Magnum - The Eleventh Hour (1983)

 Υπάρχουν άλμπουμ που έχουν την ατυχία να βρίσκονται ανάμεσα σε δύο θρύλους. Κάπως έτσι είναι και το The Eleventh Hour, το τέταρτο άλμπουμ των Magnum, που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1983. Ένα άλμπουμ που βρίσκεται ανάμεσα στο επιτυχημένο Chase The Dragon (1982) και στο μετέπειτα κλασικό On A Storyteller’s Night (1985). Και ίσως για αυτό συχνά περνά σαν σιγανό ποταμάκι στις συζητήσεις για την κορυφή της δισκογραφίας των Magnum.

To άλμπουμ οριστικά κλείνει το πρώτο κεφάλαιο των Magnum και δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο που θα ακολουθούσαν στη χρυσή εποχή τους. Με τον Tony Clarkin να αναλαμβάνει ο ίδιος την παραγωγή, το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος πιο ωμός, πιο άμεσος και ίσως λιγότερο γυαλισμένος. Κι αυτή η ελαφριά τραχύτητα είναι και μέρος της γοητείας του.

Επειδή όμως έχω αρχίσει κι ακούγομαι σαν reviewer περιοδικού ή κάποιας ροκ ιστοσελίδας... το άλμπουμ γάμαει ρε. Καταλαβαίνετε ρε μουνόπανα, οι Magnum γαμούν και δέρνουν ότι ακούτε.

Πάρε The Prize να στρώσεις με επικό ροκ και κινηματογραφική πλοκή. Ένταση με το The Great Disaster, θεατρικό δράμα με το Vicious Companions και καντάρια κλάμα με το The Word.

Εξωφυλλάρα του Rodney Matthews με δυστοπικό τοπίο όπου ένας δαιμονικός συμβολισμός της εξουσίας παρουσιάζει στα παιδιά τα "επιτεύγματα" του σύγχρονου πολιτισμού, πυρηνικούς πυραύλους, μαχητικά αεροπλάνα και χημικά όπλα. Στην ουσία οι Magnum δίνουν κρυφό μήνυμα στην ανθρωπότητα για το τι θα ζήσουμε 40 χρόνια αργότερα. Τι μας κρύβουν άραγε 11!!11111!!!1!!!11!!111!1!11!1!111!!111!1!111!1!11!!111!1!11!!!

Metallica - Kill 'Em All (1983)

Σκληρές αλήθειες για το κιλεμόλ (φιλτραρισμένες από την παπάτζα του εγκεφάλου μου).

Λαμβάνοντας υπόψιν τα δύο κολοσσιαία άλμπουμ που ακολούθησαν, το Kill 'Em All είναι ένα υπερτιμημένο άγουρο thrash ντεμπούτο που αναμφίβολα έγραψε παγκόσμια ιστορία.

Χωρίς να παραβλέπω πως επρόκειτο για μπαφιάρηδες έφηβους ψωλοκοπάνες, θα περίμενε κανείς περισσότερο κοινωνικό προβληματισμό και λιγότερη έκφραση μέταλ γκάνβλας. (βλέπε Kreator ή Sodom που μέσα από τους σατανάδες περνούσαν κοινωνικά μηνύματα για τη νεολαία).

Θετικά: 

i. Hit the Lights, ότι καλύτερο για εναρκτήριο κομμάτι. 

ii. Motorbreath, πάμε ρε Motorhead! 

iii. Jump in the Fire (o ύμνος!)

iv. Whiplash, όλη η ψυχή των Metallica σε ένα κομμάτι.

v. No Remorse, χωρίς να κόβω φλέβες για το κομμάτι, έχει θετικό πρόσημο.

vi. Seek & Destroy, εύκολα το πιο επιτυχημένο κομμάτι δυο άλμπουμ. 

Αρνητικά: 

i. The Four Horsemen, αν κι είναι thrash ύμνος περιέχει όλο το φλύαρο ανούσιο κιθαριστικό μωσαϊκό που τρώμε στη μάπα εδώ και δεκαετίες. Που δικαιολογείται όταν είσαι 18-20 χρονών, φουλ στην κάβλα να παίξεις κιθάρα, αλλά στα 60 δεν υπάρχει δικαιολογία.

ii. (Anesthesia) - Pulling Teeth, με αφήνει αδιάφορο όσο και τα ενοχλητικά μπασολαρίσματα του DeMaio που χώνει εδώ κι εκεί στα άλμπουμ των Manowar.

iii. Phantom Lord, αν εξαιρέσεις την πρωτοχρήση του clean, melodic guitar passage, τίποτε το ιδιαίτερο. Από εδώ ξεκινάνε και τα bow... που θα καρκινιάσουν τα metal forum για δεκαετίες.

iv. Metal Militia, μιεχ...

Το εξώφυλλο είναι αισχρό (χειρότερο κι από τα χυσοσπέρματα του Load)

Avantasia - Here Be Dragons (2025)

 

Η κόρη μου είναι πλέον 6 ετών κι ανακαλύπτει τη μαγεία της φαντασίας, τους δράκους, τους ήρωες κι ότι άλλο όμορφο επεξεργάζεται στο αθώο δημιουργικό μυαλό της.

