Κάποιοι ανδρωθήκαμε μεταλλικά με Amon Amarth. Μπορεί να μοιάζαμε με νέρντουλες φλώρους αλλά όταν μυρίζαμε τις πουστιές που μας κάνανε, τραβούσαμε το κέρατο και θέλαμε να ξεριζώσουμε καρδιές και να δώσουμε τα άντερα στο χέρι.
Πολύ πριν γίνουν αντικείμενο χλεύης, οι Amon Amarth έφεραν το σωστό Viking Metal στο κοινό που θα τους γυρνούσε την πλάτη ύστερα από επικά χρόνια κυριαρχίας σε θάλασσα και στεριά. Το Once Sent from the Golden Hall είναι εξαιρετικό ντεμπούτο πολεμικού death metal, μπολιασμένο με πιασάρικα μελωδικά ριφ, στίχους που θα μπορούσαν να κοσμούν ταφόπλακες Σκανδιναβών μαχητών, άγουρο όσο πρέπει (ντεμπούτο γαρ).
Από τα φοιτητικά μου χρόνια είχα μπει στην αρμάδα των Amon Amarth με τις χρυσές δισκάρες (βλέπε The Avenger κι ότι άλλο ακολούθησε). Η φάση με το Once Sent from the Golden Hall είναι "άκουσε το πρώτο τους να δεις πόσο γαμούσαν οι Σουηδοί από το ξεκίνημα". Δεν πιάνει τα στάνταρντ των μετέπειτα άλμπουμ αλλά έχεις τεράστιες κομματάρες όπως το Without Fear και το υπερέπος Victorious March.
Άκρως εμπορικοί (και καλά κάνουν, μας έχουν πρήξει τα παπάρια οι παπάρες που έχουν αναγάγει το underground σε θρησκεία), επένδυσαν στη συνταγή μίξης καφρίλας, επικού μεγαλείου και catchy μελωδίας. Θέλει πολλά κιλά αρχίδια ταύρου, γνώση και ταλέντο για να πέτυχεις ακολουθώντας πεπατημένες οδούς.
Οι Amon Amarth με εφαλτήριο την χρυσή πύλη, πλήρως αρματωμένοι στο Drakkar τους, διασχίζουν την θάλασσα του heavy metal εδώ και δεκαετίες. Κατέκτησαν πολλά, γνώρισαν την ήττα, αποθεώθηκαν κι αμφισβητήθηκαν αλλά ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι έχουν εξασφαλίσει μία περίτρανη θέση στη Valhalla.
No comments:
Post a Comment