Πάμε να σατανιάσουμε με Rotting Christ και το πρώτο βιβλίο της Βίβλου. Όχι ότι χρειάζεται η ίδια η Βίβλος την black metal εκδοχή της. Όπως έχει γραφτεί και διαμορφωθεί είναι αυτούσια ένα κόσμημα μισανθρωπίας, μισογυνισμού κι ανθρώπινης κακίας. Διόλου παράξενο όλες οι Ιουδαϊκές γαμωθρησκείες έχουν καταστρέψει (και συνεχίζουν) αμέτρητες ζωές εδώ κι αιώνες.
Πάσης φύσεως και δόγματος γαμημένοι χριστιανοί, ίδια και χειρότερα τα τέρατα του ισλάμ, εβραϊκά σιχάματα και (αν και δεν έχουν σχέση με Ιουδαϊσμό) δωδεκαθεϊστές, γαμώ τον Ερμή σας τον τρισμέγιστο. Προφανώς δεν αναφέρομαι στον μέσο άνθρωπο που ακολουθεί την οποιαδήποτε θρησκεία είτε ως μέρος πολιτιστικής/κοινωνική ταυτότητας, είτε ως πνευματική εκτόνωση και στην πραγματικότητα τους έχει γραμμένους στα μεζεά του, Χριστούς, Αλλάχηδες και τον πούστη τον Ερμή τον τρισμέγιστον. Αλλά στα ανθρώπινα τομάρια που εξασκούν σκοταδιστικές πρακτικές στις σημερινές εκπολιτισμένες (όσο μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε έτσι) ανθρώπινες κοινωνίες. Πρακτικές που είχαν ισχύ την εποχή που το μέσο ανθρώπινο γνωσιακό επίπεδο ομοίαζε με εκείνο μίας κατσίκας και πρέπει σιγά σιγά να τις αφαιρέσουμε για να εκπολιτιστούμε πλήρως.
Έχοντας ξεκαθαρίσει το παραπάνω αντιθρησκευτικό μανιφέστο, πάμε στις κομματάρες του Genesis.
Daemons, ένα σχιζοφρενικό κομμάτι με την άλλη στο background να αλαλάζει κι η συνονόματη ροκ όπερα του Καρβέλα να περνάει στη λήθη. Στη συνέχεια, λατίνοι μοναχοί αρχίζουν να ψέλνουν, ο Σάκης Τόλης φέρνει την κόλαση επί της γης κι αναλύει με το σωστό τρόπο το 'οφθαλμός αντί οφθαλμού', το οποίο έκλεψαν οι Εβραίοι από τον Χαμουραμπί (best name ever).
To Quintessence είναι εκεί για να σε στοιχειώσει και το Nightmare να σε αποτελειώσει. Πάρε στίχους να καβλώσεις
Before the dawn I am buried, Into the tunnel of death
I here your voice that begs, For an exit to escape
Before the dawn I am buried, Feeling so dull so plain
Your fate starts to fade, It's time to face the flame
H πρώτη πλευρά του άλμπουμ (για όσους είναι true και ακούν το black metal τους σε κασέτα), κλείνει με το In Domine Sathana. Ένα κλασσικό Christ κομμάτι με κινηματογραφική πλοκή old school horror ταινίας.
Η συνέχεια δίνεται με το Release Me, ένα κομμάτι που ξεδιπλώνει την ευαίσθητη πλευρά της μπάντας δίνοντας μία black metal μπαλάντα (υπάρχει τέτοιο πράγμα;).
Θα ακολουθήσουν τα δύο πιο αδύναμα (κατά την άποψή μου) The Call of the Aethyrs και Dying για να κλείσει το άλμπουμ με τα δύο αγαπημένα μου. Ad Noctis κι η κόλαση πουτάνα, και το Under the Name of Legion φέρνει την σκοτεινή κάθαρση που επιζητούν όσοι ακούν αυτή τη μουσική.
No comments:
Post a Comment