Είναι ευτυχισμένη, είμαστε ευτυχισμένοι.

Agalloch - The Mantle (2002)

To αριστούργημα των Agalloch με συνόδευσε ατελείωτες ώρες στον χειρότερο ερωτικό χωρισμό που είχα στη ζωή μου. Σε μία απόλυτα ευαίσθητη περίοδο της ζωής μου, βίωσα τον πόνο που αξίζει κάθε έμψυχο ων να νοιώσει (αν θέλει να καυχιέται πως έζησε).

Μια κατάσταση που στους εξωτερικούς παρατηρητές φαντάζει σαν μία αδιάφορη λάθος τροπή των γεγονότων, ανάξια να προκαλέσει καταιγισμό αρνητικών συναισθημάτων και ψυχικό άλγος. Στον μαλάκα όμως που έχει επενδύσει τόνους συναισθήματος, όνειρα και στα θεωρητικά μελλούμενα, είναι η άβυσσος, το τέλος, ποιο το νόημα να ζεις, βάζελος που δεν θα δει τίτλο ποτέ. Ειδικά αν ο χωρισμός έχει εμπλουτιστεί με απιστία, προδοσία υποσχέσεων και αναίσχυντη απαίτηση να μην τερματιστεί "αυτό που είχαμε".

Με την αυτοκτονική μιζέρια που με πλημμύριζε, έρχονται οι Agalloch να "ντύσουν" μουσικά το υπαρξιακό μου κενό. Να μου υπενθυμίσουν πως υπάρχει άγρια ομορφιά στις πιο σκοτεινά μέρη της άγριας φύσης. Ενός οικοσυστήματος που ο κάθε άνθρωπος είναι απλά μία κουκίδα, μία ασήμαντη υποσημείωση στους ατέρμονους τόμους του σύμπαντος. Πόσο μάλλον τα ερωτικά μου προβλήματα, αδιανόητα ασήμαντα φαντάζουν μπροστά στους αδυσώπητους νόμους της θερμοδυναμικής που ορίζουν την ίδια τη ζωή.

Gamma Ray - Heading for Tomorrow (1990)

Κατά την ταπεινή γαμημένη άποψή μου, το εναρκτήριο άλμπουμ των Gamma Ray είναι το σημαντικότερο άλμπουμ του ευρωπαϊκού power metal. Έθεσε βάσεις και σταθερές που όρισαν το ιδίωμα με έναν πιο ουσιαστικό κι άμεσο τρόπο από τα Keepers που βρομοκοπούσαν 80s.

O Kai Hansen απαλλαγμένος από τα Helloween βαρίδια είχε όλο το πεδίο ελεύθερο να δημιουργήσει αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Αδιανόητες catchy μελωδίες που θα έβρισκαν τη θέση τους στην ταχύτητα και δύναμη που ορίζει τη μέταλ μουσική.

Παρέα με τη φωνάρα του Ralf Scheepers και τον (Manowar επιπέδου) σωματαρά Dirk Schlächter, έφτιαχνε σιγά σιγά την dream team που θα μεγαλουργούσε για πολλά χρόνια.

Το άλμπουμ ξεκινάει με ένα καλωσόρισμα (έτσι κάνουν οι perfect gentlemen) και μπαίνει κατευθείαν στο ψητό. Lust for Life κι ένας ήχος που δεν είχε παραχθεί όμοιος του. Τα καλύτερα έρχονται με τον απόλυτο ύμνο, Heaven Can Wait. Ένα κομμάτι που αποτελεί το καλύτερο ψυχοφάρμακο για όσους έχουν τάσεις αυτοκτονίας ή αυτοτραυματισμού. Με καταπληκτικούς στίχους όπως The load upon my shoulder gives me reasons to get older, Tell the boss I haven't had enough. Θεωρώ πως ο  Kai Hansen ανάμεσα στις ατελείωτες αρετές του είναι κι η συγγραφή στίχων που αγγίζουν ψυχές χωρίς να μπλέκεται στην παγίδα της φανφαροφιλοσοφίας.

Επόμενο έπος, Space Eater κι ο μηχανικός ήχου/παραγωγός κάθε Ευρωπαϊκής μέταλ επιτυχίας, Piet Sielck, λαμβάνει το μήνυμα για το τι πρέπει να πράξει λίγα χρόνια αργότερα.

Καλά όλα αυτά ως εδώ αλλά ο πρώτος κύριος λόγος που το άλμπουμ είναι pure legend, είναι το The Silence. Πάμε να γράψουμε τη metal version του Bohemian Rhapsody και να το κάνουμε καλύτερα. Κι οι πούστηδες το έκαναν. Ποιοι Queen και τα αρχίδια μου, μόνο Gamma Ray ρε!

