Το εξώφυλλο αυτής της διαγαλαξιακής υπερδισκάρας το έχω συνδέσει με το άβαταρ ενός χρήστη στο forum του Rocking.gr, με το όνομα poweras. O τύπος ήταν ένας wannabe κάφρος που είχε κηρύξει την διαδικτυακή του σταυροφορία ενάντια στο (τότε) σύγχρονο μελωδικό ευρωπαϊκό power (άσχετα αν από τέτοια ακούσματα είχε ξεκινήσει κι ο ίδιος), κάθε είδους μοντερνιές ή επιτηδευμένα πισωγυρίσματα και μπόλικη δόση ψευτοtrueίλας. Στην προσπάθεια του να προμοτάρει την καφροπερσόνα του, συζητούσε σαν ένα τεράστιο κλαπαρχίδι, full τοξικός, απαξιωτικός αλλά και με μεγάλη δόση ηλιθιότητας (αυτό δεν το προσπαθούσε καθόλου, του έβγαινε πολύ φυσικά).
Είναι τραγική ειρωνεία πως ένας τέτοιος κλειστόμυαλος μεταλλάς (με περιορισμένη νοημοσύνη), είχε επιλέξει ένα τόσο ανοιχτόμυαλο άλμπουμ για διαδικτυακή αντιπροσώπευση σε μία online κοινότητα. Θα τρίζουν τα κόκκαλα του Warrel Dane όταν θα διαβάζει παλαιά post του powera από το afterlife net cafe της μεταθανάτιας κατοικίας του.
Στο This Godless Endeavor το τερμάτισαν οι Nevermore. Εφθασαν τελικό boss, unlock όλα τα achievements στο nightmare level και γάμησαν κόσμο και κοσμάκη στο multiplayer. Ένας άριστος δίσκος σε όλα τα επίπεδα, μία φανταστική παραγωγή, κανένα πταισματάκι του παρελθόντος δεν επαναλήφθηκε, κι έδωσαν στην ανθρωπότητα 11 ισάξιους ύμνους. Κι αν στο Godless Endeavor όλοι οι ύμνοι είναι ίσοι, τα κομμάτια Born, Final Product, Sentient 6, The Pslam of Lydia και This Godless Endeavor είναι λιγάκι πιο ίσοι από τους υπόλοιπους. Η ομάδα έπαιξε μπάλαρα επιπέδου εποχής Pique/Iniesta/Xavi/Messi και λάβαμε απίστευτο γκρουβάτο αμερικάνικο σύγχρονο US metal με στίχους που ισοπεδώνουν κάθε οπισθοδρομικό συντηρητικό ηλίθιο που δεν λέει να καταλάβει πως πρέπει να πάρει τον πούλο από τον πλανήτη.
Το πιο άριστο/καλύτερο/απίστευτο Nevermore άλμπουμ, αλλά το αγαπημένο μου εξακολουθεί να είναι το Dead Heart γιατί όπως και στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντα η καλύτερη ομάδα.
No comments:
Post a Comment