρά μου· την εκτέλεση. Δεν με απασχολούσε η ευχή. Οι λέξεις είναι φθηνές. Με απασχολούσε η πράξη. Η υποχρεωτική σωματική επαφή. Η παραίτηση από την προσωπική μου επικράτεια στο όνομα μιας κοινωνικής σύμβασης που κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να μου εξηγήσει.

Όταν έφτασα μπροστά της, έκανα το ελάχιστο δυνατό. Μουρμούρισα το «χρόνια πολλά» κοιτώντας χαμηλά και εξαφανίστηκα πριν προλάβει να ολοκληρωθεί η παράσταση. Η πρώτη μου πράξη αντίστασης. Μικρή, αδέξια, αλλά ειλικρινής. Άφησα πίσω μου μια νηπιαγωγό να αναρωτιέται τι πήγε στραβά στον μηχανισμό υπακοής που προσπαθούσε να συναρμολογήσει.

Υπήρξαν και άλλες στιγμές. Όπως ο μεγάλος καβγάς για το αν 2 + 2 κάνει 4 ή 3 — μια διαφωνία που λίγο έλειψε να καταλήξει σε ομαδική τιμωρία για την αλαζονεία της αριθμητικής ακρίβειας. Ευτυχώς, η αυθεντία επενέβη πριν το πλήθος αποφασίσει ότι η αλήθεια είναι θέμα πλειοψηφίας.

Όμορφες αναμνήσεις. Όχι γιατί ήταν ευχάριστες, αλλά γιατί έκαναν τη δουλειά τους. Έβαλαν τα πρώτα λιθαράκια. Χωρίς πρόλογο, χωρίς προειδοποίηση. Απλώς συνέβησαν — όπως συμβαίνουν πάντα τα πράγματα που τελικά μας ορίζουν.