Ο δεύτερος λόγος του legend status είναι το σχεδόν δεκαπεντάλεπτο ομότιτλο έπος. Έπειτα από το Halloween και το Keeper of the Seven Keys, έρχεται το Heading for Tomorrow να μπει στην λίστα των ελάχιστων κομματιών που σε παρασέρνουν σε ένα μακρύ, πλούσιο σε εμπειρίες ταξίδι, που δεν κρατάει λίγα παραπάνω λεπτά από τη μέση διάρκεια ενός τραγουδιού, αλλά μία αιωνιότητα.

Achelous - Tower of High Sorcery (2024)

 

Έχω γαμηθεί εδώ στο Δουβλίνο να πρήζω μικρά και μεγάλα labels που οργανώνουν live στο χώρο της σκληρής μουσικής, να ξεκινήσουν ένα Hellenic Εpic Metal φεστιβάλ. 

Σε μία χώρα που συνδέσει το όνομά της με την επική μυθολογία (στους Ιρλανδούς αναφέρομαι), έχει 'γεννήσει' τους Gary Moore και Thin Lizzy και ζει με τα The Fields of Athenry και You'll Never Beat The Irish. Ιδανικό μέρος να το επισκέπτονται οι Immortal Gods της Ελληνικής επικής σκηνής, μια φορά το χρόνο, και να μοιράζουν ατσάλι, μεγαλείο κι άντερα στο χέρι.

Κάθομαι και στέλνω emails κι επιστολές, διπλαρώνω μανατζαραίους κι ανθρώπους του χώρου που έχω γνωρίσει στα τόσα χρόνια παρουσίας μου στο Δουβλίνο, οργανώνω οπαδούς να κάνουμε κίνημα, με μία και μόνο απαίτηση: "φέρτε ρε μαλακές, γαμω τα βαζέλικα τριφύλλια σας, μπάντες σαν τους Achelous, τους Triumpher, όλο το ρόστερ της No Remorse κι όχι μόνο ..." να γίνει της μεταλλικής πουτάνας το κάγκελο. 

Και τους παραθέτω link από τα άλμπουμ των Achelous τα οποία είναι πραγματικά το ένα καλύτερο από το άλλο.

Στο όνομα της Brigid, της Danu και της Macha, θέλουμε Hellenic Epic Festival στο Δουβλίνο, χθες!

Angus McSix - Angus McSix and the Sword of Power (2023)

 Παρότι είμαι φαν αυτού του cartoon metal ήχου, ως παρακλάδι του αγαπημένου μου europower, έχει παραγίνει το κακό με τη Napalm Records. 

Τα σπάει ο Thomas Winkler με τους GloryHammer (με μπόλικο ζουμί κουτσομπολιού) και μαζί με τον Levermann των Orden Ogan και τη θεά Thalìa Bellazecca να φτιάξουν μία τεμπέλικη απομίμηση της original μπάντας.

Υιοθέτησαν μία αισθητική Masters of the Universe (έπρεπε να σας γαμήσει η Mattel) και ξόδεψαν πιο πολύ χρόνο σε κοστούμια και φωτογραφίσεις παρά στο να γράψουν μουσική. Υπάρχει τεράστια διαφορά ποιότητας με το τι έχουν παρουσιάσει ως τώρα οι GloryHammer, οι οποίοι ναι μεν κάνουν κι αυτοί χαβαλέ, αλλά το κάνουν σωστά.

Περισσότερο ενδιαφέρον έχει όλη η παραφιλολογία για την αποχώρηση του Winkler από τους GloryHammer παρά αυτή η βαρετή μπούρδα.

Sentenced - Down (1996)

 With their 1996 album "Down", Sentenced opened a new chapter in their career. Charismatic front-man Taneli Jarva had to leave the band due to personal reasons. In his place a shy, black-haired giant of a man joined the Finns: Ville Laihiala.

Στο εισαγωγικό liner note της deluxe επανέκδοσης του Down, ο αρθρογράφος του Γερμανικού Hammer, Gunnar Sauermann εξηγεί σε λίγες γραμμές για την μουσική στροφή του συγκροτήματος που στέφθηκε με τεράστια επιτυχία. Τέρμα οι deathiεs, φεύγει κι ο ρεψιλιάρης Jarva του Amok (το οποίο είναι ομολογουμένως εξαιρετικό) και περνάμε σε δυνατές γκόθικ μεταλ μελωδίες με την ζεστή πανέμορφη φωνή του Laihiala.

Όλα αυτά δεν αρκούν αν δεν γραφτεί κι η σωστή μουσική. Ύμνοι πεσιμισμού σαν το Noose, το Keep my Grave Open και το Warrior of Life δεν γράφονται κάθε μέρα. Η μελωδική γκόθικ περίοδος των Sentenced ξεκίνησε με το Down κι ολοκληρώθηκε με ακόμη τέσσερα "10άρια" άλμπουμ. 

Δεν ξέρω τι όνειρο ή εφιάλτη είδαν και πήραν τέτοια απόφαση, αλλά από το να έχουμε "μία ακόμη Nordic death μπάντα", αποκτήσαμε τους θρύλους που συνδύασαν γκόθικ με μέταλ στον απόλυτο βαθμό.

