Judas Priest - Sad Wings of Destiny (1976)

 Ήρθε η ώρα να γράψω για τον ελέφαντα τον χοντρέλα που είναι στο δωμάτιο. Πιο χοντρέλας κι από τον Daddy Pig από το αγαπημένο καρτούν της κόρης μου. To Sad Wings of Destiny είναι ένα άλμπουμ με τεράστια ιστορική σημασία για την πορεία των Judas Priest, αλλά με χαμηλή διαχρονική αξία. Δεν είναι το αριστούργημα για το οποίο μας έχουν ζαλίσει οι απανταχού μεταλλοπατέρες, πρωτοδισκάκιδες και λοιποί καραφλοκοτσίδες του μέταλ. Σέβομαι την εξέλιξη που έφερε στον ήχο των Priest, πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην αναγνώριση και καθιέρωση της heavy metal μουσικής αλλά σέβομαι επίσης και τα αυτιά μου. Τα αυτιά μου, μου λένε, “παπάρια μάντολες είναι η πλειοψηφία των κομματιών του Sad Wings of Destiny”. 

Υπάρχει δηλαδή άνθρωπος που θα πει "κάτσε να βάλω το Genocide ή το Epitaph να παίξει, να βγουν heavy γούστα;". Προφανώς υπάρχει εξέλιξη από το Rocka Rolla, οι μάγκες προχώρησαν τη φάση ένα βήμα παραπέρα, αλλά ο βαρύς Metal Gods ήχος που όλοι αγαπήσαμε κι αγαπάμε εδώ και δεκαετίες βρήκε τα πατήματά του στο Sin After Sin με το Stained Class να σφραγίζει τα καλούπια. Προς τι λοιπόν το πρήξιμο για το "αριστούργημα" ή το "καλύτερο Priest άλμπουμ" (ρε πάτε καλά!).

Θεωρώ πως όλη η "λατρεία" γύρω από το άλμπουμ έχει να κάνει με το κεντρικό κομμάτι του δίσκου, το Victim of Changes. Κι όχι άδικα, είναι από τα σημαντικά 70s κομμάτια της heavy metal μουσικής, από εκείνα που όρισαν στοιχεία για το μουσικό ρεύμα που συζητάμε. Αλλά ακόμη και το Victim of Changes, έχει περισσότερη σημειολογική αξία. Βρίσκω πιο ενδιαφέρον να γίνει μουσική ανάλυση στη μουσική κι εκτέλεση του κομματιού παρά να το βάλει κανείς να το απολαύσει. Δεν θα το τοποθετούσα ούτε καν στα είκοσι καλύτερα Priest κομμάτια. Θα το έβαζα στο top 5 πιο σπουδαίων, αλλά άλλο πράγμα η σπουδαιότητα κι άλλο το πόσο γαμάτο είναι ένα τραγούδι.

Το μόνο κλασσικό κλασσικό (κατά την ταπεινή πάντα άποψή μου) Priest του άλμπουμ, είναι το The Ripper. Αυτό μάλιστα, δίνει τον απαιτούμενο πόνο, φέρει το βαρύ ηχητικό αποτύπωμα της all time classic Priest μουσικής.

Τέλος, το καλύτερο Priest εξώφυλλο, αμφιβάλω αν ποτέ θα υπάρξει ομορφότερο, μιλάμε για μία μπάντα που τα περισσότερα covers φλερτάρουν με το καρακιτσαριό.

Overall, το Sad Wings of Destiny είναι η εξέλιξη του Rocka Rolla και το πρώιμο στάδιο του Sin After Sin. Και μόνο αυτό το γεγονός δίνει ιδιάζουσα σημασία στην κυκλοφορία. Άλλα είναι πολύ παραπάνω, σταθμός στην ιστορία της heavy metal μουσικής, με απουσία κομματιών που μένουν στην αιωνιότητα.