Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την σπουδαιότητα των Dream Theater, μπάντα που έχει συνδέσει το όνομά της με το Progressive Metal. Και στο πρώτο τους άλμπουμ μου βάζουν για εξώφυλλο τη βρωμερή μασχάλη ενός τυπά που ετοιμάζεται να λάβει στο στήθος το πυρωμένο σίδερο με το λογότυπο του συγκροτήματος. Αυτή τη μαλακία εκεί στα early 90s που σώνει και καλά οι πιο ψαγμένες Αμερικάνικες μπάντες έπρεπε σώνει και καλά να έχουν ένα πιο σοφιστικό προφίλ. Οι Ευρωπαίοι κολλημένοι στους δράκους και τις πύρινες ρομφαίες, οι Dream Theater με μασχάλες και πυρωμένα σίδερα. Τι σαδομαζοχιστικά θέματα είχε η Amy Guip, υπεύθυνη για το progressive καρακιτσαριό artwork, δεν μπορώ να γνωρίζω αλλά πολλά μπορώ να φανταστώ.
Ξεπερνώντας τον εμετό που θέλω να κάνω κάθε φορά που αντικρύζω αυτή την αηδία, επιστρέφω πολύ συχνά στο ντεμπούτο των Theater.
Το θρυλικό A Fortune in Lies υπάρχει εκεί να μας θυμίζει πόσο γαμούσαν οι Majesty/πρώιμοι Theater με τον μακαρίτη Charlie Dominici στο μικρόφωνο και την συνθετική αύρα του Kevin Moore να δίνει αυτό το κοσμικό μυστήριο σε κάθε κομμάτι.
Το The Killing Hand ήταν το πρώτο μακρύ Theater έπος, για να ακολουθήσει ένας ολόκληρος στρατός τα επόμενα χρόνια. Θεϊκό instrumental The Ytse Jam, δώρο του Moore στην ανθρωπότητα με τίτλο για να χαίρονται οι σνομπαρίες Theater φαν ("φιλε είναι αναγραμματισμός του Majesty, δεν είναι αυτά τα ψαγμένα για σένα").
Στο Status Seeker αναδεικνύεται πόσο όμορφα μπορεί να ερμηνευτεί ένα κομμάτι, χωρίς φανφάρες κι υπερβολές (η οποία υπερβολή θα γίνει σήμα κατατεθέν για τους Theater στην πορεία της καριέρας τους).
Αγαπημένο κομμάτι το Only a Matter of Time, το οποίο με γεμίζει αισιοδοξία και νοιώθω γαματοσύνη κάθε φορά που το ακούω. Αρκετά ασυνήθιστα συναισθήματα για Theater μουσική που συνήθως σε γεμίζει κατάθλιψη, πέφτεις στο αλκοόλ και τα σκληρά ναρκωτικά, αλλά στο συγκεκριμένο οι πούστηδες έκλεισαν ένα φανταστικό άλμπουμ με τον καλύτερο τρόπο.
No comments:
Post a Comment