Amorphis - The Karelian Isthmus (1992)

Με συνοδεία του τρομερού ντεμπούτου των Amorphis, θέλω να ευχαριστήσω όσους αναγνώστες συμμετείχαν στο giveaway για το δίσκο των Medieval Steel και το CD των DoomSword. 

Νικητής είναι ο Ευστράτιος από το Mannheim της Γερμανίας για τον οποίο έχει ήδη φύγει το πακέτο με τα μουσικά καλούδια.

Cauldron Born - Cold Steel for the Necromancer (2022)

Απολαμβάνοντας το σχετικά πρόσφατο έπος του Howie Bentley, αποφάσισα να ευχαριστήσω τους αναγνώστες του blog, που εδώ και χρόνια στηρίζουν το εγχείρημα με την διαδικτυακή τους παρουσία.

Θα κάνω ένα giveway και θα δωρίσω τα εξής: Medieval Steel - Last Star Fighter (LP Cyan, Lost Realm Records - REALM110LP) και DoomSword - Let Battle Commence (CD, Dragonheart - CHAOS 022CD). Και τα δύο άλμπουμ είναι ολοκαίνουργια, δεν έχουν παιχτεί σε player. 

Τα ταχυδρομικά έξοδα δικά μου.

Νικητής θα αναδειχθεί όποιος απαντήσει σωστά στις παρακάτω heddiganscollection ερωτήσεις:

1. Ποιος είναι ο απόλυτα αγαπημένος δίσκος του Heddigan.

2. Ποια θεωρεί, ο Heddigan, ως καλύτερη συναυλία όλων των εποχών (Ελλάδα).

3. Ποιος είναι o απόλυτα αγαπημένος κιθαρίστας του Heddigan.

Όποιος θέλει να συμμετάσχει στο giveaway, ας στείλει email στη διεύθυνση brianboru2021@gmail.com με τις απαντήσεις. Δεν χρειάζεται να συμπεριλάβει στην απάντηση όνομα ή διεύθυνση. Ο/Η πρώτος(η) που θα απαντήσει σωστά και τις τρεις ερωτήσεις, θα λάβει απάντηση από εμένα για να μου στείλει τη διεύθυνση και θα ταχυδρομήσω τα άλμπουμ. (παρακαλώ διευθύνσεις εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, μη στέλνω δίσκους στην Ινδονησία).

Disclaimer: Το giveaway δεν έχει κάποιον κερδοσκοπικό ή άλλο κρυφό σκοπό, απλά κάνω την καύλα μου, όπως τόσα χρόνια στην ενασχόλησή μου με αυτό το blog.

In Flames - Colony (1999)

 Οι In Flames έσκασαν μία εποχή σαν μάνα εξ ουρανού για εμάς τους νέρντουλες powerάδες. Επιτέλους ένα death metal συγκρότημα που θα το ακούγαμε και θα βγάζαμε γούστα. Γιατί όπως έχει ειπωθεί κι από την απόλυτη ρήση. "Άντρας είναι όποιος το δοκίμασε και δεν του άρεσε".

Μπόλικη μελωδία, Maiden κιθάρες, death φωνητικά από Σουηδία μεριά, κατάλληλη θεματολογία κι εξώφυλλα Andreas Marshall. Πως να μην ερωτευτεί ένα τέτοιο συγκρότημα ένας ψωλοκοπάνας που είχε λιώσει στους Blind Guardian και το πιο κοντινό σε death metal ήχο που είχε ακούσει ήταν το Burnt Offerings.

Το Colony ήταν από τα πρώτα άλμπουμ της ευρύτερης κατηγορίας του ακραίου ήχου. Η ταύτιση με το μουσικό project του Jesper Strömblad, ήταν άμεση. Οι In Flames έφεραν έναν αέρα ανανέωσης στο gay metal που είχε αρχίσει να μπουχτίζει τις CDοθήκες μας και τα mp3 libraries.

Το άλμπουμ είναι γεμάτο αγαπημένα κομμάτια που κατά καιρούς με συνόδευσαν σε διάφορες φάσεις τις ζωής μου. Scorn, Ordinary Story και το κλασσικό hit Zombie Inc. Πραγματικό gateway για την ενασχόληση με πιο ακραία πράγματα και στυλοβάτης του ποικιλόμορφου μεταλλικού σύμπαντος.

AC/DC - Power Up (2020)

Το θέμα με το Power Up δεν είναι κατά πόσο είναι δισκάρα (που είναι), αλλά αν θα είναι ο τελευταίος δίσκος του θρυλικού συγκροτήματος. 

Ελπίζω όχι.

