Ιρλανδική doom/death κυκλοφορία που σε καταπίνει σαν βαλτώδης γη μετά από αιώνες βροχής. Το Rust & Bone των Mourning Beloveth δεν είναι δίσκος για χαλαρό background όσο πίνεις το γαμημένο το φραπέ σου. Είναι soundtrack για να κοιτάς γκρίζο ουρανό, να σκέφτεσαι ήττες, να θυμάσαι μάχες που δεν έδωσες ποτέ και να νιώθεις τη σκουριά της ζωής να τρώει αργά το μέταλλο της ψυχής.
Ξεκινάει και αμέσως καταλαβαίνεις πως δεν μπήκες σε tavern για quest. Μπήκες σε ερειπωμένο keep όπου όλοι πέθαναν όρθιοι. Οι κιθάρες δεν παίζουν riffs, σηκώνουν πέτρινους τοίχους. Η φωνή του Darren Moore δεν τραγουδάει, αναγγέλλει καταδίκες. Κάθε βήμα του ρυθμού είναι σαν να περπατάς με βαριά πανοπλία μέσα σε λάσπη μέχρι το γόνατο, ενώ από μακριά φαίνεται ήδη το τέλος και πάλι συνεχίζεις. Γιατί στο doom metal, δεν νικάς, αντέχεις.
Στο The Mantle Tomb νιώθεις πως ανοίγει αρχαία κρύπτη. Η ατμόσφαιρα στάζει υγρασία, σήψη και μνήμη. Στη Νecropolis ενός old school cRPG, αυτό παίζει από τα μαγικά ηχεία της. Το growl βγαίνει σαν φωνή θαμμένη κάτω από χώμα, ενώ οι καθαρές γραμμές μοιάζουν με τελευταία προσευχή από κάποιον που ξέρει πως δεν θα σωθεί.
Το A Terrible Beauty Is Born γαμεί με τον δικό του τρόπο: αργά, επιβλητικά, βασανιστικά. Δεν σε βαράει με οργή, σε λυγίζει με βάρος. Είναι εκείνο το κομμάτι που καταλαβαίνεις πως η ομορφιά στον σκοτεινό ήχο δεν βρίσκεται στη λάμψη αλλά στη φθορά. Στις ρωγμές. Στο χώμα πάνω στο σπαθί. Στη σημαία που έμεινε μόνη της να ανεμίζει πάνω από χαμένο κάστρο.
Το Rust & Bone σαν σύνολο πετυχαίνει κάτι που λίγοι δίσκοι του ιδιώματος πετυχαίνουν: σε κάνει να νιώθεις μικρός μπροστά στον χρόνο. Η σκουριά τρώει τα όπλα, τα κόκαλα μένουν όταν όλα τα υπόλοιπα σαπίζουν. Κι όμως μέσα σε αυτή την παρακμή υπάρχει μεγαλείο. Μια περήφανη αποδοχή πως όλα χάνονται, άρα όλα έχουν αξία τώρα.
Το καλύτερο (κατ’ εμέ) στοιχείο του δίσκου είναι η ισορροπία ανάμεσα στη βαρβατίλα και τη μελαγχολία. Δεν είναι μόνο μπουντρουμοriffική συντριβή. Είναι και συναίσθημα. Είναι και μνήμη. Είναι και η στιγμή που μετά από ώρες campaign κάθεσαι μόνος σε ruined chapel κι ακούς τον αέρα να περνά από τα σπασμένα βιτρό.
Υπάρχει λόγος που τέτοια μουσική αγαπιέται τόσο βαθιά. Γιατί δεν πουλάει ψεύτικη ελπίδα. Παίρνει τη φθορά, την απώλεια, την κούραση, τη μοναξιά και τα μετατρέπει σε τέχνη. Bάζω να παίζει Rust & Bone, ανοίγω παλιό save file από The Bard's Tale και ξεκινώ πορεία μέσα σε ερείπια κι αναπόφευκτο θάνατο.
No comments:
Post a Comment