O δίσκος που γέννησε το Eurovision metal, το άλμπουμ που πρέπει να μνημονεύουν όλες οι μπάντες του ιδιώματος (κάτι Σάββατα, κάτι Τέρατα - πολεμικά ή μαύρα -, κάτι ενεργειακοί λύκοι, η λίστα δεν έχει τελειωμό). Η Κάργια αφήνει πίσω την υψίφωνη όπερα και μπαίνει σε πιο ποπ φωνητικά μονοπάτια, ο Tuomas συνεχίζει να γράφει κομματάρες (αυτό δεν άλλαξε ποτέ), ενώ παίζει μπαλίτσα κι ο συμπαθέστατος Hietala. H ατόφια Eurovision ξεκινάει στο Wish I had an Angel, κάθε φορά που παίζει στο player μου, γίνεται summoned η Δάφνη Μπόκοτα.
Το Once έχει πολύ δυνατή αρχή με τα έπη Dark Chest of Wonders, Nemo και Planet Hell που κι αυτά με τη σειρά τους χτίζουν τη σύγχρονη pop metal παράδοση, τραγούδια που το καθένα θα κέρδιζε εύκολα το ευρωπαϊκό μουσικό πανηγυράκι (που όλοι το σνομπάρουμε αλλά δεν λέμε να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με δαύτο).
Από το Creek Mary's Blood μέχρι και το (δυνατό αλλά με απαίσιο όνομα) Romanticide (πείτε το ρομαντζάδα την άλλη φορά), η φάση κάπως αποδυναμώνει για να μπει ξανά δυναμικά το μακρύ έπος Ghost Love Score. Το κλείσιμο με το αργόσυρτο φιλανδικό Κουλόμα Τάκα Μαχακαλάκα (δεν παλεύονται τα Φιλανδικά) και το Higher than Hope δεν είναι και το καλύτερο. Θα προτιμούσα από το ψιλοαδιάφορο Higher... να βάλουν την Pink Floyd διασκευή High Hopes. Πιστεύω πως επιτηδευμένα διάλεξαν αυτό τον τίτλο για να ψαρώσουν τους φαν ότι θα παίξει και Pink Floyd στο δίσκο, αν κι όντως το διασκεύασαν/κυκλοφορήσαν αργότερα.
Το Once το τίμησα ιδιαίτερα, έχοντας στη συλλογή μου το original CD, το single Nemo και την μπαμπάτσικη EarBook έκδοση με instrumental version, live, rarities, bonus και μία βιβλιάρα νααα με το συμπάθιο.
No comments:
Post a Comment