Katatonia - Brave Murder Day (1996)

 H μετεφηβική μου περίοδος ήταν άμεσα επηρεασμένη από την doomdeathική γκοθίλα που οργίαζε σε μεγάλη μερίδα των νέων της εποχής. Από τη μία το power metal να μου δίνει vibes αισιοδοξίας και να με καλεί στην περιπέτεια, από την άλλη Αναθεματισμένοι, Νεκρές Νύφες και Χαμένοι Παράδεισοι να με ωθούν να αγκαλιάσω την μαυρίλα της κατάθλιψης και του αδιεξόδου. Και στη μέση το κλασσικό χέβι μέταλ, με μπύρες, μηχανές και γκόμενες (μακριά αυτά από εμάς).

Οι Katatonia είχαν μπει κι αυτοί από την πίσω πόρτα, σαν ένα συμπλήρωμα των Anathema (οι οποίοι κρατούσαν το μαύρο λάβαρο), των Opeth (που διεξήγαγαν πραγματικό παιδομάζωμα) και των Paradise Lost (οι οποίοι ένωναν κόσμους). Το Brave Murder Day με έχωσε στον κόσμο τους. Με το δεκάλεπτο Brave να τσακίζει την ψυχή μου μέσα από την ρυθμική υπέροχη κιθάρα του Fredrik Norrman και τα απόκοσμα φωνητικά του Åkerfeldt. Ο κόσμος των Katatonia είναι μόνο για γενναίους, θα ακολουθήσουν και φόνοι.

Είναι λίγο παράδοξη η ακμή του πεσιμιστικού metal στα 90s/00s της Σουηδικής σκηνής. Οι πούστηδες ζούσαν σε μία πανέμορφη χώρα, με εξαιρετικής ποιότητας ζωές, μία πραγματικότητα που βίωσα όσο καιρό σπούδασα στη Στοκχόλμη. Είχε λίγο μαυρίλα τον χειμώνα αλλά το χιονισμένο τοπίο που διαρκούσε για μήνες ήταν μαγευτικό. Που διάολο την βρίσκαν την όρεξη για doomdeathίλες και αυτοκτονικούς στίχους; Αντί να γράφουν ultra happy metal καταστάσεις, με Σουηδέζες βυζαρούδες Μπρουμχίλντες και ατελείωτο πάρτι, φάση Freedom Call.

Αντί αυτού, έχεις κομματάρες σαν το Day με τα clean φωνητικά του Jonas Renkse να στοιχειώνουν κόσμο.

Το έτερο έπος του άλμπουμ, 12, είναι εξαιρετικό δείγμα της ικανότητας των Katatonia και του οράματος που είχε ο Renkse για το ιδίωμα. Ένα επιμεταλλωμένο μοιρολόι για την αναπόφευκτη απώλεια και τον τελικό προορισμό. Ειδικά το κλείσιμο του κομματιού με αφήνει πάντα σέκο (σαν την πρώτη ακρόαση).

Το άλμπουμ κλείνει με μία εκπληκτική ελεγεία. Είμαστε πλέον νεκροί, σκοτάδι παντού, το τέλος της ύπαρξης κι οι Katatonia είναι εκεί για να κρατήσουν συντροφιά στο αιώνιο ταξίδι.

Sulphur Aeon - Seven Crowns and Seven Seals (2023)

Ακόμη μία μπαντάρα του ευρύτερου black metal κινήματος που βάζει κι αυτή το λιθαράκι της στην ωρίμανση του genre όμοια με την διαδικασία παλαίωσης αποστάγματος ουίσκι σε δρύινα βαρέλια.

Θέτοντας ένα κάπως αόριστο εναρκτήριο χρονικό σημείο, τις αρχές των '10s, το Ευρωπαϊκό black metal, με την Ελληνική σκηνή να δίνει άπειρο πόνο (να τα λέμε αυτά), διανύει μία φανταστική περίοδο ποιοτικών κυκλοφοριών που αγκαλιάζουν ακόμη και μη-φαν του είδους. 

To Seven Crowns and Seven Seals είναι φοβερό άλμπουμ. Είναι επιπέδου Dark Souls αν γινόταν παραλληλισμός με videogames. Εθιστικά ελκυστικό αλλά κι επικίνδυνο. Ο θάνατος και το σκοτάδι είναι δεδομένα, όμως πάντα επιστρέφεις σε αυτό το νοσηρό κόσμο με λαχτάρα για περισσότερο Lovecraftianό τρόμο.

Οι Γερμάνοι έγραψαν κομματάρες, Beneath the Ziqqurrats (το Έπος!), Hammer from the Howling Void (o ίδιος ο Andre of Astora σφυρηληταεί το Χάος), Arcane Cambrian Sorcery κι ο κοσμικός τρόμος δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος.

Απολαυστικό συνοδευτικό για pre και post Dark Souls ολονύκτιο κάψιμο.

King Diamond - Abigail (1987)

Ιστορική δισκάρα που αντικατέστησε το ρήμα "ακούω" όσον αφορά τη μουσική με το "βλέπω".

Το καλοκαίρι του 1845, ένα νεαρό ζευγάρι, η Μίριαμ Νάτιας και ο Τζόναθαν Λα’Φέι, φτάνουν σε ένα παλιό αρχοντικό που ο Τζόναθαν έχει κληρονομήσει. Το σπίτι στέκει απομονωμένο, σαν πληγή μέσα στο τοπίο, φορτωμένο με μνήμες που αρνούνται να σβήσουν. Στην πύλη τους υποδέχονται επτά καβαλάρηδες, μορφές περισσότερο όμοιες με προφήτες της καταστροφής παρά με ανθρώπους. Τους προειδοποιούν να μην μπουν ποτέ στο σπίτι, γιατί "το δεκαοκτώ θα γίνει εννέα". Εκείνοι, γράφουν στα αρχίδια τους τους οιωνούς και τις μαθηματικές προφητείες και περνούν το κατώφλι.

Την πρώτη κιόλας νύχτα, ο Τζόναθαν συναντά το φάντασμα της οικογένειας, τον Κόμη ντε Λα'Φέι, έναν πρόγονό του καταδικασμένο να περιπλανιέται στο σπίτι. Το πνεύμα τον οδηγεί σε μια σαρκοφάγο και του αποκαλύπτει το ταριχευμένο σώμα ενός νεκρού βρέφους, της Abigail. Του λέει ότι η Μίριαμ φέρει το πνεύμα της μέσα της και πως σύντομα θα ξαναγεννηθεί. Και απαιτεί από τον Τζόναθαν να σκοτώσει τη Μίριαμ για να αποτρέψει την επιστροφή της. Σε αυτό το σημείο ο Τζόναθαν αντιλαμβάνεται πως την επόμενη φορά που θα συναντήσει καβαλάρηδες-προφήτες, καλό είναι να ακούσει τι στον πούτσο έχουν να τον συμβουλεύσουν.

Το φάντασμα αφηγείται τότε την παλιά τραγωδία. Στις 7 Ιουλίου 1777 (παρείχε γίνει το κακό με τον σατανικό αριθμό 6, παίζουμε μπαλίτσα με το 7), ο Κόμης ανακάλυψε ότι η σύζυγός του τον είχε απατήσει και ήταν έγκυος με ξένο παιδί. Ο κόμης τα πήρες στο κρανίο και την έσπρωξε από τις σκάλες, σκοτώνοντάς την και προκαλώντας τον θάνατο του αγέννητου παιδιού. Το παιδί το ονόμασε Άμπιγκεϊλ και, αντί να το θάψει (ο μαλάκας), το ταρίχευσε και το έκλεισε σε σαρκοφάγο. Προφανώς αν το έθαβε δεν θα είχαμε πλοκή για το δίσκο, αλλά γιατί να μπει κάποιος σε διαδικασία ταρίχευσης. Χώρια το ερώτημα, πως διάολο γνώριζε πως να περατώσει μία ταρίχευση, κόμης ήταν όχι φαραώ.

Επιστρέφοντας στο 1845, το αρχοντικό αρχίζει να ζωντανεύει μπαίνοντας σε Conjuring mode. Καμπάνες χτυπούν, τα λουλούδια μαραίνονται, βρώμα και δυσοσμία γεμίζει τους διαδρόμους. Στην τραπεζαρία, το τραπέζι στρώνεται για τρεις. Μια άδεια κούνια αιωρείται στο δωμάτιο (hello Paranormal Activity). Και η Μίριαμ, που δεν ήταν έγκυος, αρχίζει να κυοφορεί με ρυθμό αφύσικα γρήγορο (μωρό Ρόζμαρι κανείς;).

Όταν ο Τζόναθαν την αντιμετωπίζει, η Άμπιγκεϊλ μιλά μέσα από αυτήν και παραδέχεται ότι την κατέχει. Τρομοκρατημένος, σκέφτεται να καλέσει ιερέα (θα είχε δει τον Εξορκιστή). Όμως η Μίριαμ, σε μια στιγμή διαύγειας, του ζητά να την σκοτώσει όπως ο Κόμης σκότωσε τη γυναίκα του και να την ρίξει από τις σκάλες. Ο Τζόναθαν βρίσκει την πρόταση καλή ιδέα και προσποιείται ότι υποκύπτει στο πνεύμα και πείθει την Άμπιγκεϊλ να κατέβουν στην κρύπτη για να "ξαναγεννηθεί" εκεί όπου πέθανε. Όμως, στην κορυφή της σκάλας, εκείνος χάνει την προσοχή του (μεγάλο γιωτόμπαλο) και η κατειλημμένη Μίριαμ τον σπρώχνει στο κενό.

Η Μίριαμ γεννά την Άμπιγκεϊλ και πεθαίνει λίγο μετά (η επιβίωση από τη γέννα ήταν φραγμένη από τις στοιχηματικές), με τα τελευταία της λόγια να χάνονται μπροστά στα "κίτρινα μάτια" του νεογέννητου (χανουμάκι). Το φάντασμά της, λένε, ακούγεται κάθε Ιούλιο να ουρλιάζει στις σκάλες (ακόμη μία χρονιά χωρίς τίτλο).

Οι επτά καβαλάρηδες επιστρέφουν και βρίσκουν το παιδί μέσα στη σαρκοφάγο, να τρώει κάτι φρικτό που υπονοείται ότι καταβροχθίζει το ίδιο του το προηγούμενο σώμα. Τρομοκρατημένοι, την παίρνουν μακριά και την θάβουν σε ένα κρυφό παρεκκλήσι στο δάσος, καρφώνοντας επτά ασημένια καρφιά στο σώμα της, ελπίζοντας να σπάσουν για πάντα τον κύκλο της επιστροφής.

Έτσι κλείνει το σκοτεινό χρονικό της Άμπιγκεϊλ, μια ιστορία για αμαρτία, εκδίκηση και μετενσάρκωση, όπως την αφηγείται η τεράστια φωνή του King Diamond, ένα παραμύθι για ενήλικες, όπου το κακό δεν πεθαίνει ποτέ, απλώς περιμένει να ξαναγεννηθεί.

Ram - Svbversvm (2015)

 Σκέψεις από την εποχή που το μέταλ δεν είχε μπει ακόμη στη ζωή μου. Με μουσική υπόκρουση την αλμπουμάρα των Ram.

Στην πρώιμη παιδική μου ηλικία —τότε που οι λέξεις ήταν λίγες αλλά τα συμπεράσματα οριστικά— δύο περιστατικά φρόντισαν να μου υπενθυμίσουν ότι η αθωότητα δεν είναι κατάσταση· είναι μεταβατική φάση.

Στο νηπιαγωγείο υπήρχε ένα σετ από μικροσκοπικές πινακίδες: γράμματα, αριθμοί, σύμβολα μιας τάξης που προσποιείται πως έχει φυσική υπόσταση. Για λόγο που ούτε η μνήμη μου μπήκε στον κόπο να διασώσει, μου ζητήθηκε να ξεχωρίσω το μηδέν και να πω κάτι γι’ αυτό. Το κοίταξα. Δεν είδα αριθμό. Είδα απουσία. Είδα την ιδέα του τίποτα μεταμφιεσμένη σε σύμβολο. Και αντέδρασα αναλόγως.

Η περιγραφή μου δεν είχε παιδικό ενθουσιασμό. Ήταν ένα μικρό, ακατέργαστο μανιφέστο απέναντι στην ανυπαρξία. Μίλησα για την αχρηστία του μηδενός, για την τέλεια αοριστία του, για το θράσος μιας οντότητας που υπάρχει μόνο για να δηλώνει ότι δεν υπάρχει. Στα πέντε μου χρόνια, χωρίς να το ξέρω, έριξα μια ματιά στην άβυσσο. Κάπου εκεί, η αθωότητα σταμάτησε να συγχέεται με την άγνοια.

Λίγο αργότερα ήρθε το δεύτερο μάθημα, πιο κοινωνικό, εξίσου βίαιο. Τα γενέθλια της νηπιαγωγού έπεφταν Πέμπτη —το θυμάμαι γιατί τέτοια πράγματα χαράζονται ανεξίτηλα όταν συνοδεύονται από τρόμο. Η τελετουργία ήταν απλή: σειρά, ευχή, φιλί στο μάγουλο. Ένα μικρό τελετουργικό καθυπόταξης, ντυμένο με γλάσο ευγένειας.

Στάθηκα στη σειρά όπως όλα τα προβατάκια. Και περίμενα. Όχι τη σειρά μου· την εκτέλεση. Δεν με απασχολούσε η ευχή. Οι λέξεις είναι φθηνές. Με απασχολούσε η πράξη. Η υποχρεωτική σωματική επαφή. Η παραίτηση από την προσωπική μου επικράτεια στο όνομα μιας κοινωνικής σύμβασης που κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να μου εξηγήσει.

Όταν έφτασα μπροστά της, έκανα το ελάχιστο δυνατό. Μουρμούρισα το «χρόνια πολλά» κοιτώντας χαμηλά και εξαφανίστηκα πριν προλάβει να ολοκληρωθεί η παράσταση. Η πρώτη μου πράξη αντίστασης. Μικρή, αδέξια, αλλά ειλικρινής. Άφησα πίσω μου μια νηπιαγωγό να αναρωτιέται τι πήγε στραβά στον μηχανισμό υπακοής που προσπαθούσε να συναρμολογήσει.

Υπήρξαν και άλλες στιγμές. Όπως ο μεγάλος καβγάς για το αν 2 + 2 κάνει 4 ή 3 — μια διαφωνία που λίγο έλειψε να καταλήξει σε ομαδική τιμωρία για την αλαζονεία της αριθμητικής ακρίβειας. Ευτυχώς, η αυθεντία επενέβη πριν το πλήθος αποφασίσει ότι η αλήθεια είναι θέμα πλειοψηφίας.

Όμορφες αναμνήσεις. Όχι γιατί ήταν ευχάριστες, αλλά γιατί έκαναν τη δουλειά τους. Έβαλαν τα πρώτα λιθαράκια. Χωρίς πρόλογο, χωρίς προειδοποίηση. Απλώς συνέβησαν — όπως συμβαίνουν πάντα τα πράγματα που τελικά μας ορίζουν.

Judas Priest - Demolition (2001)

 Το χειρότερο Priest άλμπουμ. Υπάρχουν άτομα εκεί έξω που πραγματικά το πιστεύουν αυτό. Εσείς θα πεθάνετε πρώτοι.

Δεν υπάρχει χειρότερο Priest άλμπουμ, είναι οξύμωρο, ενάντια στους νόμους του σύμπαντος. Οι Metal Gods εποίησαν το Judas Priest universe δίδοντας πνοή στην αρχέτυπη έννοια του μεγαλείου. Δεν μπορεί να σταθεί αρνητική λεκτική έκφραση σε αυτό φαινόμενο.

Νομοτελειακά το Demolition γαμάει ότι ακούτε, όποιος διαφωνεί ας έρθει για ένα One on One. Bring it on ρε μουνιά, Take me On!

Αν θα έπρεπε να βάλω σε μία σειρά τα προσωπικά αγαπημένα των Priest, μπορώ να τα ορίσω σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία με τα υπεργαμάτα, χρυσοί διαχρονικοί all time classic δίσκοι. Η δεύτερη με τα (απλώς) γαμάτα κι η τρίτη με τα (όχι και τόσο) γαμάτα αλλά "άλλεςμπάντεςθαέκοβαντονπουτσοτουςναταείχανκυκλοφοορήσει".

Ακολουθούν οι προσωπικές επιλογές. Εύκολα θα έβαζα στην πρώτη κατηγορία τα Stained Class, British Steel, Defenders of Faith, Screaming for Vengeance, Painkiller και Killing Machine. Στη δεύτερη Turbo, Jugulator, Angel of Retribution, Firepower, Redeemer of Souls, Point of Entry, Invicible Shield και τα υπόλοιπα στην τρίτη κατηγορία.

Ολονύκτιος μαραθώνιος Judas Priest κι όποιος αντέξει

Oh you keep your face turned away, To strip me of identity

Oh still got my fortune and fame

'Cause down here in Hell everyone knows my name

Black Sabbath - Live... Gathered in Their Masses (2013)

 Στις 5 Ιουλίου του 2025, ολόκληρη η υφήλιος αποχαιρέτησε οριστικά τους πατέρες της heavy metal μουσικής. Το μεγαλειώδες live Back to the Beginning στο γήπεδο της Άστον Βίλλα, αποτελεί κοσμοϊστορικό γεγονός της ανθρώπινης καλλιτεχνικής έκφρασης, ένα κεφάλαιο που κλείνει οριστικά.

Η αλήθεια είναι πως περισσότερο έμοιαζε σαν στερνό αντίο στον Ozzy Osbourne. O Prince of Darkness καθήμενος στον θρόνο/νεκροκρέβατό του, με τα παιδιά κι αποπαίδια του να του δίδουν το τελευταίο φιλί στο προσκέφαλο του. Έλειπαν οι Maiden κι οι Priest (για διαφορετικούς λόγους), αλλά όλος ο καλός ο κόσμος είχε μαζευτεί στο Βίλα Παρκ.

Δεν νομίζω πως υπήρξε άνθρωπος που δεν συγκινήθηκε με πρόσωπο του Ozzy, τελευταία φορά απέναντι σε χιλιάδες κόσμου που παραληρούσε για εκείνον. Ειδικά αν αναλογιστείς κανείς πως λίγες ημέρες αργότερα απεβίωσε. Ούτε σε scripted reality show τέτοιες συγκινήσεις. 

Θεωρώ πως δεν υπάρχει καλλιτεχνική σύγκριση, όσον αφορά το καλλιτεχνικό αποτύπωμα, του Ozzy με παρόμοιους θρύλους της σκληρής μουσικής που αποβίωσαν από τον μάταιο τούτο κόσμο. Παραδείγματα όπως ο Dio ή o Lemmy, θρύλοι που παρέδωσαν στο κοινό τόνους περισσότερης ποιοτικής μουσικής από ότι ο μούμιας. Δεν νομίζω όμως να έριξε κανείς δάκρυα για τον κοντό ή τον μουσακλομουστάκια. 

Η πατριαρχική φιγούρα του Ozzy, ο αόρατος μανδύας του που συγκρατούσε ολόκληρο το σύμπαν της σκληρής μουσικής, η πεποίθηση του "όσο ζει ο Ozzy, είμαστε όλοι αθάνατοι". Στο Villa Park, εκεί που ο άλλος θρύλος (ο ερυθρόλευκος) ταπείνωσε με τεσσάρα τους Χωριάτες, τελείωσαν όλα. Τυχεροί όσοι ζήσαμε την δεκαετία '95 - '05 όπου το μεταλ βίωσε την εμπορική αναγνώριση κι ανείπωτη δόξα, τότε που όλοι ήταν ακμαίοι και ζωντανοί.

Το χέβι μεταλ πέθανε. Αυτή την μαλακισμένη έκφραση την ακούω από τη δεκαετία του 90. Ίσως πλέον είναι αλήθεια...